Pytania pomocnicze - AUD.02

Luksografia polega na ułożeniu przedmiotów bezpośrednio na materiale światłoczułym i naświetleniu go. Obraz powstaje dzięki różnej przezroczystości lub nieprzezroczystości obiektów.

Przedmioty przezroczyste przepuszczają więcej światła, półprzezroczyste częściowo je osłabiają, a nieprzezroczyste blokują światło. Dzięki temu na materiale światłoczułym powstają różne tony obrazu.

W luksografii nie używa się obiektywu ani aparatu do odwzorowania sceny. Obraz powstaje stykowo, bezpośrednio na materiale światłoczułym.

Tak. Luksografia należy do technik fotografii bezkamerowej, ponieważ obraz uzyskuje się bez użycia aparatu fotograficznego.

Luksografia opisuje sposób uzyskania obrazu przez bezpośrednie naświetlanie materiału z przedmiotami. Cyjanotypia to konkretna technika chemiczna dająca charakterystyczny niebieski obraz.

Luksografia tworzy obraz przez cień i przepuszczanie światła przez przedmioty. Izohelia polega na przetwarzaniu obrazu fotograficznego tak, aby uzyskać uproszczone przejścia tonalne.

Można używać papieru fotograficznego, błony fotograficznej lub innych materiałów światłoczułych. Na nich układa się np. liście, tkaniny, szkło, folie lub drobne przedmioty.

Fotografia w niskim kluczu ma przewagę ciemnych tonów, głębokich cieni i czerni. Jasne partie są ograniczone i zwykle służą do podkreślenia najważniejszych elementów obrazu.

Low key opiera się na ciemnych tonacjach i mocnym kontraście, natomiast high key wykorzystuje jasne tonacje, biele i delikatne cienie.

Najczęściej stosuje się światło kierunkowe, boczne lub konturowe, które wydobywa fragmenty obiektu i pozostawia dużą część kadru w cieniu.

Low key często stosuje się w portrecie, fotografii produktowej, martwej naturze i zdjęciach o dramatycznym lub tajemniczym nastroju.

Nie. Low key to świadomy zabieg stylistyczny, w którym ciemne partie dominują, ale najważniejsze elementy obrazu są poprawnie naświetlone.

Czerń buduje nastrój, izoluje temat od tła i wzmacnia kontrast. Dzięki niej uwaga widza skupia się na wybranych, oświetlonych fragmentach kadru.

Po wyraźnych, ostrych cieniach i dużym kontraście między miejscami oświetlonymi oraz zacienionymi. Źródło światła ma wtedy łatwy do określenia kierunek.

Oświetlenie skierowane daje ostre cienie i mocny kontrast. Oświetlenie rozproszone daje miękkie, słabe cienie i łagodniejsze przejścia tonalne.

To światło obecne w miejscu wykonywania zdjęcia, niewytworzone specjalnie przez fotografa. Może to być np. światło słoneczne, światło uliczne albo światło we wnętrzu.

Światło pada głównie od strony aparatu lub z kierunku zbliżonego do osi fotografowania. Przednie partie obiektu są dobrze oświetlone, a cienie zwykle układają się za obiektem.

Długie i ostre cienie wskazują na nisko położone, bezpośrednie źródło światła, najczęściej słońce. To typowa cecha światła skierowanego.

Nie. Światło boczne określa kierunek padania światła, a skierowane lub rozproszone określa jego charakter. Światło boczne może być zarówno twarde, jak i miękkie.

Filtr polaryzacyjny przepuszcza światło spolaryzowane w określonej płaszczyźnie, a ogranicza część światła odbitego. Dzięki temu zmniejsza odblaski i poprawia nasycenie barw.

Najlepiej działa na odbiciach od powierzchni niemetalicznych, np. szkła, wody, lakieru, liści czy plastiku. Nie usuwa skutecznie odbić od metali.

Po założeniu filtra należy obracać jego przednim pierścieniem, obserwując obraz w wizjerze lub na ekranie. Efekt jest największy przy odpowiednim kącie względem źródła światła i powierzchni odbijającej.

