Pytania pomocnicze - AUD.02

Przedbłysk służy do pomiaru światła odbitego od fotografowanej sceny. Na tej podstawie aparat oblicza energię błysku głównego potrzebną do prawidłowej ekspozycji.

Przedbłysk pomiarowy służy do obliczenia mocy błysku. Błysk redukujący efekt czerwonych oczu ma zwęzić źrenice fotografowanej osoby przed wykonaniem zdjęcia.

Pomiar przez obiektyw uwzględnia rzeczywisty obraz docierający do aparatu, w tym zastosowany obiektyw, filtry i ustawioną przysłonę. Dzięki temu dobór błysku jest dokładniejszy.

Nie. Do wspomagania autofokusa służy osobna lampka lub wiązka wspomagająca AF. Przedbłysk E-TTL jest elementem pomiaru ekspozycji błyskowej.

Problemy mogą wystąpić przy bardzo jasnych, bardzo ciemnych lub silnie odbijających powierzchniach. System może wtedy zaniżyć albo zawyżyć energię błysku.

Może użyć korekty ekspozycji błysku, blokady ekspozycji błysku lub przejść na ręczne ustawienie mocy lampy. Pozwala to lepiej kontrolować oświetlenie sceny.

Oświetlenie boczne pada na modela z lewej lub prawej strony, zwykle pod kątem około 90° względem osi obiektywu. Powoduje wyraźny podział twarzy na część oświetloną i zacienioną.

Podkreśla rysy twarzy, fakturę skóry i kształt głowy. Zwiększa kontrast oraz może nadać portretowi bardziej dramatyczny charakter.

Oświetlenie przednie pada od strony aparatu i spłaszcza obraz, redukując cienie. Oświetlenie boczne tworzy wyraźne cienie i mocniej modeluje bryłę twarzy.

Kąt padania światła decyduje o kierunku i długości cieni. Wpływa na to, czy twarz będzie wyglądała płasko, plastycznie, łagodnie czy dramatycznie.

Można użyć blendy, drugiej słabszej lampy wypełniającej albo większego modyfikatora światła, np. softboxu. Dzięki temu kontrast między jasną i ciemną stroną twarzy będzie mniejszy.

Nie. Jest często stosowane także w fotografii produktowej, martwej naturze i fotografii faktur, ponieważ dobrze uwydatnia kształt, strukturę oraz przestrzenność obiektu.

Światło pada zza fotografowanej osoby, dlatego przód twarzy jest często ciemny, a na konturach głowy, włosów lub ramion pojawia się jasna obwódka.

Oświetlenie tylne określa kierunek padania światła — zza obiektu. Oświetlenie konturowe opisuje efekt: jasne podkreślenie krawędzi sylwetki, które często powstaje właśnie przy świetle tylnym.

Przy oświetleniu przednim twarz byłaby rozjaśniona od strony aparatu. Na zdjęciu twarz pozostaje w cieniu, co wskazuje, że światło znajduje się za modelem.

Pozwala oddzielić postać od tła, podkreślić kontur sylwetki i uzyskać dramatyczny lub tajemniczy charakter zdjęcia.

Gdy światło z tyłu jest znacznie silniejsze niż światło padające na twarz, przód postaci może zostać niedoświetlony i zamienić się w ciemną sylwetkę.

Przy oświetleniu bocznym jedna strona twarzy jest jaśniejsza, a druga ciemniejsza. Przy oświetleniu tylnym najjaśniejsze są krawędzie postaci, a nie bok twarzy skierowany do aparatu.

Filmy o niskiej czułości mają drobniejsze ziarno i lepiej odwzorowują szczegóły. Przy dużym powiększeniu obraz pozostaje ostrzejszy i czystszy.

Im wyższa czułość filmu, tym zazwyczaj większe ziarno. Filmy niskoczułe, np. 25 ASA, mają drobne ziarno i nadają się do reprodukcji oraz powiększeń.

