Pytania pomocnicze - AUD.02

Monitor wyświetla obraz za pomocą światła, a wydruk odbija światło od papieru. Dodatkowo każde urządzenie ma inną charakterystykę barwną i inny zakres możliwych do odtworzenia kolorów.

Profil ICC opisuje, jak dane urządzenie reprodukuje kolory. Dzięki temu program graficzny może prawidłowo przeliczać barwy między urządzeniami.

Nie zwiększa rozdzielczości ani ostrości zdjęcia. Pomaga natomiast zachować przewidywalne i spójne kolory.

Po kalibracji i profilowaniu monitora powstaje profil ICC opisujący jego rzeczywiste odwzorowanie barw. System i programy graficzne mogą używać tego profilu do poprawnego wyświetlania kolorów.

Profil monitora opisuje sposób wyświetlania barw na ekranie, a profil drukarki opisuje sposób odtwarzania barw na konkretnym papierze i przy użyciu określonych tuszów lub tonerów.

Oznacza możliwie podobne odwzorowanie barw na różnych etapach pracy: od aparatu lub skanera, przez monitor, aż po wydruk lub publikację cyfrową.

Różne papiery inaczej wchłaniają tusz i inaczej odbijają światło. Profil ICC pozwala uwzględnić te różnice podczas przygotowania obrazu do wydruku.

HDR polega na połączeniu kilku zdjęć tej samej sceny wykonanych z różną ekspozycją. Dzięki temu można zachować szczegóły zarówno w cieniach, jak i w światłach.

Jedno zdjęcie często nie obejmuje pełnej rozpiętości tonalnej sceny. Seria zdjęć pozwala osobno zarejestrować szczegóły w jasnych, średnich i ciemnych partiach obrazu.

HDR zwiększa ilość zarejestrowanych informacji tonalnych przez połączenie kilku ekspozycji. Zmiana jasności lub kontrastu w pojedynczym zdjęciu nie odzyska szczegółów, które zostały przepalone albo całkowicie niedoświetlone.

Bracketing umożliwia wykonanie serii zdjęć z różnymi parametrami ekspozycji, najczęściej różnym czasem naświetlania. Jest to typowy sposób przygotowania materiału do HDR.

HDR warto stosować przy scenach o bardzo dużym kontraście, np. wnętrze z jasnym oknem, krajobraz pod słońce albo architektura z mocnymi cieniami. Technika pomaga uniknąć przepaleń i utraty detali w cieniach.

Najczęstsze problemy to nienaturalny wygląd obrazu, poruszenie aparatu między ujęciami oraz duchy powstające przez ruch obiektów w kadrze. Dlatego często stosuje się statyw i ostrożną obróbkę.

Nie. Filtr polaryzacyjny redukuje odblaski i może przyciemniać niebo, ale nie tworzy obrazu o rozszerzonej rozpiętości tonalnej przez łączenie ekspozycji.

Przy tym samym kadrze używa się krótszej ogniskowej niż na pełnej klatce. Krótsza ogniskowa zwiększa głębię ostrości.

Pełna klatka to format matrycy o wymiarach około 24 × 36 mm, odpowiadający klasycznej klatce filmu małoobrazkowego 35 mm.

Dla formatu Four Thirds wynosi około 2×. Oznacza to, że obiektyw 25 mm daje kąt widzenia podobny do 50 mm na pełnej klatce.

Nie. Mniejsza matryca może dawać większą głębię ostrości, ale zwykle gorzej radzi sobie z szumami przy wysokim ISO niż większa matryca.

Nie. Dwie matryce mogą mieć tę samą liczbę megapikseli, ale różnić się rozmiarem fizycznym, wielkością pikseli, szumami i dynamiką tonalną.

Dla tego samego kadru pełna klatka wymaga dłuższej ogniskowej lub mniejszej odległości od obiektu, co zmniejsza głębię ostrości.

Pod względem ekspozycji f/2.8 oznacza tę samą jasność. Jednak przy porównaniu podobnego kadru głębia ostrości będzie większa na mniejszej matrycy.

Pojedynczy element światłoczuły matrycy mierzy głównie ilość światła, a nie jego barwę. Filtry barwne przepuszczają tylko wybrane składowe RGB, dzięki czemu można odtworzyć kolorowy obraz.

