Pytania pomocnicze - AUD.02

Pomiar TTL uwzględnia światło faktycznie przechodzące przez obiektyw, razem z wpływem filtrów, przysłony i kadru. Zewnętrzny światłomierz może nie brać pod uwagę tych elementów.

Pomiar TTL jest stosowany m.in. w aparatach lustrzanych i bezlusterkowych. W aparatach cyfrowych pomiar może być realizowany przez osobny czujnik lub bezpośrednio przez matrycę.

Oznacza automatyczny dobór mocy błysku na podstawie pomiaru światła przez obiektyw. Aparat oblicza, jaka ilość światła błyskowego jest potrzebna do poprawnego naświetlenia zdjęcia.

Tak, ale system TTL automatycznie uwzględnia osłabienie światła przez filtr, ponieważ mierzy światło po przejściu przez obiektyw.

TTL oznacza Through The Lens, czyli pomiar przez obiektyw. Jest to system pomiaru światła używany do ustalania ekspozycji lub mocy błysku.

Bo elementy znajdujące się bliżej aparatu są odwzorowane jako znacznie większe niż elementy dalsze. Wynika to głównie z perspektywy, czyli małej odległości fotografowania.

Nie zawsze. Efekt jest najbardziej widoczny przy fotografowaniu z bardzo bliskiej odległości, szczególnie gdy obiekt ma elementy położone w różnych odległościach od aparatu.

Przerysowanie perspektywiczne wynika z odległości aparatu od obiektu i zmienia proporcje planów. Dystorsja jest wadą optyczną obiektywu, np. wygina linie proste.

Może nienaturalnie powiększyć części twarzy znajdujące się bliżej aparatu, np. nos lub czoło. Dlatego do portretów często stosuje się dłuższe ogniskowe.

Zwiększa kąt widzenia. Dzięki temu obejmuje większy fragment sceny niż obiektyw standardowy lub teleobiektyw.

Wzmacnia wrażenie odległości między pierwszym planem a tłem. Bliskie elementy wydają się większe, a dalsze bardziej oddalone.

Należy odsunąć się od fotografowanej osoby i użyć dłuższej ogniskowej. W portrecie warto unikać bardzo szerokiego kąta z małej odległości.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą kształtów, linii i krzywych. Grafika rastrowa składa się z pikseli, dlatego przy dużym powiększeniu może tracić ostrość.

SVG zapisuje obiekty jako wzory i współrzędne, a nie jako piksele. Dzięki temu obraz może być przeliczany do dowolnego rozmiaru.

SVG najlepiej sprawdza się przy ikonach, logotypach, diagramach, wykresach i prostych ilustracjach. Jest często używany w grafice internetowej.

JPG zapisuje obraz jako raster, czyli siatkę pikseli. Jest przeznaczony głównie do zdjęć i wykorzystuje kompresję stratną.

Nie. PNG jest formatem rastrowym, mimo że może obsługiwać przezroczystość i kompresję bezstratną.

TIFF jest formatem rastrowym. Często używa się go do zapisu obrazów wysokiej jakości, skanów i materiałów do druku.

SVG warto użyć do logotypów, ikon i prostych ilustracji. JPG lepiej nadaje się do fotografii i obrazów o dużej liczbie szczegółów tonalnych.

Kalibracja monitora służy do uzyskania możliwie wiernego odwzorowania barw, jasności i kontrastu. Dzięki temu obraz widoczny na ekranie lepiej odpowiada rzeczywistym kolorom pliku lub wydruku.

Zwiększenie jasności zmienia tylko luminancję ekranu. Kalibracja ustawia kilka parametrów jednocześnie, m.in. jasność, kontrast, temperaturę barwową i charakterystykę tonalną.

Bez kalibracji można błędnie ocenić kolory i jasność zdjęcia. Retusz wykonany na źle ustawionym monitorze może wyglądać poprawnie tylko na tym jednym ekranie.