Filtr UV ogranicza promieniowanie ultrafioletowe i często pełni funkcję ochronną dla obiektywu. Nie ma właściwości selektywnego tłumienia światła odbitego tak jak filtr polaryzacyjny.

Filtr polaryzacyjny zmniejsza ilość światła docierającego do matrycy lub filmu, zwykle o około 1–2 EV. Może być więc konieczne wydłużenie czasu, otwarcie przysłony albo podniesienie ISO.

Przydaje się przy fotografowaniu przez szybę, zdjęciach wody, mokrych powierzchni, krajobrazów oraz przedmiotów z połyskiem. Pomaga ograniczyć odblaski i zwiększyć kontrast nieba.

Digitalizacja polega na przekształceniu obrazu analogowego, np. odbitki lub negatywu, w plik cyfrowy. Wykonuje się ją najczęściej za pomocą skanera lub aparatu cyfrowego.

Skaner rejestruje analogowy obraz i zapisuje go jako dane cyfrowe. Dzięki temu powstaje cyfrowa reprodukcja oryginału.

Skaner tworzy plik cyfrowy, który można edytować, archiwizować lub drukować. Kserokopiarka służy głównie do wykonania papierowej kopii dokumentu.

Powiększalnik służy do optycznego rzutowania obrazu z negatywu na papier fotograficzny. Nie tworzy samodzielnie pliku cyfrowego.

Można skanować odbitki fotograficzne, dokumenty, rysunki, ilustracje, negatywy i slajdy. Dobór skanera zależy od rodzaju oryginału.

Najważniejsze są rozdzielczość optyczna, głębia kolorów, dynamika skanowania i jakość układu optycznego. Przy materiałach fotograficznych duże znaczenie ma także poprawne odwzorowanie tonów i barw.

Czas 1/125 s jest około dwa razy krótszy niż 1/60 s, więc wpuszcza o połowę mniej światła. Przysłona f/5,6 wpuszcza dwa razy więcej światła niż f/8, więc zmiany się równoważą.

Jeden stopień ekspozycji oznacza dwukrotną zmianę ilości światła. Można ją uzyskać przez zmianę czasu migawki, przysłony lub czułości ISO.

Ilość światła spada w przybliżeniu o połowę. Jest to zmiana o jeden stopień ekspozycji.

Do matrycy dociera dwa razy więcej światła. Jest to otwarcie przysłony o jeden pełny stopień.

Czas pozostaje taki sam, ale przysłona f/1,4 jest znacznie bardziej otwarta niż f/8. Do matrycy dotarłoby dużo więcej światła.

Nie zawsze. Równoważenie jest potrzebne wtedy, gdy chcemy zachować tę samą jasność zdjęcia. Jeśli zmieniamy czas bez korekty przysłony lub ISO, ekspozycja się zmieni.

Pozwalają zachować tę samą jasność zdjęcia, ale zmienić efekt wizualny. Krótszy czas lepiej zamraża ruch, a inna przysłona wpływa na głębię ostrości.

Oświetlenie konturowe polega na utworzeniu jasnego obrysu na krawędziach fotografowanego obiektu. Uzyskuje się je najczęściej przez ustawienie światła za obiektem, skierowanego w stronę aparatu.

Światło pada wtedy od tyłu i podświetla krawędzie obiektu. Dzięki temu obiekt wyraźniej odcina się od tła.

Oświetlenie przednie pada od strony aparatu i oświetla głównie przód obiektu. Oświetlenie konturowe pada od tyłu i podkreśla kontur zamiast powierzchni frontowej.

Może pojawić się flara, spadek kontrastu lub prześwietlenie fragmentów zdjęcia. Dlatego warto stosować osłonę przeciwsłoneczną, zastawki lub odpowiednio kontrolować kąt padania światła.

Światło wypełniające rozjaśnia zacienioną przednią część obiektu. Pozwala zachować szczegóły, gdy światło główne znajduje się za obiektem.