25 ASA daje najmniejszą ziarnistość i najwyższą szczegółowość. 400 ASA i 1600 ASA są bardziej czułe, ale ich ziarno jest większe, co pogarsza jakość dużego powiększenia.

Filmy wysokoczułe stosuje się przy słabym oświetleniu, fotografowaniu z ręki lub przy szybko poruszających się obiektach. Nie są najlepszym wyborem do reprodukcji wymagających maksymalnej jakości.

Reprodukcja ma wiernie odtworzyć oryginał, np. rysunek, grafikę lub obraz. Ważne są ostrość, drobne detale, równomierne oświetlenie i brak widocznych zniekształceń.

Znaczenie mają także ostrość ustawienia, jakość obiektywu, stabilność aparatu, poprawna ekspozycja, sposób wywołania negatywu oraz czystość materiału fotograficznego.

Tak. W praktyce dawne oznaczenie ASA odpowiada współczesnej skali ISO, np. 25 ASA to w uproszczeniu ISO 25.

Filtry wyostrzające zwiększają lokalny kontrast na krawędziach obrazu, dzięki czemu zdjęcie wydaje się ostrzejsze. Nie przywracają jednak realnych szczegółów, których nie zarejestrowano.

Poziomy i Krzywe służą głównie do korekcji jasności, kontrastu i tonalności. Efekt wyostrzenia uzyskuje się przez polecenia z grupy Filtry, np. Wyostrzanie.

Najczęściej stosuje się filtry z menu Filtr → Wyostrzanie, np. Inteligentne wyostrzanie, Maska wyostrzająca lub Wyostrzanie krawędzi.

Cyfrowe wyostrzanie polega na podbijaniu kontrastu między sąsiednimi pikselami, szczególnie na granicach obiektów. Dzięki temu krawędzie stają się bardziej wyraziste.

Zbyt mocne wyostrzanie może powodować sztuczne obwódki, wzrost szumu i nienaturalny wygląd fotografii. Szczególnie ostrożnie należy wyostrzać portrety i zdjęcia o wysokim ISO.

Nie. Wyostrzanie może poprawić odbiór lekko miękkiego obrazu, ale nie przywróci szczegółów utraconych przez poruszenie aparatu lub błędne ustawienie ostrości.

Wyższa temperatura przyspiesza reakcje chemiczne zachodzące w wywoływaczu. Aby nie przewołać filmu, należy skrócić czas procesu.

Najczęściej przyjmuje się temperaturę 20°C. Dla tej temperatury podawane są standardowe czasy wywoływania.

Temperatura jest wyższa o 3°C, więc czas należy skrócić o około 30%. Jeśli czas bazowy wynosił 10 minut, po korekcie będzie to około 7 minut.

Wywoływacz i utrwalacz pełnią różne funkcje chemiczne. Dodanie utrwalacza do wywoływacza zniszczyłoby prawidłowy przebieg procesu.

Nie. Mieszanie zapewnia równomierne działanie wywoływacza na całej powierzchni filmu. Zaniechanie mieszania może spowodować nierówne wywołanie.

Przewołany film może mieć zbyt dużą gęstość, podwyższony kontrast i bardziej widoczne ziarno. Może być trudniejszy do skanowania lub kopiowania.

TIFF umożliwia zapis obrazu w wysokiej jakości, często bez kompresji stratnej. Dzięki temu zachowuje więcej szczegółów i lepiej znosi późniejszą edycję.

JPEG stosuje kompresję stratną, która usuwa część informacji z obrazu. Przy kolejnych zapisach jakość może się dodatkowo pogarszać.

TIFF jest formatem obrazu rastrowego przeznaczonym do zachowania jakości i edycji. PDF jest formatem dokumentu, dobrym do archiwizacji i udostępniania, ale mniej wygodnym do obróbki obrazu.

RAW jest typowy dla aparatów cyfrowych i zawiera surowe dane z matrycy. W skanowaniu standardowym formatem do zachowania jakości jest TIFF, a nie RAW.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez usuwania informacji o obrazie. Po otwarciu obraz można odtworzyć bez utraty jakości.

