Pytania pomocnicze - AUD.02

Pierścienie pośrednie odsuwają obiektyw od matrycy, co pozwala ustawić ostrość z mniejszej odległości. Dzięki temu zwiększa się skala odwzorowania fotografowanego obiektu.

Pierścienie pośrednie nie zawierają soczewek i montuje się je między aparatem a obiektywem. Nasadka powiększająca zawiera soczewkę i zakłada się ją z przodu obiektywu.

Teleobiektyw służy głównie do fotografowania odległych obiektów i ma wąski kąt widzenia. Sam z siebie zwykle nie zapewnia dużej skali odwzorowania potrzebnej w makrofotografii.

Obiektyw makro jest zaprojektowany do fotografowania małych obiektów z bliska. Umożliwia uzyskanie dużej skali odwzorowania, często 1:1.

W makrofotografii głębia ostrości jest bardzo mała. Dlatego często trzeba przymykać przysłonę, precyzyjnie ustawiać ostrość i stabilizować aparat.

Przy dużym powiększeniu nawet niewielkie drgania mogą spowodować poruszenie zdjęcia lub utratę ostrości. Dlatego często używa się statywu, wężyka spustowego albo samowyzwalacza.

Przy f/22 otwór przysłony jest mniejszy, więc rośnie zakres odległości widzianych jako ostre. Większa liczba przysłony oznacza większą głębię ostrości.

Przejście z f/11 na f/22 zmniejsza ilość światła o 2 stopnie ekspozycji. Trzeba więc wydłużyć czas naświetlania o 2 stopnie.

f/22 wpuszcza mniej światła niż f/11, więc aby zdjęcie nie było niedoświetlone, trzeba wydłużyć czas migawki. Z 1/250 s po wydłużeniu o 2 stopnie otrzymuje się około 1/60 s.

To różne pary przysłony i czasu migawki, które dają taką samą jasność zdjęcia. Przykładem jest f/11 i 1/250 s oraz f/22 i 1/60 s.

Typowy ciąg pełnych stopni to f/5,6, f/8, f/11, f/16, f/22. Każde przejście o jeden stopień zmienia ilość światła dwukrotnie.

Nie zawsze. Bardzo mocne przymknięcie przysłony, np. f/22, może zwiększyć głębię ostrości, ale jednocześnie może pogorszyć ostrość szczegółów przez dyfrakcję.

f/5,6 oznacza większy otwór przysłony niż f/11, więc daje mniejszą głębię ostrości. Pytanie wymaga uzyskania maksymalnej głębi ostrości.

Źródło światła znajduje się przed aparatem lub w kadrze, a fotografowane obiekty są oświetlone od tyłu. Często widoczne są ciemne sylwetki, jasne tło i odblaski.

Oświetlenie skierowane pochodzi z małego, wyraźnego źródła, np. bezpośredniego słońca, i daje mocne kontrasty. Rozproszone jest miękkie, mniej kontrastowe i nie tworzy ostrych cieni.

Aparat mierzy bardzo jasne światło tła, np. nieba lub odbić na wodzie, więc skraca ekspozycję. W efekcie obiekty na pierwszym planie mogą zostać niedoświetlone.

Flara to niepożądane rozbłyski lub spadek kontrastu spowodowane światłem wpadającym bezpośrednio do obiektywu. Najczęściej pojawia się podczas fotografowania pod słońce lub pod inne silne źródło światła.

Można użyć osłony przeciwsłonecznej, zmienić kąt fotografowania, doświetlić pierwszy plan lampą lub blendą oraz wykonać zdjęcie w formacie RAW. Pomocna bywa też korekcja ekspozycji.

Gdy tło jest znacznie jaśniejsze niż obiekt, aparat ustawia ekspozycję na jasne partie obrazu. Obiekt znajdujący się między aparatem a światłem staje się wtedy prawie czarną sylwetką.

Plan pełny pokazuje fotografowany obiekt lub scenę w całości, razem z istotnym fragmentem otoczenia. Nie koncentruje się na detalu ani tylko na twarzy czy fragmencie postaci.

