Pytania pomocnicze - AUD.02

Filtry wyostrzające zwiększają lokalny kontrast na krawędziach obrazu, dzięki czemu zdjęcie wydaje się ostrzejsze. Nie przywracają jednak realnych szczegółów, których nie zarejestrowano.

Poziomy i Krzywe służą głównie do korekcji jasności, kontrastu i tonalności. Efekt wyostrzenia uzyskuje się przez polecenia z grupy Filtry, np. Wyostrzanie.

Najczęściej stosuje się filtry z menu Filtr → Wyostrzanie, np. Inteligentne wyostrzanie, Maska wyostrzająca lub Wyostrzanie krawędzi.

Cyfrowe wyostrzanie polega na podbijaniu kontrastu między sąsiednimi pikselami, szczególnie na granicach obiektów. Dzięki temu krawędzie stają się bardziej wyraziste.

Zbyt mocne wyostrzanie może powodować sztuczne obwódki, wzrost szumu i nienaturalny wygląd fotografii. Szczególnie ostrożnie należy wyostrzać portrety i zdjęcia o wysokim ISO.

Nie. Wyostrzanie może poprawić odbiór lekko miękkiego obrazu, ale nie przywróci szczegółów utraconych przez poruszenie aparatu lub błędne ustawienie ostrości.

Wyższa temperatura przyspiesza reakcje chemiczne zachodzące w wywoływaczu. Aby nie przewołać filmu, należy skrócić czas procesu.

Najczęściej przyjmuje się temperaturę 20°C. Dla tej temperatury podawane są standardowe czasy wywoływania.

Temperatura jest wyższa o 3°C, więc czas należy skrócić o około 30%. Jeśli czas bazowy wynosił 10 minut, po korekcie będzie to około 7 minut.

Wywoływacz i utrwalacz pełnią różne funkcje chemiczne. Dodanie utrwalacza do wywoływacza zniszczyłoby prawidłowy przebieg procesu.

Nie. Mieszanie zapewnia równomierne działanie wywoływacza na całej powierzchni filmu. Zaniechanie mieszania może spowodować nierówne wywołanie.

Przewołany film może mieć zbyt dużą gęstość, podwyższony kontrast i bardziej widoczne ziarno. Może być trudniejszy do skanowania lub kopiowania.

TIFF umożliwia zapis obrazu w wysokiej jakości, często bez kompresji stratnej. Dzięki temu zachowuje więcej szczegółów i lepiej znosi późniejszą edycję.

JPEG stosuje kompresję stratną, która usuwa część informacji z obrazu. Przy kolejnych zapisach jakość może się dodatkowo pogarszać.

TIFF jest formatem obrazu rastrowego przeznaczonym do zachowania jakości i edycji. PDF jest formatem dokumentu, dobrym do archiwizacji i udostępniania, ale mniej wygodnym do obróbki obrazu.

RAW jest typowy dla aparatów cyfrowych i zawiera surowe dane z matrycy. W skanowaniu standardowym formatem do zachowania jakości jest TIFF, a nie RAW.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez usuwania informacji o obrazie. Po otwarciu obraz można odtworzyć bez utraty jakości.

PDF warto wybrać, gdy skan ma być dokumentem do odczytu, przesłania lub archiwizacji. Nie jest to najlepszy wybór, gdy planowana jest szczegółowa obróbka graficzna.

Format decyduje o tym, ile informacji zostanie zachowanych w pliku. Im mniej stratna kompresja i większa głębia danych, tym większe możliwości korekcji i retuszu.

Piksel to najmniejszy element obrazu rastrowego. Ma określone położenie oraz informację o kolorze i jasności.

Ponieważ składa się ze skończonej liczby pikseli. Po powiększeniu piksele są rozciągane lub interpolowane, co może powodować nieostrość i pikselizację.

Grafika rastrowa zapisuje obraz jako piksele. Grafika wektorowa zapisuje obraz jako obiekty matematyczne, np. linie i krzywe.

Typowe formaty rastrowe to JPEG, PNG, TIFF, GIF, PSD i RAW. Są one używane głównie do fotografii, skanów i obrazów pikselowych.

