Pytania pomocnicze - AUD.02

Daje mały kontrast, łagodne przejścia tonalne i delikatne, rozmyte cienie. Nie tworzy ostrych konturów cienia.

Światło miękkie tworzy łagodne cienie i niski kontrast. Światło twarde daje ostre granice cienia, mocne światła i głębokie cienie.

Głównie od pozornej wielkości źródła światła względem obiektu. Duże i blisko ustawione źródło daje bardziej miękkie światło.

Najczęściej stosuje się softboxy, parasolki, dyfuzory, blendy oraz namioty bezcieniowe. Ich zadaniem jest rozproszenie lub odbicie światła.

Ponieważ łagodnie modeluje twarz, zmniejsza widoczność zmarszczek i niedoskonałości skóry oraz daje przyjemny, naturalny efekt.

Zazwyczaj tak, ponieważ oświetla obiekt bardziej równomiernie i rozjaśnia partie cienia. Efekt zależy jednak także od kierunku światła i obecności światła wypełniającego.

Służy do rozjaśniania cieni i zmniejszania kontrastu między stroną oświetloną a zacienioną obiektu.

Światło główne tworzy podstawowy kierunek i charakter oświetlenia, a światło wypełniające jedynie łagodzi cienie, zwykle z mniejszą intensywnością.

Zbyt silne wypełnienie może zlikwidować cienie całkowicie, przez co obiekt straci wrażenie trójwymiarowości i będzie wyglądał płasko.

Można użyć blendy fotograficznej lub jasnej powierzchni odbijającej światło w stronę zacienionej części obiektu.

Oświetlenie konturowe podkreśla krawędzie obiektu i oddziela go od tła, ale nie służy głównie do redukcji cieni po stronie nieoświetlonej.

Oświetlenie tłowe oświetla tło za obiektem, pomaga budować separację i nastrój sceny, ale nie jest podstawowym narzędziem do rozjaśniania cieni na obiekcie.

Zmniejsza kontrast jasnościowy, ponieważ rozjaśnia partie zacienione i łagodzi różnicę między światłem a cieniem.

Żółty obiekt odbija głównie światło czerwone i zielone, a pochłania niebieskie. Światło niebieskozielone zawiera zielony i niebieski, więc obiekt odbije przede wszystkim składową zieloną.

Filtr na lampę zmienia barwę światła padającego na scenę. Filtr na obiektyw zmienia światło już odbite od obiektów i trafiające do aparatu.

Obiekty nie świecą własnym światłem, lecz odbijają część światła padającego i pochłaniają resztę. Dlatego ich widoczna barwa zależy od składu oświetlenia.

Filtr szary neutralnie osłabia natężenie światła, ale nie zmienia jego barwy. Żółty obiekt pozostanie żółty, tylko może być ciemniejszy.

Nie w pełni. Balans bieli koryguje ogólną dominantę barwną obrazu, ale nie działa tak samo jak selektywna zmiana składu światła padającego na obiekt.

Żółty obiekt odbija również składową czerwoną, więc w czerwonym świetle może zostać zarejestrowany jako czerwony lub pomarańczowoczerwony.

Zabrudzone lub zaśniedziałe styki mogą utrudniać przepływ prądu. Skutkiem mogą być problemy z uruchamianiem aparatu, nagłe wyłączanie się lub błędne wskazania poziomu naładowania.

Najbezpieczniej użyć suchej, miękkiej ściereczki lub patyczka bezpyłowego. Przy większym zabrudzeniu można zastosować niewielką ilość alkoholu izopropylowego, pamiętając o dokładnym wyschnięciu styków.

Wysoka temperatura przyspiesza zużycie ogniw i może zmniejszyć ich pojemność. W skrajnych przypadkach może prowadzić do przegrzania, spuchnięcia lub uszkodzenia akumulatora.

Akumulator najlepiej przechowywać w suchym, chłodnym miejscu, z dala od słońca i wilgoci. Nie powinien być całkowicie rozładowany przez długi czas.

Typowe objawy to krótszy czas pracy, nagłe wyłączanie aparatu, problemy z ładowaniem lub komunikaty o błędzie baterii. Przyczyną mogą być zarówno zużyte ogniwa, jak i zabrudzone styki.

Nie. Zmiany temperatury mogą powodować kondensację wilgoci i pogorszenie pracy elektroniki. Akumulator powinien pracować w stabilnych warunkach zalecanych przez producenta.

Sprężone powietrze usuwa głównie luźny kurz i pył. Smar jest zabrudzeniem tłustym, więc wymaga środka, który go rozpuści, np. alkoholu izopropylowego.

Pędzelek służy do delikatnego usuwania suchych drobin, np. kurzu lub piasku. Nie nadaje się do rozpuszczania tłustych zabrudzeń.

Sól może pozostawić osad na soczewce i przyczynić się do uszkodzenia powłok optycznych. Nie jest środkiem przeznaczonym do czyszczenia optyki.

Należy nanieść niewielką ilość alkoholu na bibułkę optyczną lub czystą ściereczkę z mikrofibry. Nie powinno się lać płynu bezpośrednio na obiektyw.

Drobiny kurzu lub piasku mogą działać jak materiał ścierny. Przecieranie zabrudzonej powierzchni bez wcześniejszego usunięcia pyłu może porysować powłoki soczewki.

Może obniżyć kontrast, powodować rozmycia, refleksy i flary. Szczególnie widoczne jest to przy fotografowaniu pod światło.

Trójkąt ekspozycji tworzą: czas otwarcia migawki, liczba przysłony oraz czułość ISO. Razem decydują o ilości światła rejestrowanej przez aparat.