Zbliżenie eksponuje mały fragment obiektu, np. twarz, detal architektoniczny lub przedmiot. Na zdjęciu widać szeroki fragment przestrzeni: zabudowę, wybrzeże i morze.

Plan amerykański dotyczy zwykle postaci pokazanej mniej więcej od kolan w górę. Plan pełny pokazuje całą postać lub cały obiekt/scenę w szerszym otoczeniu.

Plan bliski pokazuje obiekt z niewielkiej odległości i ogranicza ilość tła. Plan pełny obejmuje większy wycinek przestrzeni i pozwala odczytać relacje obiektu z otoczeniem.

Pozwala pokazać układ przestrzeni, skalę miejsca i relacje między elementami kadru. Dzięki temu odbiorca rozumie, gdzie znajduje się fotografowana scena.

Trzeba ocenić, ile przestrzeni obejmuje kadr i jak duży jest główny motyw względem otoczenia. Jeśli widoczna jest szeroka scena, nie należy wybierać planów typu zbliżenie lub bliski.

Mała wartość przysłony oznacza duży otwór obiektywu. Daje to małą głębię ostrości, dzięki czemu twarz może być ostra, a tło rozmyte.

Największy wpływ ma przysłona. Wartość f/2,8 daje znacznie mniejszą głębię ostrości niż f/11 lub f/22.

Przysłona f/22 daje bardzo dużą głębię ostrości. Oznacza to, że zarówno fotografowana osoba, jak i tło będą bardziej ostre.

Czas 1/125 s zwykle mieści się w zakresie synchronizacji błysku. Pozwala poprawnie zarejestrować światło lampy bez problemów typowych dla zbyt krótkiego czasu migawki.

Nie. Czas migawki wpływa głównie na ilość światła zastanego i zamrożenie ruchu, a rozmycie tła zależy przede wszystkim od przysłony, ogniskowej i odległości.

Światło błyskowe doświetla główny obiekt, np. twarz modela. Przy pracy z lampą trzeba dobrać przysłonę, moc błysku i czas zgodny z synchronizacją.

Pomaga dłuższa ogniskowa, większa odległość modela od tła oraz mniejsza odległość aparatu od modela. Dlatego w portrecie często używa się obiektywów portretowych.

Światło padające z boku tworzy na nierównościach małe cienie i rozjaśnienia. Dzięki temu splot tkaniny, chropowatość lub relief stają się bardziej widoczne.

Światło skierowane daje wyraźniejsze cienie i większy kontrast lokalny. Światło rozproszone zmiękcza cienie, przez co faktura staje się mniej czytelna.

Oświetlenie bezcieniowe stosuje się wtedy, gdy zależy nam na równomiernym pokazaniu obiektu bez podkreślania nierówności, np. w fotografii dokumentacyjnej lub produktowej o neutralnym charakterze.

Lampę należy ustawić z boku obiektu, pod kątem do jego powierzchni, najlepiej jako światło dość twarde i kierunkowe. Im niższy kąt padania światła, tym mocniej widoczne będą cienie w splocie.

Zbyt twarde światło może dać za mocne cienie, przepalenia lub nadmierny kontrast. W efekcie faktura będzie widoczna, ale zdjęcie może wyglądać nienaturalnie.

Dwa symetryczne źródła światła wzajemnie wypełniają cienie. Zmniejsza to kontrast nierówności, więc splot materiału jest mniej wyrazisty.

Film 25 ISO ma drobniejsze ziarno i lepiej odwzorowuje szczegóły. Przy dużym powiększeniu ziarno filmu również się powiększa, dlatego niższa czułość daje czystszy obraz.

Im wyższa czułość ISO, tym zwykle większe i bardziej widoczne ziarno. Filmy niskoczułe mają drobniejsze ziarno i większą szczegółowość.

Klatka filmu 135 ma mały rozmiar 24 × 36 mm, więc aby uzyskać dużą odbitkę, trzeba ją mocno powiększyć. Wraz z obrazem powiększają się także ziarno i ewentualne niedoskonałości negatywu.

Taki film wymaga dużej ilości światła, dłuższych czasów naświetlania lub użycia statywu. Gorzej sprawdza się w słabym oświetleniu i przy szybko poruszających się obiektach.

