Pytania pomocnicze - AUD.02

DNG zapisuje surowe dane z matrycy i daje duże możliwości obróbki. JPEG jest obrazem przetworzonym, zwykle zapisanym z kompresją stratną.

Ponieważ jego specyfikacja jest publicznie dostępna i nie jest zamkniętym formatem konkretnego producenta aparatu. Ułatwia to obsługę plików w różnych programach.

Służą do zapisu możliwie pełnych danych obrazu z matrycy. Dzięki temu fotograf może później dokładniej korygować ekspozycję, balans bieli, kontrast i kolorystykę.

Nie. DNG dotyczy przede wszystkim zapisu surowych danych obrazu fotograficznego, a nie plików wideo 4K.

Konwersja może ułatwić długoterminową archiwizację i zwiększyć zgodność z różnymi programami do obróbki. DNG może też przechowywać metadane wewnątrz jednego pliku.

Zawierają więcej informacji niż typowy JPEG, dlatego pozwalają na dokładniejszą korekcję obrazu bez szybkiej utraty jakości. Szczególnie ważne jest to przy korekcji świateł, cieni i balansu bieli.

Polega na fotografowaniu przedmiotów ułożonych płasko na powierzchni z góry, najczęściej pod kątem 90°. Dzięki temu widoczny jest układ całej kompozycji.

Pozwala estetycznie pokazać zestaw produktów, ich kształty, kolory i relacje między elementami. Sprawdza się szczególnie w sklepach internetowych i mediach społecznościowych.

Aparat powinien znajdować się nad fotografowaną sceną i być ustawiony równolegle do powierzchni. Pomaga to uniknąć przechyłów i zniekształceń perspektywy.

Najczęściej stosuje się tła proste i spójne stylistycznie, np. papier, drewno, tkaninę, blat lub jednolitą planszę. Tło nie powinno odciągać uwagi od produktu.

Nie. Miękkie światło często poprawia estetykę zdjęcia, ale nie definiuje techniki flat lay. Najważniejsze jest fotografowanie płasko ułożonych obiektów z góry.

W flat lay produkt lub produkty są układane na płaskiej powierzchni i fotografowane z góry. Klasyczne zdjęcie produktowe może być wykonane z przodu, z boku lub pod kątem.

Ponieważ analizuje widmo światła, czyli udział poszczególnych długości fali. Na tej podstawie można określić temperaturę barwową źródła światła.

Spektrofotometr bada właściwości barwne i widmowe światła. Światłomierz mierzy natężenie światła potrzebne do dobrania ekspozycji.

Eksponometr służy do pomiaru światła w celu ustalenia parametrów ekspozycji: czasu naświetlania, przysłony i czułości ISO. Nie jest przyrządem do pomiaru temperatury barwowej.

Densytometr mierzy gęstość optyczną materiałów, np. negatywów, diapozytywów lub odbitek. Nie mierzy temperatury barwowej źródeł światła.

Niska temperatura barwowa daje wrażenie światła ciepłego, żółto-pomarańczowego. Wysoka temperatura barwowa daje światło chłodne, niebieskawe.

Balans bieli kompensuje barwę światła, aby białe obiekty wyglądały neutralnie. Ustawienie go zależy od temperatury barwowej oświetlenia.

CRI oznacza Color Rendering Index, czyli współczynnik oddawania barw. Informuje, jak wiernie źródło światła odwzorowuje kolory fotografowanych obiektów.

Dla profesjonalnego oświetlenia fotograficznego przyjmuje się minimum CRI 95. Niższe wartości mogą powodować zauważalne przekłamania kolorów.

W fotografii produktowej kolory muszą być zgodne z rzeczywistością. Niskie CRI może zafałszować barwę produktu, co jest szczególnie niepożądane w reklamie i sprzedaży.

Nie. Balans bieli koryguje ogólny odcień światła, ale nie przywraca brakujących składowych widma, których źródło światła o niskim CRI nie emituje poprawnie.

Temperatura barwowa określa, czy światło jest ciepłe, neutralne czy zimne. CRI określa natomiast wierność oddawania kolorów przez dane źródło światła.