Grafika rastrowa najlepiej nadaje się do fotografii i obrazów o dużej liczbie przejść tonalnych. Dobrze odwzorowuje detale, światło, cień i kolor.

Krzywe matematyczne są charakterystyczne dla grafiki wektorowej. Grafika rastrowa przechowuje obraz jako układ pikseli.

Oznacza liczbę pikseli w poziomie i pionie, np. 4000 × 3000 px. Taki obraz ma łącznie 12 milionów pikseli, czyli 12 Mpx.

Papier wielogradacyjny ma emulsję reagującą na barwę światła z powiększalnika. Zmiana filtracji pozwala regulować kontrast odbitki bez zmiany rodzaju papieru.

Filtr żółty ogranicza udział światła niebieskiego, które zwiększa kontrast. W efekcie odbitka ma łagodniejszą gradację i mniejszą różnicę między jasnymi a ciemnymi partiami.

Do zwiększenia kontrastu stosuje się filtr purpurowy, czyli magentowy. Wzmacnia on działanie warstwy odpowiedzialnej za twardszą gradację.

Papier stałogradacyjny ma z góry określony kontrast, np. miękki, normalny lub twardy. Papier wielogradacyjny pozwala zmieniać kontrast za pomocą filtrów lub głowicy filtracyjnej.

Miękka gradacja daje niski kontrast i więcej przejść tonalnych. Twarda gradacja daje wysoki kontrast, czyli mocniejsze różnice między czernią, szarościami i bielą.

Głowica filtracyjna pozwala regulować barwę światła padającego na papier. W przypadku papieru wielogradacyjnego umożliwia sterowanie kontrastem odbitki bez używania osobnych filtrów pod obiektywem.

Przestrzeń barw określa zakres możliwych do opisania lub odtworzenia kolorów, np. sRGB, Adobe RGB, CMYK. Głębia kolorów określa liczbę poziomów tonalnych, np. 8 bitów lub 16 bitów na kanał.

CIELab nie opisuje możliwości konkretnego monitora, drukarki ani aparatu. Jest modelem referencyjnym opartym na percepcji barw przez standardowego obserwatora.

Gamut to zakres barw, które dana przestrzeń barwna lub urządzenie może odtworzyć. Im większy gamut, tym więcej barw można opisać lub wyświetlić.

Adobe RGB ma szerszy gamut, szczególnie w zakresie zieleni i cyjanów. Dlatego bywa używana w fotografii i przygotowaniu materiałów do druku.

CMYK jest przeznaczony do druku i opiera się na mieszaniu farb, które mają fizyczne ograniczenia. Nie wszystkie intensywne kolory widoczne na monitorze RGB można wiernie wydrukować w CMYK.

CIELab wykorzystuje się do porównywania barw, obliczania różnic kolorystycznych i konwersji między profilami barwnymi. Jest ważna w zarządzaniu kolorem.

HDR stosuje się wtedy, gdy scena ma większy zakres tonalny niż aparat może zarejestrować na jednym zdjęciu. Dotyczy to np. wnętrz z jasnymi oknami lub krajobrazów z bardzo jasnym niebem i ciemnym pierwszym planem.

Bracketing jest bardzo często używany do HDR, bo automatycznie wykonuje serię zdjęć o różnych ekspozycjach. Nie jest jednak definicją HDR ani absolutnym warunkiem, bo ekspozycje można ustawić także ręcznie.

RAW może ułatwić odzyskiwanie szczegółów w światłach i cieniach, ale sam fakt użycia RAW nie oznacza tworzenia HDR. HDR wynika z potrzeby objęcia większego zakresu tonalnego niż ten, który rejestruje pojedyncze zdjęcie.

Oznacza to, że różnica między najciemniejszymi i najjaśniejszymi partiami sceny jest zbyt duża dla aparatu. W pojedynczej ekspozycji część detali zostanie utracona w cieniach lub światłach.

Histogram pokazuje rozkład jasności na zdjęciu. Jeśli wykres dochodzi do lewej krawędzi, mogą ginąć szczegóły w cieniach; jeśli do prawej, mogą występować przepalenia w światłach.

