Pytania pomocnicze - AUD.02

Adobe Bridge służy do przeglądania, porządkowania, wyszukiwania i opisywania plików graficznych. Ułatwia pracę z dużą liczbą zdjęć.

Adobe Bridge przede wszystkim zarządza plikami i metadanymi. Programy edycyjne, np. Photoshop lub Corel Photo-Paint, służą głównie do modyfikowania wyglądu obrazu.

Można przeglądać pliki, sortować je, filtrować, wyszukiwać, nadawać oceny i etykiety oraz edytować metadane.

Metadane to informacje zapisane w pliku, np. data wykonania zdjęcia, parametry aparatu, autor, opis, słowa kluczowe i prawa autorskie.

Pozwalają szybko odnaleźć zdjęcia według autora, daty, tematu, słów kluczowych lub parametrów technicznych. Ułatwiają utrzymanie porządku w dużych zbiorach plików.

Adobe InDesign służy głównie do składu publikacji, np. czasopism, książek i katalogów. Nie jest programem przeznaczonym przede wszystkim do zarządzania plikami fotograficznymi.

Corel Photo-Paint jest edytorem grafiki rastrowej, czyli służy głównie do obróbki obrazu. Opis w pytaniu dotyczy programu do organizacji i zarządzania plikami.

Pryzmat pentagonalny odwraca i kieruje obraz z matówki do wizjera, dzięki czemu fotograf widzi scenę w prawidłowej orientacji.

Obiektyw tworzy obraz odwrócony względem fotografowanej sceny. Układ lustra, matówki i pryzmatu koryguje jego orientację w wizjerze.

Matówka jest powierzchnią, na której powstaje obraz do obserwacji i ustawiania ostrości. Pryzmat pentagonalny zmienia orientację tego obrazu i kieruje go do wizjera.

Światło przechodzi przez obiektyw, odbija się od lustra, trafia na matówkę, następnie przez pryzmat pentagonalny dociera do wizjera.

Nie. Wizjer służy do obserwacji kadru, ale za korekcję orientacji obrazu odpowiada układ optyczny, przede wszystkim pryzmat pentagonalny.

Pryzmat pentagonalny koryguje orientację obrazu w wizjerze. Lustro półprzepuszczalne dzieli część światła między różne układy aparatu, np. wizjer i czujniki pomiarowe.

Oznacza automatykę z preselekcją przysłony. Fotograf ustawia wartość przysłony, a aparat automatycznie dobiera czas otwarcia migawki.

W trybie A/Av fotograf wybiera przysłonę, a aparat dobiera czas. W trybie S/Tv fotograf wybiera czas migawki, a aparat dobiera przysłonę.

Pozwala ustawić małą wartość przysłony, np. f/1.8 lub f/2.8, dzięki czemu tło może być silnie rozmyte, a fotografowana osoba lepiej wyodrębniona.

Mała liczba przysłony, np. f/2.8, daje małą głębię ostrości. Duża liczba, np. f/11 lub f/16, zwiększa zakres ostrości w kadrze.

Aparat automatycznie dobiera czas otwarcia migawki, aby uzyskać poprawne naświetlenie zdjęcia przy wybranej przez fotografa przysłonie.

Gdy fotograf ustawi mocno przymkniętą przysłonę lub fotografuje w słabym świetle, aparat może dobrać zbyt długi czas migawki. Wtedy warto podnieść ISO, użyć statywu albo otworzyć przysłonę.

Aparaty wielkoformatowe są tradycyjnie aparatami fotograficznymi pracującymi na błonach płaskich lub jako kamery techniczne. Ich konstrukcja służy do precyzyjnej fotografii, a nie do ciągłej rejestracji ruchomego obrazu.

Aparat wielkoformatowy jest duży, często miechowy i używa dużego formatu materiału światłoczułego. Kompakt jest małym aparatem cyfrowym z wbudowanym obiektywem i zwykle ma tryb filmowania.

Tak. Bezlusterkowce są aparatami cyfrowymi i w większości modeli mają rozbudowane funkcje nagrywania wideo.

