Pytania pomocnicze - AUD.02

Gąbka służy do miejscowego zwiększania lub zmniejszania nasycenia kolorów. Pozwala zmieniać intensywność barw tylko na wybranym fragmencie obrazu.

Gąbka działa lokalnie jak pędzel, czyli na malowanym fragmencie zdjęcia. Barwa/Nasycenie najczęściej stosuje się do całej warstwy, zaznaczenia lub jako warstwę korekcyjną.

Podstawowe tryby to Nasyć oraz Zmniejsz nasycenie. Pierwszy wzmacnia kolory, a drugi osłabia ich intensywność.

Stempel służy do kopiowania pikseli z jednego miejsca obrazu w inne. Nie jest narzędziem przeznaczonym do zmiany nasycenia kolorów.

Kroplomierz pobiera próbkę koloru z obrazu. Używa się go do wyboru koloru, a nie do retuszu nasycenia.

Lasso służy do tworzenia zaznaczeń o dowolnym kształcie. Samo nie zmienia kolorów ani nasycenia obrazu.

Warto to zrobić, gdy tylko fragment zdjęcia ma zbyt intensywny kolor, na przykład zaczerwieniona skóra lub przesadnie jaskrawy element tła. Lokalna korekta pozwala uniknąć zmiany całego obrazu.

Ponieważ dopiero wywoływacz zamienia obraz utajony w widoczny obraz z metalicznego srebra. Bez tego etapu negatyw nie zawierałby utrwalonego obrazu.

Kąpiel przerywająca zatrzymuje działanie wywoływacza. Dzięki temu proces wywoływania nie postępuje dalej i nie powoduje nadmiernego kontrastu lub zadymienia.

Utrwalacz usuwa niewywołane halogenki srebra z emulsji. Dzięki temu materiał przestaje być światłoczuły i obraz staje się trwały.

Płukanie usuwa pozostałości utrwalacza i innych chemikaliów z materiału fotograficznego. Jest konieczne dla trwałości negatywu i zapobiega powstawaniu plam.

Utrwalacz usunie nienaświetlone związki światłoczułe, zanim wywoływacz utworzy obraz. W efekcie negatyw może być pozbawiony prawidłowego obrazu.

Zależy od rodzaju filmu, rodzaju i rozcieńczenia wywoływacza, temperatury roztworu oraz oczekiwanego kontrastu. Zwykle korzysta się z tabel producenta.

Czułość ISO określa, jak silnie matryca aparatu lub film fotograficzny reaguje na światło. Im wyższa wartość ISO, tym mniej światła potrzeba do uzyskania poprawnej ekspozycji.

ISO 800 jest wyższe od typowych wartości bazowych, takich jak ISO 100 lub 200. Pozwala fotografować w słabszym świetle albo stosować krótszy czas naświetlania.

Podniesienie ISO zwiększa jasność rejestrowanego obrazu, ale może powodować większy szum cyfrowy. Obraz może stać się mniej szczegółowy i mniej czysty tonalnie.

ISO 800 warto zastosować przy fotografowaniu w pomieszczeniach, wieczorem lub podczas zdjęć ruchu, gdy potrzebny jest krótszy czas otwarcia migawki. Jest to kompromis między jasnością obrazu a poziomem szumu.

ISO dotyczy czułości na światło, natomiast temperatura barwowa określa barwę światła i jest wyrażana w kelwinach. To dwa różne parametry fotograficzne.

ISO określa czułość matrycy lub filmu, a przysłona reguluje ilość światła wpadającego przez obiektyw. Przysłona wpływa też na głębię ostrości.

ISO, czas otwarcia migawki i przysłona tworzą podstawowe parametry ekspozycji. Zmiana jednego z nich wpływa na jasność zdjęcia i często wymaga korekty pozostałych.

Pozwala uzyskać wysoką szczegółowość, szeroką gamę barw i dobrą trwałość obrazu. Dobrze współpracuje z profesjonalnymi papierami fotograficznymi i fine art.

Atrament pigmentowy zawiera nierozpuszczalne cząstki pigmentu, które osiadają na podłożu. Zwykle jest trwalszy i bardziej odporny na światło niż atrament barwnikowy.