Do profesjonalnej kalibracji używa się kolorymetru lub spektrofotometru. Urządzenie mierzy barwy wyświetlane przez monitor i pomaga utworzyć odpowiedni profil ICC.

Profil ICC opisuje sposób odwzorowania barw przez konkretne urządzenie. System i programy graficzne wykorzystują go do poprawniejszego zarządzania kolorem.

Najczęściej ustawia się jasność, kontrast, punkt bieli, temperaturę barwową oraz gamma. Celem jest uzyskanie przewidywalnego i powtarzalnego obrazu.

Flara powstaje, gdy silne światło wpada bezpośrednio do obiektywu i odbija się między soczewkami. Objawia się plamami, smugami lub ogólnym zamgleniem obrazu.

Flara rozprasza światło w obrazie, przez co czernie stają się jaśniejsze, a różnice między jasnymi i ciemnymi partiami maleją. Zdjęcie wygląda mniej wyraziście.

Pomaga osłona przeciwsłoneczna, zmiana kąta fotografowania, zasłonięcie słońca elementem kadru oraz utrzymywanie czystej przedniej soczewki obiektywu.

Nie. Światło pod słońce może dać efekt sylwetki, świetliste kontury i nastrojowy klimat. Trzeba jednak świadomie kontrolować ekspozycję i flarę.

Flara to efekt odbić i rozproszenia światła w obiektywie, a prześwietlenie oznacza zbyt jasną ekspozycję i utratę szczegółów w światłach. Mogą wystąpić jednocześnie, ale nie są tym samym.

Silne światło rozproszone obniża kontrast i nasycenie, przez co kolory wydają się bledsze. To odwrotność zwiększenia nasycenia kolorów.

GIF może przechowywać wiele klatek obrazu w jednym pliku oraz informacje o czasie ich wyświetlania. Dzięki temu pozwala tworzyć proste animacje.

Standardowy PNG nie obsługuje animacji. Istnieje odmiana APNG, ale w typowych pytaniach egzaminacyjnych PNG traktuje się jako format statyczny.

TIFF stosuje się głównie do zapisu obrazów wysokiej jakości, skanów i materiałów do druku. Nie jest typowym formatem do animacji.

GIF jest formatem publikacyjnym, często używanym w internecie, także do prostych animacji. PSD to roboczy format Adobe Photoshop, przechowujący warstwy i elementy edycji.

GIF obsługuje maksymalnie 256 kolorów w jednej palecie, dlatego nie nadaje się najlepiej do fotografii. Sprawdza się lepiej przy prostych grafikach, ikonach i krótkich animacjach.

GIF warto wybrać przy prostych animacjach, grafikach z niewielką liczbą kolorów lub elementach internetowych. Nie jest dobrym wyborem do zdjęć o bogatej kolorystyce.

Nie zawiera kwasów przyspieszających żółknięcie, kruszenie i degradację odbitek. Dzięki temu jest bezpieczniejszy przy długotrwałym przechowywaniu.

Wysoka gramatura oznacza większą masę papieru na 1 m², a więc zwykle większą sztywność i odporność mechaniczną. Taki papier lepiej chroni wydruki przed zagięciami i uszkodzeniami.

Jest cienki i mniej odporny mechanicznie. Może też nie mieć właściwości bezkwasowych, więc nie gwarantuje bezpiecznego, wieloletniego przechowywania fotografii.

Nie jest najlepszym wyborem, ponieważ jego błyszcząca powłoka służy głównie jakości druku, a nie trwałości archiwalnej. Do archiwizacji ważniejsza jest stabilność chemiczna i bezkwasowość.

Wydruki należy przechowywać w suchym, chłodnym i zacienionym miejscu. Należy unikać wilgoci, wysokiej temperatury, promieniowania UV i kontaktu z kwaśnymi materiałami.

Stosuje się bezkwasowe teczki, przekładki, pudełka archiwalne i koszulki przeznaczone do fotografii. Materiały te powinny być stabilne chemicznie i bezpieczne w kontakcie z odbitkami.

