Pytania pomocnicze - AUD.02

HDR stosuje się wtedy, gdy scena ma większy zakres tonalny niż aparat może zarejestrować na jednym zdjęciu. Dotyczy to np. wnętrz z jasnymi oknami lub krajobrazów z bardzo jasnym niebem i ciemnym pierwszym planem.

Bracketing jest bardzo często używany do HDR, bo automatycznie wykonuje serię zdjęć o różnych ekspozycjach. Nie jest jednak definicją HDR ani absolutnym warunkiem, bo ekspozycje można ustawić także ręcznie.

RAW może ułatwić odzyskiwanie szczegółów w światłach i cieniach, ale sam fakt użycia RAW nie oznacza tworzenia HDR. HDR wynika z potrzeby objęcia większego zakresu tonalnego niż ten, który rejestruje pojedyncze zdjęcie.

Oznacza to, że różnica między najciemniejszymi i najjaśniejszymi partiami sceny jest zbyt duża dla aparatu. W pojedynczej ekspozycji część detali zostanie utracona w cieniach lub światłach.

Histogram pokazuje rozkład jasności na zdjęciu. Jeśli wykres dochodzi do lewej krawędzi, mogą ginąć szczegóły w cieniach; jeśli do prawej, mogą występować przepalenia w światłach.

Korekta ekspozycji zmienia jasność pojedynczego zdjęcia, ale nie zwiększa realnie zarejestrowanego zakresu tonalnego. HDR łączy informacje z kilku ekspozycji, aby zachować szczegóły w jasnych i ciemnych partiach.

Ponieważ drukarka atramentowa nanosi na papier ciekły atrament, który może zawierać pigmenty. Pigmenty są składnikiem tuszu, a nie tonera czy taśmy drukującej.

Drukarka atramentowa używa tuszu lub atramentu nanoszonego kroplami. Drukarka laserowa wykorzystuje toner utrwalany na papierze za pomocą temperatury i procesu elektrofotograficznego.

Atrament pigmentowy zawiera drobne cząstki pigmentu, zwykle bardziej odporne na światło i wilgoć. Atrament barwnikowy zawiera barwnik rozpuszczony w cieczy i często daje bardzo nasycone kolory.

Drukarka sublimacyjna wykorzystuje barwniki przenoszone na podłoże pod wpływem ciepła. Nie jest typową technologią druku pigmentowego.

Służą do wykonywania wydruków fotograficznych, proofów, reprodukcji i prac wystawienniczych. Szczególnie cenione są modele używające atramentów pigmentowych.

CMYK opisuje podstawowe barwy farb lub atramentów używanych w druku: cyjan, magenta, żółty i czarny. Drukarka miesza je w różnych proporcjach, aby uzyskać szeroką gamę kolorów.

Na jasnym, równym tle ciemne plamki kurzu są najlepiej widoczne. Brak wzoru lub faktury ułatwia odróżnienie zabrudzeń od elementów fotografowanej sceny.

Najlepiej użyć małego otworu przysłony, np. f/16 lub f/22. Przy takiej wartości kurz na matrycy jest wyraźniej widoczny na zdjęciu.

Najczęściej są to ciemne, rozmyte kropki lub plamki. Zwykle pojawiają się w tych samych miejscach kadru na kolejnych zdjęciach.

Kurz widoczny jest zwykle jako ciemna plamka, więc na czarnym tle trudno go zauważyć. Jasne tło daje większy kontrast.

Nie. Filtr polaryzacyjny służy głównie do redukcji odbić i przyciemniania nieba, a nie do lokalizowania kurzu na matrycy.

Kurz na matrycy pojawia się zwykle w tym samym miejscu kadru niezależnie od użytego obiektywu. Zabrudzenia obiektywu najczęściej są mniej widoczne i mogą zmieniać charakter po zmianie obiektywu.

Należy używać przeznaczonych do tego akcesoriów, pracować w czystym miejscu i stosować się do instrukcji aparatu. Nie wolno dotykać matrycy przypadkowymi materiałami ani używać nadmiernej siły.

OS oznacza Optical Stabilization lub Optical Stabilizer, czyli optyczną stabilizację obrazu. Informuje, że obiektyw ma system redukcji drgań aparatu.