Druk laserowy jest przeznaczony głównie do dokumentów, materiałów biurowych i prostszej grafiki. Nie zapewnia takiej jakości przejść tonalnych i odwzorowania fotografii jak profesjonalny druk atramentowy pigmentowy.

Druk termosublimacyjny jest często stosowany do małych odbitek fotograficznych, zdjęć z fotobudek, identyfikatorów lub gadżetów. Rzadziej używa się go do profesjonalnych wydruków fotograficznych w dużym formacie.

Papier wpływa na kontrast, nasycenie barw, głębię czerni, ostrość i trwałość odbitki. Profesjonalne wydruki wykonuje się często na papierach fotograficznych lub artystycznych typu fine art.

Oznacza zdolność wydruku do zachowania jakości obrazu przez długi czas. Zależy od rodzaju atramentu, papieru, warunków ekspozycji i przechowywania.

Druk igłowy tworzy obraz mechanicznie za pomocą igieł uderzających w taśmę barwiącą. Ma niską jakość obrazu i jest przeznaczony głównie do prostych wydruków tekstowych lub formularzy.

Jasny obiektyw ma duży maksymalny otwór przysłony, np. f/2.8, dzięki czemu wpuszcza więcej światła. Pozwala to stosować krótszy czas migawki i zamrozić ruch zawodników.

Zakres 70-200 mm umożliwia fotografowanie zawodników z większej odległości i ciasne kadrowanie akcji. Jest to praktyczne, gdy fotograf nie może podejść blisko do sportowców.

Obiektyw szerokokątny obejmuje szeroki plan, ale słabo przybliża zawodników. Sprawdza się raczej do zdjęć ogólnych, a nie do dynamicznych zbliżeń akcji.

Krótki czas migawki, np. 1/500 s lub krótszy, pozwala zamrozić ruch. Zbyt długi czas powoduje rozmycie poruszających się zawodników.

Wyższe ISO zwiększa czułość matrycy na światło, co pomaga uzyskać krótszy czas migawki w słabym oświetleniu. Trzeba jednak uważać na wzrost szumów obrazu.

Obiektyw 50 mm może być jasny, ale zwykle ma zbyt krótką ogniskową do fotografowania akcji z dystansu. Lepiej sprawdzi się przy zdjęciach bliższych lub mniej dynamicznych.

Rybie oko daje bardzo szeroki kąt widzenia i silne zniekształcenia perspektywy. Nadaje się do efektów specjalnych, ale nie do naturalnych zbliżeń akcji sportowej.

Pomiar TTL uwzględnia światło faktycznie przechodzące przez obiektyw, razem z wpływem filtrów, przysłony i kadru. Zewnętrzny światłomierz może nie brać pod uwagę tych elementów.

Pomiar TTL jest stosowany m.in. w aparatach lustrzanych i bezlusterkowych. W aparatach cyfrowych pomiar może być realizowany przez osobny czujnik lub bezpośrednio przez matrycę.

Oznacza automatyczny dobór mocy błysku na podstawie pomiaru światła przez obiektyw. Aparat oblicza, jaka ilość światła błyskowego jest potrzebna do poprawnego naświetlenia zdjęcia.

Tak, ale system TTL automatycznie uwzględnia osłabienie światła przez filtr, ponieważ mierzy światło po przejściu przez obiektyw.

TTL oznacza Through The Lens, czyli pomiar przez obiektyw. Jest to system pomiaru światła używany do ustalania ekspozycji lub mocy błysku.

Bo elementy znajdujące się bliżej aparatu są odwzorowane jako znacznie większe niż elementy dalsze. Wynika to głównie z perspektywy, czyli małej odległości fotografowania.

Nie zawsze. Efekt jest najbardziej widoczny przy fotografowaniu z bardzo bliskiej odległości, szczególnie gdy obiekt ma elementy położone w różnych odległościach od aparatu.

Przerysowanie perspektywiczne wynika z odległości aparatu od obiektu i zmienia proporcje planów. Dystorsja jest wadą optyczną obiektywu, np. wygina linie proste.

