Pytania pomocnicze - AUD.02

Po charakterystycznym trójkącie światła na policzku po zacienionej stronie twarzy. To najważniejsza cecha tego schematu.

Światło ustawia się z boku i lekko z góry, zwykle pod kątem około 45° względem modela. Dzięki temu nos rzuca cień łączący się z cieniem policzka.

Tworzy nastrój klasyczny, plastyczny i często lekko dramatyczny. Podkreśla rysy twarzy oraz relację światła i cienia.

Oświetlenie frontalne równomiernie rozjaśnia twarz i zmniejsza cienie. Oświetlenie Rembrandtowskie wykorzystuje boczne światło, przez co twarz ma wyraźny światłocień.

Cień nosa powinien połączyć się z cieniem policzka, pozostawiając na policzku niewielki jasny trójkąt. Bez tego efektu schemat nie jest poprawnie rozpoznawalny.

Nie musi, ale powinno dawać czytelny światłocień. Zbyt miękkie i zbyt rozproszone światło może osłabić widoczność trójkąta na policzku.

Fotografia high-key ma przewagę jasnych tonów, delikatne cienie i niski kontrast. Często wykorzystuje jasne tło oraz równomierne, miękkie oświetlenie.

Białe tło odbija dużo światła i pomaga utrzymać jasną tonację obrazu. Dzięki temu zdjęcie wygląda lekko, czysto i pozbawione jest mocnych ciemnych akcentów.

Czarny aksamit silnie pochłania światło i tworzy bardzo ciemną powierzchnię. Jest typowy raczej dla zdjęć low-key, czyli w niskim kluczu.

Powinien być jednolity, czysty, odpowiednio napięty i dopasowany kolorem do zamierzonego efektu. Ważne jest też, czy odbija, czy pochłania światło.

Szare tło może być rozjaśnione oświetleniem, ale nie jest najlepszym wyborem do klasycznego high-key. Najłatwiej uzyskać ten efekt na tle białym.

Tło powinno być oświetlone równomiernie, często osobnym źródłem światła. Należy unikać cieni, plam i zbyt dużego kontrastu.

PNG-8 obsługuje przezroczystość i zapisuje obraz z ograniczoną paletą do 256 kolorów. W ujęciu egzaminacyjnym daje to połączenie przezroczystości oraz stratnego ograniczenia informacji barwnej.

JPEG stosuje kompresję stratną, ale nie obsługuje przezroczystości ani kanału alfa. Dlatego nie spełnia obu warunków z pytania.

Obraz PNG-8 korzysta z palety maksymalnie 256 kolorów. Kolory spoza palety są zastępowane najbliższymi dostępnymi barwami, co może powodować utratę części informacji.

Nie. Standardowa kompresja PNG jest bezstratna. W PNG-8 stratność wynika głównie z wcześniejszej redukcji liczby kolorów, a nie z samego algorytmu kompresji PNG.

PNG-8 używa palety do 256 kolorów, więc daje mniejsze pliki przy prostych grafikach. PNG-24 zapisuje pełny kolor RGB, lepiej nadaje się do obrazów z płynnymi przejściami tonalnymi, ale zwykle zajmuje więcej miejsca.

TIFF może obsługiwać przezroczystość, ale kompresja LZW jest bezstratna. Pytanie wymaga formatu kojarzonego jednocześnie z przezroczystością i kompresją stratną.

PNG-8 sprawdza się przy ikonach, prostych grafikach, logotypach i elementach stron internetowych. Nie jest zalecany do fotografii z dużą liczbą kolorów i subtelnymi przejściami tonalnymi.

Beauty dish daje światło pośrednie między twardym a miękkim. Dobrze podkreśla rysy twarzy, skórę i makijaż, dlatego jest popularny w portrecie beauty.

Honeycomb zawęża strumień światła i ogranicza jego rozpraszanie na boki. Dzięki temu światło precyzyjniej modeluje twarz.

Softbox daje zwykle bardziej miękkie i szeroko rozproszone światło. Beauty dish daje światło bardziej kontrastowe i kierunkowe, korzystne do modelowania twarzy.