Obiektyw jest elementem sprzętu fotograficznego, a nie bezpośrednim parametrem ekspozycji. W trójkącie ekspozycji występuje liczba przysłony, czyli ustawienie otworu przysłony w obiektywie.

Czas otwarcia migawki wpływa na ilość światła oraz sposób odwzorowania ruchu. Krótki czas zamraża ruch, a długi może powodować jego rozmycie.

Mała liczba przysłony, np. f/2.8, daje małą głębię ostrości i rozmyte tło. Duża liczba, np. f/11, zwiększa zakres ostrości w kadrze.

Wyższe ISO zwiększa czułość detektora na światło, co pomaga fotografować w ciemniejszych warunkach. Jednocześnie może powodować większy szum cyfrowy.

Ekwiwalentna ekspozycja oznacza różne kombinacje czasu, przysłony i ISO dające taką samą jasność zdjęcia. Zmienia się jednak wygląd obrazu, np. głębia ostrości lub rozmycie ruchu.

Natężenie oświetlenia opisuje warunki światła w scenie, ale nie jest ustawieniem aparatu w trójkącie ekspozycji. Parametrami aparatu są czas, przysłona i ISO.

Większa liczba przysłony oznacza mniejszy otwór obiektywu. Mniejszy otwór powoduje, że większy zakres odległości w kadrze jest odbierany jako ostry.

Z f/5,6 na f/8 to jedna działka, a z f/8 na f/11 druga. Łącznie jest to zmniejszenie ilości światła o 2 EV.

Przymknięcie przysłony ogranicza ilość światła wpadającego do aparatu. Aby zachować tę samą ekspozycję, matryca musi być naświetlana dłużej.

Czas należy wydłużyć czterokrotnie. Dlatego 1/125 s po wydłużeniu o 2 działki daje około 1/30 s.

Przysłona f/16 wpuszcza znacznie mniej światła niż f/5,6, a czas 1/125 s nie został wydłużony. Zdjęcie byłoby niedoświetlone.

To różne kombinacje czasu naświetlania, przysłony i ISO, które dają tę samą ilość światła docierającego do matrycy. Zmienia się wygląd zdjęcia, ale jasność pozostaje taka sama.

Takie wartości pozwalają uzyskać dużą głębię ostrości. Dzięki temu ostre mogą być zarówno elementy bliskie, jak i daleki plan.

Kontrast walorowy to różnica jasności między elementami obrazu. Największy występuje między czernią a bielą.

Biel jest najjaśniejszym, a czerń najciemniejszym walorem. Ich zestawienie tworzy maksymalną różnicę jasności.

Kontrast walorowy dotyczy różnic jasności, a kontrast barwny różnic między kolorami. Niebieski i żółty mogą dawać silny kontrast barwny, ale niekoniecznie największy walorowy.

Wysoki kontrast walorowy zwiększa dynamikę, czytelność i dramatyzm obrazu. Niski kontrast daje efekt łagodniejszy, bardziej miękki.

Można użyć korekcji poziomów, krzywych lub kontrastu, pogłębiając cienie i rozjaśniając światła. Ważne jest zachowanie szczegółów w jasnych i ciemnych partiach obrazu.

Filtr polaryzacyjny ogranicza odblaski od powierzchni niemetalicznych, np. szkła, wody, lakieru lub liści. Może także zwiększać nasycenie barw i kontrast nieba.

Działa na światło spolaryzowane, które powstaje głównie przy odbiciu od powierzchni niemetalicznych. Odblasków od metalu zwykle nie eliminuje skutecznie.

Filtr obraca się na obiektywie, obserwując efekt w wizjerze lub na ekranie aparatu. Najlepsze ustawienie zależy od kąta padania światła i położenia aparatu.

Przy fotografowaniu przez szybę, wody, mokrych powierzchni, lakierowanych przedmiotów oraz krajobrazów. Pomaga ograniczyć refleksy i wydobyć kolor oraz fakturę obiektu.

Filtr polaryzacyjny ogranicza odblaski przez selektywne przepuszczanie światła spolaryzowanego. Blenda służy do odbijania, rozpraszania lub zasłaniania światła, ale nie usuwa odblasków optycznie.

Nie. Filtr kolorowy zmienia charakterystykę barwną obrazu lub kontrast tonalny, ale nie eliminuje odblasków w taki sposób jak filtr polaryzacyjny.

Obiektyw rybie oko ma bardzo szeroki kąt widzenia, często około 180°. Aby objąć tak dużą przestrzeń, odwzorowuje linie proste jako zakrzywione, co daje silną dystorsję.

Dystorsja to wada odwzorowania polegająca na geometrycznym zniekształceniu obrazu. Linie proste mogą wyginać się beczkowato lub poduszkowato.

Najczęściej występuje dystorsja beczkowata. Linie proste wyginają się na zewnątrz kadru, szczególnie przy jego brzegach.

Obiektyw szerokokątny obejmuje szeroki kadr, ale zwykle stara się ograniczać zniekształcenia. Obiektyw rybie oko celowo daje ekstremalnie szeroki kąt widzenia kosztem bardzo silnej dystorsji.

Obiektyw długoogniskowy zawęża kąt widzenia i przybliża odległe obiekty. Nie jest kojarzony z dużą dystorsją charakterystyczną dla obrazu typu rybie oko.

Stosuje się go do efektów kreatywnych, fotografii sportów ekstremalnych, wnętrz, panoram sferycznych i zdjęć, w których pożądane jest mocne przerysowanie perspektywy.