Może nienaturalnie powiększyć części twarzy znajdujące się bliżej aparatu, np. nos lub czoło. Dlatego do portretów często stosuje się dłuższe ogniskowe.

Zwiększa kąt widzenia. Dzięki temu obejmuje większy fragment sceny niż obiektyw standardowy lub teleobiektyw.

Wzmacnia wrażenie odległości między pierwszym planem a tłem. Bliskie elementy wydają się większe, a dalsze bardziej oddalone.

Należy odsunąć się od fotografowanej osoby i użyć dłuższej ogniskowej. W portrecie warto unikać bardzo szerokiego kąta z małej odległości.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą kształtów, linii i krzywych. Grafika rastrowa składa się z pikseli, dlatego przy dużym powiększeniu może tracić ostrość.

SVG zapisuje obiekty jako wzory i współrzędne, a nie jako piksele. Dzięki temu obraz może być przeliczany do dowolnego rozmiaru.

SVG najlepiej sprawdza się przy ikonach, logotypach, diagramach, wykresach i prostych ilustracjach. Jest często używany w grafice internetowej.

JPG zapisuje obraz jako raster, czyli siatkę pikseli. Jest przeznaczony głównie do zdjęć i wykorzystuje kompresję stratną.

Nie. PNG jest formatem rastrowym, mimo że może obsługiwać przezroczystość i kompresję bezstratną.

TIFF jest formatem rastrowym. Często używa się go do zapisu obrazów wysokiej jakości, skanów i materiałów do druku.

SVG warto użyć do logotypów, ikon i prostych ilustracji. JPG lepiej nadaje się do fotografii i obrazów o dużej liczbie szczegółów tonalnych.

Kalibracja monitora służy do uzyskania możliwie wiernego odwzorowania barw, jasności i kontrastu. Dzięki temu obraz widoczny na ekranie lepiej odpowiada rzeczywistym kolorom pliku lub wydruku.

Zwiększenie jasności zmienia tylko luminancję ekranu. Kalibracja ustawia kilka parametrów jednocześnie, m.in. jasność, kontrast, temperaturę barwową i charakterystykę tonalną.

Bez kalibracji można błędnie ocenić kolory i jasność zdjęcia. Retusz wykonany na źle ustawionym monitorze może wyglądać poprawnie tylko na tym jednym ekranie.

Do profesjonalnej kalibracji używa się kolorymetru lub spektrofotometru. Urządzenie mierzy barwy wyświetlane przez monitor i pomaga utworzyć odpowiedni profil ICC.

Profil ICC opisuje sposób odwzorowania barw przez konkretne urządzenie. System i programy graficzne wykorzystują go do poprawniejszego zarządzania kolorem.

Najczęściej ustawia się jasność, kontrast, punkt bieli, temperaturę barwową oraz gamma. Celem jest uzyskanie przewidywalnego i powtarzalnego obrazu.

Flara powstaje, gdy silne światło wpada bezpośrednio do obiektywu i odbija się między soczewkami. Objawia się plamami, smugami lub ogólnym zamgleniem obrazu.

Flara rozprasza światło w obrazie, przez co czernie stają się jaśniejsze, a różnice między jasnymi i ciemnymi partiami maleją. Zdjęcie wygląda mniej wyraziście.

Pomaga osłona przeciwsłoneczna, zmiana kąta fotografowania, zasłonięcie słońca elementem kadru oraz utrzymywanie czystej przedniej soczewki obiektywu.

Nie. Światło pod słońce może dać efekt sylwetki, świetliste kontury i nastrojowy klimat. Trzeba jednak świadomie kontrolować ekspozycję i flarę.

Flara to efekt odbić i rozproszenia światła w obiektywie, a prześwietlenie oznacza zbyt jasną ekspozycję i utratę szczegółów w światłach. Mogą wystąpić jednocześnie, ale nie są tym samym.

Silne światło rozproszone obniża kontrast i nasycenie, przez co kolory wydają się bledsze. To odwrotność zwiększenia nasycenia kolorów.