Strumienica daje bardzo wąską, punktową wiązkę światła, a filtr czerwony zmienia barwę światła. W beauty najczęściej potrzebne jest kontrolowane, ale naturalne światło na twarzy.

Reflektor Fresnela pozwala uzyskać skupione, kierunkowe światło o regulowanym kącie. Częściej kojarzy się z oświetleniem scenicznym, filmowym lub efektowym niż klasycznym beauty.

To takie ustawienie i modyfikowanie światła, aby podkreślić kształt twarzy, kości policzkowe, nos, oczy i fakturę skóry. Osiąga się to przez dobór kierunku, kontrastu i rodzaju modyfikatora.

Służy do stałego korygowania ostrości podczas śledzenia poruszającego się obiektu. Jest używany wtedy, gdy odległość obiektu od aparatu szybko się zmienia.

AF-C stale aktualizuje ostrość, a AF-S ustawia ostrość jednorazowo i ją blokuje. AF-S jest lepszy do obiektów nieruchomych, a AF-C do ruchu.

Sportowcy poruszają się szybko i często zmieniają odległość od aparatu. Ciągły autofokus pozwala śledzić ich ruch i zwiększa szansę na ostre zdjęcie.

Nie jest konieczny przy martwej naturze, krajobrazie czy spokojnym portrecie studyjnym. W takich sytuacjach wystarczy pojedynczy autofokus lub ręczne ustawienie ostrości.

Przydatny jest krótki czas otwarcia migawki, tryb zdjęć seryjnych oraz odpowiedni wybór pola AF. Często stosuje się też wyższe ISO, aby utrzymać krótki czas ekspozycji.

To nazwy tego samego typu działania autofokusa, czyli ciągłego ustawiania ostrości. AI Servo jest nazwą używaną m.in. przez Canon, a AF-C przez wielu innych producentów.

Monitor wyświetla obraz za pomocą światła, a wydruk odbija światło od papieru. Dodatkowo każde urządzenie ma inną charakterystykę barwną i inny zakres możliwych do odtworzenia kolorów.

Profil ICC opisuje, jak dane urządzenie reprodukuje kolory. Dzięki temu program graficzny może prawidłowo przeliczać barwy między urządzeniami.

Nie zwiększa rozdzielczości ani ostrości zdjęcia. Pomaga natomiast zachować przewidywalne i spójne kolory.

Po kalibracji i profilowaniu monitora powstaje profil ICC opisujący jego rzeczywiste odwzorowanie barw. System i programy graficzne mogą używać tego profilu do poprawnego wyświetlania kolorów.

Profil monitora opisuje sposób wyświetlania barw na ekranie, a profil drukarki opisuje sposób odtwarzania barw na konkretnym papierze i przy użyciu określonych tuszów lub tonerów.

Oznacza możliwie podobne odwzorowanie barw na różnych etapach pracy: od aparatu lub skanera, przez monitor, aż po wydruk lub publikację cyfrową.

Różne papiery inaczej wchłaniają tusz i inaczej odbijają światło. Profil ICC pozwala uwzględnić te różnice podczas przygotowania obrazu do wydruku.

HDR polega na połączeniu kilku zdjęć tej samej sceny wykonanych z różną ekspozycją. Dzięki temu można zachować szczegóły zarówno w cieniach, jak i w światłach.

Jedno zdjęcie często nie obejmuje pełnej rozpiętości tonalnej sceny. Seria zdjęć pozwala osobno zarejestrować szczegóły w jasnych, średnich i ciemnych partiach obrazu.

HDR zwiększa ilość zarejestrowanych informacji tonalnych przez połączenie kilku ekspozycji. Zmiana jasności lub kontrastu w pojedynczym zdjęciu nie odzyska szczegółów, które zostały przepalone albo całkowicie niedoświetlone.

Bracketing umożliwia wykonanie serii zdjęć z różnymi parametrami ekspozycji, najczęściej różnym czasem naświetlania. Jest to typowy sposób przygotowania materiału do HDR.

HDR warto stosować przy scenach o bardzo dużym kontraście, np. wnętrze z jasnym oknem, krajobraz pod słońce albo architektura z mocnymi cieniami. Technika pomaga uniknąć przepaleń i utraty detali w cieniach.