Może powodować nienaturalne odcienie skóry, przekłamania kolorów materiałów, trudności w korekcji barwnej oraz dominanty barwne.

Adobe Lightroom służy do importowania, katalogowania, selekcji i wstępnej obróbki zdjęć. Jest szczególnie przydatny przy pracy z dużymi bibliotekami fotografii.

Lightroom jest przeznaczony głównie do zarządzania zdjęciami i szybkiej, seryjnej obróbki. Photoshop służy przede wszystkim do zaawansowanego retuszu, fotomontażu i pracy na warstwach.

Adobe Illustrator jest programem do grafiki wektorowej, np. logo, ikon i ilustracji. Nie jest przeznaczony do katalogowania i obróbki fotografii.

CorelDRAW to program do tworzenia grafiki wektorowej i projektów graficznych, np. znaków, ulotek czy ilustracji. Nie jest typowym narzędziem fotograficznym do zarządzania zdjęciami.

Adobe InDesign jest programem DTP, używanym do składu publikacji, takich jak czasopisma, katalogi, książki i broszury. Nie służy do organizowania biblioteki zdjęć.

Wstępna obróbka obejmuje podstawowe korekty, takie jak ekspozycja, kontrast, balans bieli, kadrowanie, prostowanie i korekcja kolorów. W Lightroomie można je wykonywać szybko także na wielu zdjęciach jednocześnie.

Pozwala sortować zdjęcia, nadawać oceny, flagi, słowa kluczowe i tworzyć kolekcje. Ułatwia selekcję materiału po sesji zdjęciowej.

RAW zawiera nieprzetworzone lub minimalnie przetworzone dane z matrycy. Dzięki temu można szerzej korygować ekspozycję, balans bieli, kontrast, światła i cienie.

RAW zapisuje więcej danych tonalnych i barwnych, natomiast JPEG jest plikiem przetworzonym i zwykle stratnie skompresowanym. JPEG zajmuje mniej miejsca, ale daje mniejsze możliwości korekty.

Pliki RAW są zazwyczaj większe od JPEG, ponieważ zawierają więcej informacji z matrycy. Mniejszy rozmiar jest typową zaletą JPEG, nie RAW.

W pliku RAW balans bieli można zmienić po wykonaniu zdjęcia z minimalną utratą jakości. W JPEG korekta balansu bieli jest trudniejsza, ponieważ ustawienie zostało już trwale zastosowane do obrazu.

Zwykle nie. RAW wymaga wywołania w programie takim jak Adobe Camera Raw, Lightroom lub innym edytorze obsługującym ten format.

RAW zapisuje większy zakres tonalny i większą głębię informacji niż typowy JPEG. Pozwala to odzyskać część detali podczas korekcji ekspozycji.

RAW warto stosować przy zdjęciach profesjonalnych, krajobrazowych, reklamowych, ślubnych oraz w trudnych warunkach oświetleniowych. Jest przydatny wszędzie tam, gdzie planowana jest dokładna obróbka zdjęcia.

Fotomikrografia to fotografowanie obiektów widocznych pod mikroskopem. Stosuje się ją do rejestracji bardzo małych obiektów, często mniejszych niż 1 mm.

Standardowy obiektyw makro zwykle nie zapewnia wystarczającego powiększenia i szczegółowości. Mikroskop pozwala uzyskać znacznie większe powiększenie obrazu.

Fotografia makro dotyczy małych obiektów fotografowanych obiektywem makro, zwykle w skali zbliżonej do 1:1. Fotomikrografia wykorzystuje mikroskop i służy do rejestracji obiektów znacznie mniejszych.

Pierścienie pośrednie zwiększają odległość obiektywu od matrycy, co pozwala ostrzyć z mniejszej odległości i uzyskać większe powiększenie. Nie zastępują jednak mikroskopu przy fotografowaniu obiektów poniżej 1 mm.

Najczęstsze problemy to bardzo mała głębia ostrości, trudne ustawianie ostrości, drgania zestawu oraz potrzeba precyzyjnego oświetlenia.