Służy do ograniczania poruszenia zdjęcia spowodowanego drżeniem rąk fotografa. Pozwala uzyskać ostrzejsze zdjęcia przy dłuższych czasach migawki.

Nie. Stabilizacja pomaga przy drganiach aparatu, ale nie zamraża ruchu obiektu. Do zatrzymania ruchu potrzebny jest krótki czas otwarcia migawki.

Najbardziej przydaje się przy zdjęciach z ręki, w słabym świetle oraz przy użyciu długich ogniskowych. Pomaga też podczas filmowania bez statywu.

Stabilizacja optyczna działa w obiektywie przez ruch elementów optycznych. Stabilizacja matrycy działa w korpusie aparatu przez przesuwanie sensora.

Przykładowe oznaczenia to IS u Canona, VR u Nikona, VC u Tamrona, OSS u Sony i OIS u niektórych producentów. OS jest typowym oznaczeniem stosowanym m.in. przez Sigmę.

Im dłuższa ogniskowa, tym bardziej widoczne są nawet niewielkie drgania aparatu. Stabilizacja pomaga ograniczyć ich wpływ na ostrość zdjęcia.

CD-RW ma pojemność zwykle około 700 MB, czyli znacznie mniej niż 20 GB. Taki plik przekracza pojemność tego nośnika.

Standardowa jednowarstwowa płyta DVD ma zwykle pojemność 4,7 GB. Wersja dwuwarstwowa może mieć około 8,5 GB.

DVD to ogólna nazwa nośnika optycznego, a DVD-RW oznacza płytę wielokrotnego zapisu. Różnica dotyczy głównie możliwości kasowania i ponownego nagrywania danych.

HD DVD ma większą pojemność niż zwykłe DVD. W wersji dwuwarstwowej może pomieścić około 30 GB danych, więc plik 20 GB się zmieści.

Należy sprawdzić pojemność każdego nośnika i wybrać taki, którego pojemność jest większa lub równa rozmiarowi pliku. W tym przypadku wymagane jest co najmniej 20 GB.

Nie. Duże pliki, np. filmy HD lub archiwa zdjęć, wymagają nośników o dużej pojemności, takich jak HD DVD, Blu-ray albo dyski zewnętrzne.

Dystorsję rozpoznaje się po wygięciu prostych linii, szczególnie przy brzegach kadru. Linie mogą wyginać się na zewnątrz jak beczka albo do środka jak poduszka.

Przy dystorsji beczkowatej linie wyginają się na zewnątrz kadru. Przy dystorsji poduszkowatej linie są wciągnięte do środka.

Na ilustracji widać zniekształcenie geometrii obrazu: proste linie siatki zostały wygięte. To typowy objaw dystorsji, a nie rozmycia ostrości czy zniekształcenia punktów świetlnych.

Dystorsja beczkowata często występuje w obiektywach szerokokątnych i typu rybie oko. Im większy kąt widzenia, tym zniekształcenie może być bardziej widoczne.

Dystorsja przede wszystkim wpływa na geometrię obrazu, a nie bezpośrednio na ostrość. Zdjęcie może być ostre, ale linie proste będą odwzorowane jako krzywe.

Dystorsję można korygować w programach do obróbki, np. przez profil obiektywu lub narzędzia korekcji geometrii. Korekcja prostuje linie, ale może wymagać przycięcia kadru.

Dystorsja zniekształca kształty i przebieg linii w obrazie. Aberracja sferyczna powoduje pogorszenie ostrości, ponieważ promienie przechodzące przez różne części soczewki ogniskują się w różnych punktach.

Należy szukać układu złożonego z wyraźnego elementu pionowego oraz poziomego, które razem przypominają literę L. Często taki układ znajduje się przy krawędziach kadru.

Układ tworzą głównie drzewo po lewej stronie kadru oraz jego rozłożysta korona w górnej części zdjęcia. Razem budują pionowo-poziomą strukturę przypominającą literę L.

W kompozycji centralnej główny motyw znajduje się w środku kadru. W kompozycji typu L ciężar obrazu jest przesunięty ku bokowi lub narożnikowi, a elementy tworzą pionowo-poziomy układ.

Porządkuje kadr, nadaje mu stabilność i może działać jak naturalne obramowanie. Pomaga też skierować wzrok widza na otwartą przestrzeń lub główny temat zdjęcia.