Najczęstsze problemy to nienaturalny wygląd obrazu, poruszenie aparatu między ujęciami oraz duchy powstające przez ruch obiektów w kadrze. Dlatego często stosuje się statyw i ostrożną obróbkę.

Nie. Filtr polaryzacyjny redukuje odblaski i może przyciemniać niebo, ale nie tworzy obrazu o rozszerzonej rozpiętości tonalnej przez łączenie ekspozycji.

Przy tym samym kadrze używa się krótszej ogniskowej niż na pełnej klatce. Krótsza ogniskowa zwiększa głębię ostrości.

Pełna klatka to format matrycy o wymiarach około 24 × 36 mm, odpowiadający klasycznej klatce filmu małoobrazkowego 35 mm.

Dla formatu Four Thirds wynosi około 2×. Oznacza to, że obiektyw 25 mm daje kąt widzenia podobny do 50 mm na pełnej klatce.

Nie. Mniejsza matryca może dawać większą głębię ostrości, ale zwykle gorzej radzi sobie z szumami przy wysokim ISO niż większa matryca.

Nie. Dwie matryce mogą mieć tę samą liczbę megapikseli, ale różnić się rozmiarem fizycznym, wielkością pikseli, szumami i dynamiką tonalną.

Dla tego samego kadru pełna klatka wymaga dłuższej ogniskowej lub mniejszej odległości od obiektu, co zmniejsza głębię ostrości.

Pod względem ekspozycji f/2.8 oznacza tę samą jasność. Jednak przy porównaniu podobnego kadru głębia ostrości będzie większa na mniejszej matrycy.

Pojedynczy element światłoczuły matrycy mierzy głównie ilość światła, a nie jego barwę. Filtry barwne przepuszczają tylko wybrane składowe RGB, dzięki czemu można odtworzyć kolorowy obraz.

Filtr Bayera to mozaikowy układ filtrów czerwonych, zielonych i niebieskich umieszczonych nad pikselami matrycy. Najczęściej ma wzór RGGB.

CFA to ogólne określenie tablicy filtrów barwnych na matrycy. Filtr Bayera jest konkretnym, najpopularniejszym typem takiej tablicy.

Ludzkie oko jest szczególnie wrażliwe na jasność, której duża część informacji znajduje się w kanale zielonym. Dlatego układ RGGB poprawia odwzorowanie szczegółów luminancji.

Demosaicing to proces obliczania pełnych wartości RGB dla każdego piksela na podstawie danych z sąsiednich pikseli przykrytych różnymi filtrami barwnymi.

Filtr polaryzacyjny zakłada się zwykle na obiektyw, aby ograniczyć odbicia i zmienić nasycenie nieba lub powierzchni. Nie jest on układem filtrów barwnych bezpośrednio na matrycy.

Sensor BSI to konstrukcja matrycy z tylnym podświetleniem, poprawiająca efektywność zbierania światła. Filtr Bayera dotyczy rejestracji barwy przez układ filtrów RGB.

Polega na rejestrowaniu obrazu przez optykę, która ściska obraz w jednej osi. Następnie obraz rozciąga się w postprodukcji, uzyskując szeroki, filmowy kadr.

Poziome flary wynikają z budowy optycznej obiektywu lub nasadki anamorficznej. Są charakterystycznym efektem odbić światła w takim układzie soczewek.

Obiektyw szerokokątny obejmuje szeroki kąt widzenia bez ściskania obrazu. Obiektyw anamorficzny ściska obraz optycznie, a po rozciągnięciu daje specyficzny szeroki format i charakterystyczną plastykę.

Nie. Filtr dyfuzyjny może zmiękczyć obraz i rozproszyć światła, ale nie powoduje anamorficznego ściskania obrazu ani nie daje pełnego efektu optyki anamorficznej.

Nasadka anamorficzna zakładana na obiektyw umożliwia uzyskanie efektu anamorficznego bez używania dedykowanego obiektywu. Ściska obraz w jednej osi i pozwala uzyskać filmowy, szeroki kadr.

Desqueeze to cyfrowe rozciągnięcie obrazu wcześniej ściśniętego przez optykę anamorficzną. Bez tego obraz wyglądałby nienaturalnie wąsko.