Korekta ekspozycji zmienia jasność pojedynczego zdjęcia, ale nie zwiększa realnie zarejestrowanego zakresu tonalnego. HDR łączy informacje z kilku ekspozycji, aby zachować szczegóły w jasnych i ciemnych partiach.

Ponieważ drukarka atramentowa nanosi na papier ciekły atrament, który może zawierać pigmenty. Pigmenty są składnikiem tuszu, a nie tonera czy taśmy drukującej.

Drukarka atramentowa używa tuszu lub atramentu nanoszonego kroplami. Drukarka laserowa wykorzystuje toner utrwalany na papierze za pomocą temperatury i procesu elektrofotograficznego.

Atrament pigmentowy zawiera drobne cząstki pigmentu, zwykle bardziej odporne na światło i wilgoć. Atrament barwnikowy zawiera barwnik rozpuszczony w cieczy i często daje bardzo nasycone kolory.

Drukarka sublimacyjna wykorzystuje barwniki przenoszone na podłoże pod wpływem ciepła. Nie jest typową technologią druku pigmentowego.

Służą do wykonywania wydruków fotograficznych, proofów, reprodukcji i prac wystawienniczych. Szczególnie cenione są modele używające atramentów pigmentowych.

CMYK opisuje podstawowe barwy farb lub atramentów używanych w druku: cyjan, magenta, żółty i czarny. Drukarka miesza je w różnych proporcjach, aby uzyskać szeroką gamę kolorów.

Na jasnym, równym tle ciemne plamki kurzu są najlepiej widoczne. Brak wzoru lub faktury ułatwia odróżnienie zabrudzeń od elementów fotografowanej sceny.

Najlepiej użyć małego otworu przysłony, np. f/16 lub f/22. Przy takiej wartości kurz na matrycy jest wyraźniej widoczny na zdjęciu.

Najczęściej są to ciemne, rozmyte kropki lub plamki. Zwykle pojawiają się w tych samych miejscach kadru na kolejnych zdjęciach.

Kurz widoczny jest zwykle jako ciemna plamka, więc na czarnym tle trudno go zauważyć. Jasne tło daje większy kontrast.

Nie. Filtr polaryzacyjny służy głównie do redukcji odbić i przyciemniania nieba, a nie do lokalizowania kurzu na matrycy.

Kurz na matrycy pojawia się zwykle w tym samym miejscu kadru niezależnie od użytego obiektywu. Zabrudzenia obiektywu najczęściej są mniej widoczne i mogą zmieniać charakter po zmianie obiektywu.

Należy używać przeznaczonych do tego akcesoriów, pracować w czystym miejscu i stosować się do instrukcji aparatu. Nie wolno dotykać matrycy przypadkowymi materiałami ani używać nadmiernej siły.

OS oznacza Optical Stabilization lub Optical Stabilizer, czyli optyczną stabilizację obrazu. Informuje, że obiektyw ma system redukcji drgań aparatu.

Służy do ograniczania poruszenia zdjęcia spowodowanego drżeniem rąk fotografa. Pozwala uzyskać ostrzejsze zdjęcia przy dłuższych czasach migawki.

Nie. Stabilizacja pomaga przy drganiach aparatu, ale nie zamraża ruchu obiektu. Do zatrzymania ruchu potrzebny jest krótki czas otwarcia migawki.

Najbardziej przydaje się przy zdjęciach z ręki, w słabym świetle oraz przy użyciu długich ogniskowych. Pomaga też podczas filmowania bez statywu.

Stabilizacja optyczna działa w obiektywie przez ruch elementów optycznych. Stabilizacja matrycy działa w korpusie aparatu przez przesuwanie sensora.

Przykładowe oznaczenia to IS u Canona, VR u Nikona, VC u Tamrona, OSS u Sony i OIS u niektórych producentów. OS jest typowym oznaczeniem stosowanym m.in. przez Sigmę.

Im dłuższa ogniskowa, tym bardziej widoczne są nawet niewielkie drgania aparatu. Stabilizacja pomaga ograniczyć ich wpływ na ostrość zdjęcia.