Rozmycie tła oznacza nieostrość obszaru poza głównym tematem. Bokeh opisuje estetyczną jakość tego rozmycia, np. jego miękkość, płynność i wygląd nieostrych punktów światła.

Szeroko otwarta przysłona, np. f/1.8 lub f/2.8, zmniejsza głębię ostrości i ułatwia uzyskanie mocnego rozmycia tła. Przymknięcie przysłony zwiększa głębię ostrości i osłabia efekt bokeh.

Jasny obiektyw ma duży maksymalny otwór przysłony, dzięki czemu można fotografować z małą głębią ostrości. To pozwala silniej odseparować ostry obiekt od rozmytego tła.

Im dalej tło znajduje się za fotografowanym obiektem, tym łatwiej uzyskać jego silne rozmycie. Bliskie tło będzie mniej rozmyte, nawet przy jasnym obiektywie.

Bokeh często stosuje się w fotografii portretowej, ślubnej, makro i produktowej. Pomaga wyróżnić główny temat zdjęcia oraz ograniczyć rozpraszające elementy tła.

Bokeh dotyczy estetycznego rozmycia nieostrych obszarów obrazu. Flara to odblaski i spadek kontrastu powstające najczęściej przy fotografowaniu pod światło.

Nie. Zbyt długi czas naświetlania może spowodować poruszenie zdjęcia lub smugi ruchu, ale nie jest definicją efektu bokeh.

Polega na wykonaniu serii zdjęć tego samego kadru z ostrością ustawioną w różnych odległościach, a następnie połączeniu ich w jeden obraz. Dzięki temu większy obszar zdjęcia jest ostry.

W fotografii makro głębia ostrości jest bardzo mała, nawet przy mocno przymkniętej przysłonie. Focus stacking pozwala uzyskać ostrość na całym fotografowanym obiekcie.

Przymknięcie przysłony zwiększa głębię ostrości, ale może powodować dyfrakcję i spadek ostrości obrazu. Focus stacking pozwala uzyskać dużą głębię ostrości bez nadmiernego pogarszania jakości optycznej.

Najlepiej użyć statywu, stałych parametrów ekspozycji i nieruchomego obiektu. Ważne jest też płynne przesuwanie płaszczyzny ostrości między kolejnymi zdjęciami.

Do składania zdjęć można użyć m.in. Adobe Photoshop, Helicon Focus, Zerene Stacker lub innych programów obsługujących wyrównywanie i łączenie warstw według ostrości.

Nie. Focus stacking służy głównie do zwiększania głębi ostrości, natomiast redukcję szumów osiąga się innymi metodami, np. przez niższe ISO, odszumianie lub uśrednianie wielu ekspozycji.

Focus stacking łączy zdjęcia wykonane z różnymi punktami ostrości, aby zwiększyć głębię ostrości. Panorama łączy zdjęcia różnych fragmentów sceny, aby uzyskać szerszy kadr lub większą rozdzielczość.

Długi czas pozwala zarejestrować ruch źródła światła jako smugę, linię lub kształt. Przy krótkim czasie efekt byłby niewidoczny albo bardzo słaby.

Statyw stabilizuje aparat i zapobiega poruszeniu zdjęcia. Dzięki temu tło i nieruchome elementy kadru pozostają ostre.

Najlepsze są ciemne lub słabo oświetlone miejsca. Dzięki temu ślady światła są dobrze widoczne i nie giną w jasnym tle.

Można użyć latarki, diody LED, ekranu telefonu, zimnych ogni lub lampki rowerowej. Ważne, aby źródło światła było ruchome i wyraźne.

Krótki czas zamraża ruch i nie pozwala zarejestrować długiej drogi światła. Efekt smug wymaga czasu, w którym światło przemieszcza się przed aparatem.

Zwykle stosuje się niskie ISO, aby ograniczyć szumy i uniknąć prześwietlenia. Jasność obrazu reguluje się głównie czasem naświetlania, przysłoną i intensywnością światła.