Filtr Bayera to mozaikowy układ filtrów czerwonych, zielonych i niebieskich umieszczonych nad pikselami matrycy. Najczęściej ma wzór RGGB.

CFA to ogólne określenie tablicy filtrów barwnych na matrycy. Filtr Bayera jest konkretnym, najpopularniejszym typem takiej tablicy.

Ludzkie oko jest szczególnie wrażliwe na jasność, której duża część informacji znajduje się w kanale zielonym. Dlatego układ RGGB poprawia odwzorowanie szczegółów luminancji.

Demosaicing to proces obliczania pełnych wartości RGB dla każdego piksela na podstawie danych z sąsiednich pikseli przykrytych różnymi filtrami barwnymi.

Filtr polaryzacyjny zakłada się zwykle na obiektyw, aby ograniczyć odbicia i zmienić nasycenie nieba lub powierzchni. Nie jest on układem filtrów barwnych bezpośrednio na matrycy.

Sensor BSI to konstrukcja matrycy z tylnym podświetleniem, poprawiająca efektywność zbierania światła. Filtr Bayera dotyczy rejestracji barwy przez układ filtrów RGB.

Polega na rejestrowaniu obrazu przez optykę, która ściska obraz w jednej osi. Następnie obraz rozciąga się w postprodukcji, uzyskując szeroki, filmowy kadr.

Poziome flary wynikają z budowy optycznej obiektywu lub nasadki anamorficznej. Są charakterystycznym efektem odbić światła w takim układzie soczewek.

Obiektyw szerokokątny obejmuje szeroki kąt widzenia bez ściskania obrazu. Obiektyw anamorficzny ściska obraz optycznie, a po rozciągnięciu daje specyficzny szeroki format i charakterystyczną plastykę.

Nie. Filtr dyfuzyjny może zmiękczyć obraz i rozproszyć światła, ale nie powoduje anamorficznego ściskania obrazu ani nie daje pełnego efektu optyki anamorficznej.

Nasadka anamorficzna zakładana na obiektyw umożliwia uzyskanie efektu anamorficznego bez używania dedykowanego obiektywu. Ściska obraz w jednej osi i pozwala uzyskać filmowy, szeroki kadr.

Desqueeze to cyfrowe rozciągnięcie obrazu wcześniej ściśniętego przez optykę anamorficzną. Bez tego obraz wyglądałby nienaturalnie wąsko.

Cienie to najciemniejsze partie obrazu, półtony to zakres średnich jasności, a światła to najjaśniejsze obszary. Krzywe tonalne pozwalają regulować każdy z tych zakresów osobno.

Regulacja jasności lub kontrastu działa zwykle globalnie na cały obraz. Krzywe pozwalają zmieniać tylko wybrane zakresy tonalne, np. same cienie albo same światła.

Krzywa typu S przyciemnia cienie i rozjaśnia światła, zwiększając kontrast zdjęcia. Jest to jedna z najczęściej stosowanych korekcji tonalnych.

Zmiana krzywej przesuwa lub rozciąga wartości jasności widoczne na histogramie. Może zwiększyć kontrast, rozjaśnić półtony albo ograniczyć skrajne cienie i światła.

Nie. Do redukcji szumów używa się osobnych narzędzi odszumiających. Krzywe mogą jedynie zmienić widoczność szumu przez rozjaśnianie lub przyciemnianie partii obrazu.

Tak, jeśli edytuje się osobne kanały barwne, np. czerwony, zielony lub niebieski. Pozwala to usuwać dominanty barwne albo tworzyć stylizację kolorystyczną.

Krzywe tonalne zmieniają jasność, kontrast i tonalność obrazu. Korekcja zniekształceń obiektywu dotyczy geometrii zdjęcia, np. dystorsji beczkowatej lub poduszkowej.

Spektrofotometr mierzy rzeczywiste wartości barw wydrukowanych próbek. Na tej podstawie można utworzyć dokładny profil kolorystyczny drukarki, papieru i tuszu.

Spektrofotometr analizuje barwę w zakresie widmowym, dlatego nadaje się do profilowania kolorów. Densytometr mierzy głównie gęstość optyczną, np. stopień zaczernienia lub nasycenia nadruku.