Najczęściej tak. Współczesne aparaty kompaktowe zwykle pozwalają nagrywać filmy, choć jakość i dostępne ustawienia zależą od modelu.

To kompakt przystosowany do pracy w wilgoci lub pod wodą. Nadal jest to aparat cyfrowy, więc zazwyczaj umożliwia także nagrywanie wideo.

Należy zwrócić uwagę, czy chodzi o klasyczny aparat fotograficzny o konstrukcji analogowej lub specjalistycznej. W tym pytaniu takim aparatem jest aparat wielkoformatowy.

Polega na komponowaniu kadru według proporcji około 1:1,618. Najważniejsze elementy zdjęcia umieszcza się w pobliżu linii lub punktów wynikających z tej proporcji.

Główny motyw nie znajduje się centralnie, lecz w pobliżu jednego z mocnych punktów kadru. Kompozycja sprawia wrażenie harmonijnej i naturalnie wyważonej.

Reguła trójpodziału dzieli kadr na trzy równe części, a złoty podział wykorzystuje proporcję 1:1,618. Linie złotego podziału są położone nieco bliżej środka niż linie trójpodziału.

Kompozycja centralna bywa statyczna i mniej dynamiczna. Przesunięcie obiektu do mocnego punktu może nadać zdjęciu lepszą równowagę i ciekawszy układ.

Najczęściej umieszcza się tam główny temat zdjęcia, np. twarz portretowanej osoby, budynek, drzewo, sylwetkę, produkt lub inny obiekt przyciągający wzrok.

Podczas przycinania zdjęcia można włączyć siatkę kompozycyjną i przesunąć kadr tak, aby główny obiekt znalazł się w pobliżu punktu złotego podziału.

Fotografia w wysokim kluczu opiera się na przewadze jasnych tonów, niskim lub umiarkowanym kontraście i lekkim, jasnym nastroju obrazu. Cienie są ograniczone, ale nie powinno dochodzić do całkowitej utraty szczegółów w światłach.

Jasne tło pomaga utrzymać dominację jasnych tonów w kadrze. Ułatwia też uzyskanie spójnego efektu lekkości i minimalizuje kontrast między obiektem a otoczeniem.

Światło rozproszone daje miękkie cienie i łagodne przejścia tonalne. Dzięki temu obraz nie ma mocnych kontrastów, które byłyby sprzeczne z estetyką wysokiego klucza.

Najczęstsze błędy to zbyt ciemne tło, zbyt twarde światło, mocne cienie oraz prześwietlenie powodujące utratę szczegółów. Wysoki klucz nie oznacza zdjęcia całkowicie przepalonego.

Wysoki klucz wykorzystuje przewagę jasnych tonów, jasne tła i miękkie światło. Niski klucz opiera się na ciemnych tonach, dużym kontraście i często wyraźnym, kierunkowym oświetleniu.

Należy dobrać jasne tło, jasne elementy stylizacji oraz rozproszone oświetlenie. Ważna jest kontrola ekspozycji, aby zdjęcie było jasne, ale nadal zachowywało szczegóły w najjaśniejszych partiach.

Ponieważ zawiera pola o znanych wartościach kolorystycznych. Porównanie ich wyglądu na fotografii z wartościami wzorcowymi pozwala wykryć błędy odwzorowania barw.

Szara karta służy głównie do ustawiania ekspozycji i balansu bieli na neutralnej szarości. Wzornik barw zawiera wiele kolorów, więc pozwala szerzej ocenić reprodukcję barw.

Pola neutralne na wzorniku mogą służyć do ustawienia balansu bieli. Dzięki temu można usunąć dominantę barwną spowodowaną np. światłem żarowym lub jarzeniowym.

Światłomierz mierzy natężenie światła i pomaga dobrać parametry ekspozycji. Nie służy bezpośrednio do oceny poprawności odwzorowania kolorów.

Blenda odbija, rozprasza lub modeluje światło na planie zdjęciowym. Może wpływać na wygląd zdjęcia, ale nie jest wzorcem do kontroli barw.

Najlepiej na początku zdjęć i po każdej istotnej zmianie oświetlenia. Dzięki temu korekcja kolorów będzie zgodna z warunkami panującymi podczas właściwego fotografowania.