Jasny kontur zwiększa czytelność sylwetki i oddziela obiekt od tła. Jest to szczególnie przydatne, gdy obiekt i tło mają podobną jasność lub kolor.

Pierścienie pośrednie odsuwają obiektyw od matrycy, co pozwala ustawić ostrość z mniejszej odległości. Dzięki temu zwiększa się skala odwzorowania fotografowanego obiektu.

Pierścienie pośrednie nie zawierają soczewek i montuje się je między aparatem a obiektywem. Nasadka powiększająca zawiera soczewkę i zakłada się ją z przodu obiektywu.

Teleobiektyw służy głównie do fotografowania odległych obiektów i ma wąski kąt widzenia. Sam z siebie zwykle nie zapewnia dużej skali odwzorowania potrzebnej w makrofotografii.

Obiektyw makro jest zaprojektowany do fotografowania małych obiektów z bliska. Umożliwia uzyskanie dużej skali odwzorowania, często 1:1.

W makrofotografii głębia ostrości jest bardzo mała. Dlatego często trzeba przymykać przysłonę, precyzyjnie ustawiać ostrość i stabilizować aparat.

Przy dużym powiększeniu nawet niewielkie drgania mogą spowodować poruszenie zdjęcia lub utratę ostrości. Dlatego często używa się statywu, wężyka spustowego albo samowyzwalacza.

Przy f/22 otwór przysłony jest mniejszy, więc rośnie zakres odległości widzianych jako ostre. Większa liczba przysłony oznacza większą głębię ostrości.

Przejście z f/11 na f/22 zmniejsza ilość światła o 2 stopnie ekspozycji. Trzeba więc wydłużyć czas naświetlania o 2 stopnie.

f/22 wpuszcza mniej światła niż f/11, więc aby zdjęcie nie było niedoświetlone, trzeba wydłużyć czas migawki. Z 1/250 s po wydłużeniu o 2 stopnie otrzymuje się około 1/60 s.

To różne pary przysłony i czasu migawki, które dają taką samą jasność zdjęcia. Przykładem jest f/11 i 1/250 s oraz f/22 i 1/60 s.

Typowy ciąg pełnych stopni to f/5,6, f/8, f/11, f/16, f/22. Każde przejście o jeden stopień zmienia ilość światła dwukrotnie.

Nie zawsze. Bardzo mocne przymknięcie przysłony, np. f/22, może zwiększyć głębię ostrości, ale jednocześnie może pogorszyć ostrość szczegółów przez dyfrakcję.

f/5,6 oznacza większy otwór przysłony niż f/11, więc daje mniejszą głębię ostrości. Pytanie wymaga uzyskania maksymalnej głębi ostrości.

Źródło światła znajduje się przed aparatem lub w kadrze, a fotografowane obiekty są oświetlone od tyłu. Często widoczne są ciemne sylwetki, jasne tło i odblaski.

Oświetlenie skierowane pochodzi z małego, wyraźnego źródła, np. bezpośredniego słońca, i daje mocne kontrasty. Rozproszone jest miękkie, mniej kontrastowe i nie tworzy ostrych cieni.

Aparat mierzy bardzo jasne światło tła, np. nieba lub odbić na wodzie, więc skraca ekspozycję. W efekcie obiekty na pierwszym planie mogą zostać niedoświetlone.

Flara to niepożądane rozbłyski lub spadek kontrastu spowodowane światłem wpadającym bezpośrednio do obiektywu. Najczęściej pojawia się podczas fotografowania pod słońce lub pod inne silne źródło światła.

Można użyć osłony przeciwsłonecznej, zmienić kąt fotografowania, doświetlić pierwszy plan lampą lub blendą oraz wykonać zdjęcie w formacie RAW. Pomocna bywa też korekcja ekspozycji.

Gdy tło jest znacznie jaśniejsze niż obiekt, aparat ustawia ekspozycję na jasne partie obrazu. Obiekt znajdujący się między aparatem a światłem staje się wtedy prawie czarną sylwetką.