PDF warto wybrać, gdy skan ma być dokumentem do odczytu, przesłania lub archiwizacji. Nie jest to najlepszy wybór, gdy planowana jest szczegółowa obróbka graficzna.

Format decyduje o tym, ile informacji zostanie zachowanych w pliku. Im mniej stratna kompresja i większa głębia danych, tym większe możliwości korekcji i retuszu.

Piksel to najmniejszy element obrazu rastrowego. Ma określone położenie oraz informację o kolorze i jasności.

Ponieważ składa się ze skończonej liczby pikseli. Po powiększeniu piksele są rozciągane lub interpolowane, co może powodować nieostrość i pikselizację.

Grafika rastrowa zapisuje obraz jako piksele. Grafika wektorowa zapisuje obraz jako obiekty matematyczne, np. linie i krzywe.

Typowe formaty rastrowe to JPEG, PNG, TIFF, GIF, PSD i RAW. Są one używane głównie do fotografii, skanów i obrazów pikselowych.

Grafika rastrowa najlepiej nadaje się do fotografii i obrazów o dużej liczbie przejść tonalnych. Dobrze odwzorowuje detale, światło, cień i kolor.

Krzywe matematyczne są charakterystyczne dla grafiki wektorowej. Grafika rastrowa przechowuje obraz jako układ pikseli.

Oznacza liczbę pikseli w poziomie i pionie, np. 4000 × 3000 px. Taki obraz ma łącznie 12 milionów pikseli, czyli 12 Mpx.

Papier wielogradacyjny ma emulsję reagującą na barwę światła z powiększalnika. Zmiana filtracji pozwala regulować kontrast odbitki bez zmiany rodzaju papieru.

Filtr żółty ogranicza udział światła niebieskiego, które zwiększa kontrast. W efekcie odbitka ma łagodniejszą gradację i mniejszą różnicę między jasnymi a ciemnymi partiami.

Do zwiększenia kontrastu stosuje się filtr purpurowy, czyli magentowy. Wzmacnia on działanie warstwy odpowiedzialnej za twardszą gradację.

Papier stałogradacyjny ma z góry określony kontrast, np. miękki, normalny lub twardy. Papier wielogradacyjny pozwala zmieniać kontrast za pomocą filtrów lub głowicy filtracyjnej.

Miękka gradacja daje niski kontrast i więcej przejść tonalnych. Twarda gradacja daje wysoki kontrast, czyli mocniejsze różnice między czernią, szarościami i bielą.

Głowica filtracyjna pozwala regulować barwę światła padającego na papier. W przypadku papieru wielogradacyjnego umożliwia sterowanie kontrastem odbitki bez używania osobnych filtrów pod obiektywem.

Przestrzeń barw określa zakres możliwych do opisania lub odtworzenia kolorów, np. sRGB, Adobe RGB, CMYK. Głębia kolorów określa liczbę poziomów tonalnych, np. 8 bitów lub 16 bitów na kanał.

CIELab nie opisuje możliwości konkretnego monitora, drukarki ani aparatu. Jest modelem referencyjnym opartym na percepcji barw przez standardowego obserwatora.

Gamut to zakres barw, które dana przestrzeń barwna lub urządzenie może odtworzyć. Im większy gamut, tym więcej barw można opisać lub wyświetlić.

Adobe RGB ma szerszy gamut, szczególnie w zakresie zieleni i cyjanów. Dlatego bywa używana w fotografii i przygotowaniu materiałów do druku.

CMYK jest przeznaczony do druku i opiera się na mieszaniu farb, które mają fizyczne ograniczenia. Nie wszystkie intensywne kolory widoczne na monitorze RGB można wiernie wydrukować w CMYK.

CIELab wykorzystuje się do porównywania barw, obliczania różnic kolorystycznych i konwersji między profilami barwnymi. Jest ważna w zarządzaniu kolorem.