W fotografii produktowej, katalogowej, reprodukcyjnej, muzealnej i reklamowej. W tych dziedzinach wierne odwzorowanie koloru ma duże znaczenie techniczne i handlowe.

Obramowanie polega na wykorzystaniu elementów sceny, np. łuku, okna, drzwi, gałęzi lub tunelu, które tworzą ramę wokół głównego motywu. Pomaga to skierować uwagę widza na ważny fragment zdjęcia.

Łuk i ściany tworzą naturalną ramę dla widoku znajdującego się dalej, np. palmy i morza. Elementy architektury zamykają kompozycję i prowadzą wzrok do środka kadru.

Obramowanie dotyczy użycia elementów kadru jako ramy dla tematu. Symetria polega na podobnym lub lustrzanym rozmieszczeniu elementów po obu stronach osi kompozycji.

W kompozycji przekątnej najważniejsze linie lub układ elementów biegną po skosie, nadając zdjęciu dynamikę. W obramowaniu kluczowe jest otoczenie motywu ramą, nie kierunek linii.

Mogą to być okna, drzwi, łuki, mosty, gałęzie drzew, cienie, tunele, bramy lub fragmenty architektury. Ważne, aby otaczały główny motyw i wzmacniały jego znaczenie.

Obramowanie porządkuje kadr, dodaje głębi i kieruje uwagę widza na główny temat. Może też wprowadzać wrażenie obserwowania sceny z określonego miejsca.

Pozwala zmierzyć światło z małego, wybranego fragmentu kadru. Dzięki temu fotograf może ustawić ekspozycję na najważniejszy obszar, np. jasne partie obrazu.

Należy skierować punkt pomiarowy aparatu na jasny fragment, który ma zachować szczegóły, i na tej podstawie ustawić ekspozycję. Często używa się też blokady ekspozycji AE-L.

Pomiar matrycowy analizuje wiele stref całego kadru i dobiera ekspozycję automatycznie. Pomiar punktowy bierze pod uwagę tylko mały fragment sceny.

Matryca aparatu ma ograniczony zakres tonalny. Jeśli ekspozycja zostanie ustawiona zbyt wysoko, jasne partie przekroczą możliwości rejestracji i stracą szczegóły.

Histogram pokazuje rozkład jasności zdjęcia. Jeśli wykres jest mocno dociśnięty do prawej krawędzi, może to oznaczać prześwietlenie jasnych obszarów.

Bracketing warto zastosować, gdy kontrast sceny jest tak duży, że jedna ekspozycja nie pozwala poprawnie zarejestrować świateł i cieni. Aparat wykonuje wtedy serię zdjęć o różnych ekspozycjach.

RAW zapisuje więcej informacji tonalnych niż JPEG. Ułatwia odzyskiwanie szczegółów w światłach i cieniach podczas obróbki.

Polega na mierzeniu światła, które pada na fotografowany obiekt. Światłomierz umieszcza się przy obiekcie, a nie przy aparacie.

Ponieważ pomiar ma określić ilość światła oświetlającego obiekt z punktu widzenia aparatu. Taki odczyt pozwala dobrać poprawną ekspozycję dla fotografowanej sceny.

Pomiar światła padającego mierzy światło docierające do obiektu. Pomiar światła odbitego mierzy światło odbite od obiektu w stronę aparatu.

Najczęściej ustawia się go przy twarzy modela, w miejscu najważniejszym dla ekspozycji. Kopułkę kieruje się w stronę aparatu.

Kopułka rozprasza światło i pozwala zmierzyć światło padające z różnych kierunków. Dzięki temu pomiar lepiej odpowiada rzeczywistemu oświetleniu obiektu.

Robi się tak przy pomiarze pojedynczej lampy lub sprawdzaniu proporcji oświetlenia, np. między światłem głównym a wypełniającym. Nie jest to standardowy pomiar ogólnej ekspozycji sceny.

Światłomierz podaje zalecane parametry ekspozycji, najczęściej przysłonę dla ustawionego ISO i czasu migawki. Fotograf przenosi te wartości do aparatu.