Znaczenie mają ostrość negatywu, jakość obiektywu aparatu i powiększalnika, poprawne wywołanie filmu, kontrast negatywu oraz stabilność podczas fotografowania.

Filmy wysokoczułe mają zwykle duże, widoczne ziarno i niższą zdolność oddawania drobnych detali. Przy dużym powiększeniu efekt ten staje się jeszcze bardziej zauważalny.

Papier twardy zwiększa kontrast odbitki, czyli mocniej różnicuje jasne i ciemne partie obrazu. Dzięki temu mało kontrastowy negatyw daje bardziej wyrazistą kopię.

Papier miękki obniża kontrast odbitki i nadaje się do negatywów zbyt kontrastowych. Papier twardy podnosi kontrast i stosuje się go do negatywów płaskich, mało kontrastowych.

Do negatywu zbyt kontrastowego stosuje się papier miękki, aby złagodzić różnice tonalne na odbitce.

Negatyw niedoświetlony otrzymał za mało światła podczas wykonywania zdjęcia. Zwykle jest cienki, ma małą gęstość i może dawać odbitki o słabym kontraście oraz ubogich szczegółach w cieniach.

Gradacja decyduje o kontraście odbitki. Niższa gradacja daje obraz miękki, a wyższa gradacja obraz bardziej kontrastowy.

Filtry zmieniają kontrast obrazu na papierze wielokontrastowym. Filtry o wyższej gradacji zwiększają kontrast, a o niższej gradacji go zmniejszają.

Wywołanie polega na chemicznej redukcji naświetlonych halogenków srebra do srebra metalicznego. Dzięki temu obraz utajony staje się obrazem widzialnym.

Obraz utajony to niewidoczny obraz powstały w emulsji fotograficznej po naświetleniu. Ujawnia się dopiero podczas wywołania.

Halogenki srebra są światłoczułymi związkami obecnymi w emulsji. Reagują na światło, a następnie podczas wywołania mogą zostać przekształcone w srebro metaliczne.

Utrwalanie nie tworzy obrazu ze srebra. Jego zadaniem jest usunięcie nienaświetlonych i niewywołanych halogenków srebra, aby materiał stał się odporny na dalsze działanie światła.

Wywołanie redukuje halogenki srebra do srebra metalicznego. Wybielanie działa odwrotnie: przekształca srebro metaliczne w związki srebra, np. w procesach barwnych lub odwracalnych.

Najważniejsze są czas, temperatura, stężenie wywoływacza i sposób mieszania. Zmiany tych parametrów wpływają na gęstość, kontrast i szczegółowość obrazu.

Redukcja oznacza przemianę jonów srebra zawartych w halogenkach srebra w srebro metaliczne. To właśnie ono tworzy ciemne partie obrazu na materiale czarno-białym.

TIFF obsługuje tryb barwny CMYK oraz zapis obrazów rastrowych o wysokiej jakości. Może wykorzystywać kompresję bezstratną, np. LZW lub ZIP.

Kompresja bezstratna zmniejsza rozmiar pliku bez usuwania informacji o obrazie. Po otwarciu pliku obraz pozostaje taki sam jak przed kompresją.

PNG stosuje kompresję bezstratną, ale standardowo nie obsługuje trybu CMYK. Jest przeznaczony głównie do grafiki ekranowej w RGB.

GIF obsługuje ograniczoną paletę do 256 kolorów i nie jest formatem przeznaczonym do zapisu obrazów w CMYK. Używa się go raczej do prostych grafik i animacji.

CMYK to model barwny używany głównie w druku, oparty na farbach: cyan, magenta, yellow i black. RGB jest modelem ekranowym, opartym na świetle czerwonym, zielonym i niebieskim.

TIFF stosuje się przy przygotowaniu materiałów do druku, archiwizacji zdjęć i pracy z obrazami wysokiej jakości. Jest popularny tam, gdzie ważna jest jakość i zachowanie danych obrazu.

TIFF może zapisywać obraz bezstratnie, natomiast JPEG zwykle stosuje kompresję stratną. JPEG daje mniejsze pliki, ale może powodować utratę szczegółów i artefakty.