Teleobiektyw służy głównie do fotografowania obiektów odległych, a konwerter zwiększa ogniskową. Taki zestaw nie daje powiększeń potrzebnych w fotografii mikroskopowej.

Skanografia polega na tworzeniu obrazów przy użyciu skanera płaskiego. Obiekty układa się na szybie skanera, a urządzenie rejestruje ich obraz.

W fotografii obraz rejestruje aparat i obiektyw, natomiast w skanografii obraz powstaje przez skanowanie. Źródłem światła jest zwykle sam skaner.

Skaner płaski pozwala ułożyć przedmioty bezpośrednio na szybie i zarejestrować je z dużą szczegółowością. Dobrze odwzorowuje faktury, kształty i detale powierzchni.

Dobrze sprawdzają się liście, kwiaty, tkaniny, drobne przedmioty, papier, materiały o wyraźnej fakturze i elementy kompozycji artystycznych.

Skaner ma małą głębię ostrości, więc obiekty oddalone od szyby mogą być nieostre. Problemem mogą być też zbyt duże przedmioty oraz zabrudzenia szyby.

DPI określa szczegółowość skanu. Wyższa rozdzielczość pozwala uzyskać więcej detali i większy plik, ale zwiększa też czas skanowania oraz rozmiar danych.

Skanografia tworzy płaski obraz dwuwymiarowy. Skanowanie 3D służy do odwzorowania kształtu przestrzennego obiektu, a nie do tworzenia kompozycji artystycznej na szybie skanera.

Najczęściej widać ją jako fioletowe, zielone, czerwone lub niebieskie obwódki przy kontrastowych krawędziach, np. gałęziach na tle jasnego nieba.

Obiektyw załamuje różne długości fal światła pod nieco innym kątem. Skutkiem jest niewielkie rozjechanie składowych barwnych obrazu.

Aberracja chromatyczna dotyczy barwnych obwódek i błędów odwzorowania koloru. Dystorsja to zniekształcenie geometrii obrazu, np. beczkowate lub poduszkowate wygięcie linii.

Aberracja chromatyczna występuje głównie przy krawędziach jako kolorowe obwódki. Szum cyfrowy to ziarnistość lub kolorowe plamki widoczne szczególnie przy wysokim ISO.

Najczęściej pojawia się przy dużym kontraście, na brzegach kadru, przy szeroko otwartej przysłonie oraz w tańszych lub słabiej skorygowanych obiektywach.

Można przymknąć przysłonę, unikać skrajnie kontrastowych krawędzi na brzegach kadru lub używać obiektywów lepiej skorygowanych optycznie.

W programach takich jak Adobe Camera Raw, Lightroom lub Photoshop stosuje się korekcję obiektywu i opcje usuwania obwódek barwnych, np. Defringe lub Remove Chromatic Aberration.

Większa liczba megapikseli oznacza więcej pikseli obrazu, które można rozłożyć na większej powierzchni papieru. Dzięki temu wydruk może być większy bez widocznej utraty szczegółów.

Należy pomnożyć szerokość obrazu w pikselach przez jego wysokość, a wynik podzielić przez milion. Na przykład 6000 × 4000 px to 24 MP.

Megapiksele określają liczbę pikseli w pliku, a DPI/PPI określa, ile pikseli przypada na cal wydruku. Razem decydują o możliwym formacie odbitki.

Nie zawsze. Jakość zależy także od wielkości i jakości matrycy, obiektywu, oświetlenia, ustawień ekspozycji oraz obróbki.

Głębia ostrości zależy głównie od przysłony, ogniskowej, odległości fotografowania i wielkości matrycy. Sama liczba pikseli nie zmienia optycznej głębi ostrości.

Nie bezpośrednio. Jakość przy wysokim ISO zależy głównie od technologii matrycy, jej wielkości, poziomu szumów i algorytmów odszumiania.

Jest przydatna przy dużych wydrukach, fotografii reklamowej, krajobrazowej, produktowej oraz wtedy, gdy zdjęcie ma być mocno kadrowane.