Kolorymetr najczęściej służy do kalibracji monitora i pomiaru podstawowych parametrów barwy. Nie jest tak precyzyjny i uniwersalny jak spektrofotometr w profilowaniu wydruków.

Profil ICC opisuje sposób odwzorowania barw przez konkretne urządzenie, np. drukarkę z danym papierem i tuszem. Umożliwia przewidywalne zarządzanie kolorem.

Każda kombinacja drukarki, papieru i tuszu może inaczej odwzorowywać barwy. Profilowanie pozwala skorygować te różnice i uzyskać bardziej zgodny kolorystycznie wydruk.

Światłomierz mierzy natężenie światła padającego lub odbitego podczas fotografowania. Nie analizuje barw wydruku ani nie tworzy profilu drukarki.

Papier bezkwasowy jest odporniejszy na starzenie, żółknięcie i kruszenie. Lepiej chroni fotografie oraz wydruki przeznaczone do długiego przechowywania.

Gramatura to masa jednego metra kwadratowego papieru wyrażona w g/m². Im wyższa gramatura, tym papier jest zwykle grubszy, sztywniejszy i bardziej elegancki.

Taka gramatura zapewnia odpowiednią sztywność, trwałość i estetykę stron albumowych. Papier nie jest wiotki i dobrze prezentuje fotografie.

Jest stosunkowo cienki i mniej trwały jako karta albumowa. Może być dobry do ulotek lub czasopism, ale nie do eleganckiego albumu fotograficznego.

Papier offsetowy jest często używany do druku książek, formularzy i materiałów tekstowych. Do albumów fotograficznych lepszy jest papier grubszy, trwalszy i przeznaczony do wysokiej jakości reprodukcji obrazu.

Powinien mieć odpowiednią gramaturę, trwałość, stabilność wymiarową i dobrą powierzchnię do reprodukcji obrazu. W albumach ważna jest też odporność na starzenie, dlatego zaleca się papier bezkwasowy.

Długa ekspozycja pozwala zarejestrować ruch źródła światła w czasie. Dzięki temu na zdjęciu powstają smugi, linie lub świetlne kształty.

Można użyć latarki, diody LED, zimnych ogni, lampki rowerowej, ekranu telefonu lub specjalnych narzędzi świetlnych. Ważne, aby źródło światła było widoczne dla aparatu i można było nim poruszać.

Statyw zapobiega poruszeniu całego kadru podczas długiego czasu naświetlania. Dzięki temu nieruchome elementy pozostają ostre, a porusza się tylko światło.

W light paintingu efekt powstaje bezpośrednio podczas wykonywania zdjęcia. Postprodukcja może jedynie poprawić obraz, ale nie jest istotą tej techniki.

Najczęściej używa się trybu manualnego, długiego czasu otwarcia migawki, niskiego ISO i przysłony dobranej do jasności sceny. Ostrość zwykle ustawia się ręcznie.

Ciemne tło sprawia, że poruszające się światło jest dobrze widoczne. Zbyt jasne otoczenie mogłoby prześwietlić zdjęcie i osłabić efekt smug świetlnych.

Tone Curve służy do regulacji jasności i kontrastu w określonych zakresach tonalnych zdjęcia, np. w cieniach, półtonach i światłach.

Krzywe tonalne zmieniają jasność i kontrast obrazu. Balans bieli koryguje temperaturę barwową zdjęcia, czyli np. usuwa zbyt żółty lub niebieski odcień.

Krzywa S zwykle przyciemnia cienie i rozjaśnia światła. Powoduje to zwiększenie kontrastu i bardziej dynamiczny wygląd zdjęcia.

Można regulować cienie, ciemne tony, półtony, jasne tony i światła. Pozwala to precyzyjnie wpływać na różne partie jasności obrazu.

Histogram pokazuje rozkład jasności w zdjęciu. Dzięki niemu łatwiej ocenić, czy obraz ma przepalone światła, zbyt głębokie cienie lub niski kontrast.

Nie. Do redukcji szumu w Lightroomie służą narzędzia odszumiania, a krzywe tonalne odpowiadają za korekcję jasności i kontrastu.

Tak. Odpowiednia regulacja cieni, półtonów i świateł może nadać zdjęciu większą głębię, kontrast i czytelność.