Nie. W fotografii wystarczy wizualne podobieństwo do litery L, nawet jeśli linie są nieregularne, organiczne lub lekko ukośne.

Kompozycja owalna opiera się na elementach układających się w okrągły lub eliptyczny rytm. Na zdjęciu dominują natomiast kierunki pionowe i poziome, charakterystyczne dla układu L.

Elementy przy krawędziach, np. drzewa, gałęzie, ściany lub cienie, mogą tworzyć naturalną ramę w kształcie L. Dzięki temu widz patrzy przez tę ramę na główną część obrazu.

Dyfuzor rozprasza światło, a duża powierzchnia softboxu zwiększa obszar świecenia. Dzięki temu światło pada łagodniej i bardziej równomiernie na fotografowaną osobę.

Dyfuzor rozprasza światło emitowane przez lampę, zmniejszając jego punktowość. Powoduje to łagodniejsze cienie i mniejszy kontrast.

Softbox rozprasza światło i zmiękcza cienie, natomiast strumienica zawęża wiązkę światła. Strumienica służy raczej do mocnego zaakcentowania wybranego fragmentu sceny.

Wrota pozwalają ograniczać i kształtować kierunek padania światła. Nie rozpraszają światła tak skutecznie jak softbox z dyfuzorem.

Większy softbox daje miększe i bardziej równomierne światło, zwłaszcza gdy znajduje się blisko fotografowanej osoby. Mały softbox daje światło bardziej kontrastowe.

Światło rozproszone stosuje się, gdy zależy nam na łagodnym modelowaniu twarzy i ograniczeniu ostrych cieni. Jest typowe dla portretów, zdjęć beauty i fotografii modowej.

Mieszek fotograficzny zwiększa odległość między obiektywem a korpusem aparatu. Pozwala to fotografować z bardzo małej odległości i uzyskać dużą skalę odwzorowania.

W makrofotografii fotografuje się małe obiekty, które trzeba silnie powiększyć. Mieszek umożliwia uzyskanie dużego powiększenia bez konieczności stosowania specjalistycznego obiektywu makro.

Oznacza, że obraz obiektu na matrycy lub filmie ma taki sam rozmiar jak obiekt w rzeczywistości. Jest to klasyczne odwzorowanie makro.

Owady są małymi obiektami, dlatego do ich fotografowania często potrzebna jest duża skala odwzorowania. Mieszek fotograficzny umożliwia wykonanie takich zdjęć.

Nie jest do tego przeznaczony. Krajobrazy fotografuje się zwykle z dużej odległości i nie wymagają one dużej skali odwzorowania.

Oba zwiększają odległość obiektywu od korpusu, co pozwala uzyskać większe powiększenie. Mieszek daje zwykle płynną regulację tej odległości, a pierścienie mają stałą długość.

Najczęstsze problemy to bardzo mała głębia ostrości, trudniejsze ustawianie ostrości i większe ryzyko poruszenia zdjęcia. Często potrzebne są statyw i dobre oświetlenie.

Obiekt jest pokazany na wprost, bez wyraźnego patrzenia z góry, z dołu lub z boku. Główna płaszczyzna motywu jest ustawiona prawie równolegle do matrycy aparatu.

W perspektywie zbieżnej linie równoległe w rzeczywistości zbiegają się optycznie ku punktowi zbiegu. W perspektywie czołowej dominuje widok od przodu, zwykle bez silnego efektu zbiegania się linii.

Taki sposób fotografowania pozwala czytelnie pokazać ornament, układ i proporcje detalu. Ogranicza też zniekształcenia wynikające z fotografowania pod kątem.

Aparat należy ustawić naprzeciwko obiektu, możliwie centralnie i prostopadle do jego głównej płaszczyzny. Ważne jest też wypoziomowanie aparatu.

Są pojęciami pokrewnymi, ale nie identycznymi. Perspektywa czołowa dotyczy punktu widzenia i ustawienia aparatu, a kompozycja frontalna dotyczy sposobu rozmieszczenia elementów w kadrze.

Może być mniej dynamiczna i dawać słabsze wrażenie przestrzeni. Jeśli celem jest pokazanie głębi, ruchu lub monumentalności, lepsza może być perspektywa zbieżna, żabia albo ptasia.