Pytania pomocnicze - AUD.02

Polega na wykonywaniu wielu zdjęć w określonych odstępach czasu, a następnie złożeniu ich w film. Dzięki temu długotrwały proces można pokazać w przyspieszeniu.

Time-lapse składa się z wielu osobnych zdjęć wykonanych w odstępach czasu. Długa ekspozycja to jedno zdjęcie wykonane z długim czasem naświetlania.

Interwałometr automatycznie wyzwala migawkę w ustalonych odstępach czasu. Ułatwia wykonanie regularnej serii zdjęć bez ręcznego naciskania spustu.

Liczbę wykonanych zdjęć dzieli się przez liczbę klatek na sekundę filmu. Na przykład 250 zdjęć przy 25 kl./s da film trwający 10 sekund.

Statyw stabilizuje aparat i utrzymuje stały kadr przez całą serię zdjęć. Bez niego film może być niestabilny i trudny w odbiorze.

Interwał dobiera się do szybkości zmian sceny. Szybki ruch, np. ulica, wymaga krótszych odstępów, a wolne procesy, np. wzrost roślin, dłuższych.

Filtr ND może być pomocny przy kontroli ekspozycji lub uzyskaniu rozmycia ruchu, ale nie definiuje techniki time-lapse. Najważniejsza jest seria zdjęć wykonanych w odstępach czasu.

Ponieważ wykorzystuje bardzo trwałą warstwę zapisu, mniej podatną na degradację niż typowe płyty nagrywalne. Jego deklarowana trwałość może wynosić nawet około 1000 lat przy właściwym przechowywaniu.

Zwykłe płyty nagrywalne często mają organiczną warstwę barwnikową, która starzeje się szybciej. M-DISC ma trwalszą warstwę zapisu przeznaczoną specjalnie do archiwizacji.

SSD przechowuje dane w komórkach pamięci flash, które z czasem mogą tracić ładunek, zwłaszcza gdy nośnik długo nie jest używany. Jest dobry do pracy bieżącej, ale nie jako jedyne archiwum wieloletnie.

Tak, taśmy LTO są profesjonalnym rozwiązaniem archiwizacyjnym, ale wymagają specjalistycznych i kosztownych napędów. W tym pytaniu poprawną odpowiedzią jest M-DISC jako nośnik wskazywany ze względu na bardzo długą deklarowaną trwałość.

Należy chronić je przed wilgocią, wysoką temperaturą, światłem słonecznym, kurzem i uszkodzeniami mechanicznymi. Najlepiej przechowywać kilka kopii w różnych lokalizacjach.

Nie. Papier RC służy do wykonywania odbitek fotograficznych, a nie do zapisu cyfrowych plików zdjęciowych. Może być trwały jako odbitka, ale nie jest cyfrowym medium archiwizacyjnym.

Najlepiej zapisywać pliki źródłowe i końcowe: RAW, TIFF, wysokiej jakości JPEG oraz pliki projektowe, np. PSD. Warto też dodać opis struktury katalogów i metadane.

Tryby mieszania określają, jak piksele aktywnej warstwy wpływają na piksele warstw znajdujących się niżej. Dzięki temu można uzyskać efekty rozjaśnienia, przyciemnienia, kontrastu lub zmiany koloru.

Pozwalają naturalniej łączyć kilka obrazów, tekstur lub efektów świetlnych. Ułatwiają dopasowanie warstw bez trwałego niszczenia oryginalnych pikseli.

Multiply najczęściej przyciemnia obraz i nadaje się do dodawania cieni lub tekstur. Screen rozjaśnia obraz i jest używany np. do efektów światła, dymu lub poświaty.

Nie. Tryby mieszania wpływają na wygląd i sposób łączenia warstw, ale nie dodają realnych szczegółów ani nie zwiększają jakości technicznej obrazu.

Nie są do tego przeznaczone. Balans bieli koryguje temperaturę barwową zdjęcia, a tryby mieszania służą do łączenia warstw i tworzenia efektów.

Tryb mieszania określa sposób łączenia pikseli, a krycie warstwy reguluje siłę tego efektu. Zmniejszenie krycia pozwala uzyskać subtelniejszy rezultat.

HDR ma większy zakres jasności i może pokazać więcej szczegółów w cieniach oraz światłach. SDR ma węższą rozpiętość tonalną.

HDR oznacza High Dynamic Range, czyli wysoki zakres dynamiczny. Chodzi o większą różnicę między najciemniejszymi i najjaśniejszymi partiami obrazu.

Nie. Rozdzielczość dotyczy liczby pikseli, a HDR dotyczy zakresu jasności i kontrastu tonalnego.

Nie bezpośrednio. Ostrość zależy m.in. od optyki, ustawienia ostrości i przetwarzania obrazu, a HDR odpowiada za zakres jasności.

Nie. Kompresja dotyczy zmniejszania rozmiaru pliku, natomiast HDR opisuje sposób zapisu i wyświetlania szerszego zakresu tonalnego.

Monitor HDR potrafi wyświetlić większą jasność, głębszą czerń i szerszy zakres tonalny. Na zwykłym monitorze efekt HDR może być ograniczony lub niewidoczny.

To obraz obejmujący pełne pole widzenia dookoła obserwatora: 360° w poziomie i zwykle 180° w pionie. Umożliwia oglądanie sceny we wszystkich kierunkach.

Pełna sfera obejmuje 360° w poziomie i 180° w pionie, czyli zakres poziomy jest dwukrotnie większy od pionowego. Dlatego typowy obraz equirectangular ma proporcje szerokości do wysokości 2:1.

Nie. Equirectangular określa sposób odwzorowania panoramy na płaskim obrazie, a JPEG jest formatem pliku graficznego. Panorama 360° może być zapisana jako JPEG, ale jej projekcja pozostaje równoprostokątna.

Standardowy JPEG stosuje kompresję stratną, a poza tym sama nazwa JPEG nie określa projekcji panoramy 360°. W pytaniu chodzi o sposób zapisu obrazu sferycznego, czyli format równoprostokątny.

Panorama cylindryczna obejmuje głównie obrót w poziomie i nie pokazuje pełnego zenitu oraz nadiru. Panorama sferyczna obejmuje pełną przestrzeń wokół obserwatora, także górę i dół.

Metadane informują program lub serwis internetowy, że plik należy wyświetlać jako panoramę 360°. Bez nich zdjęcie może zostać pokazane jako zwykły, zniekształcony prostokąt.

Wynika to z rozłożenia powierzchni kuli na płaski prostokąt. Obszary przy biegunach sfery, czyli zenit i nadir, są mocno rozciągane.

Należy przeliczyć wymiary wydruku na cale, pomnożyć je przez wymaganą rozdzielczość dpi/ppi, a następnie pomnożyć uzyskane wymiary w pikselach. Wynik dzieli się przez 1 000 000.

DPI oznacza liczbę kropek drukarki na cal, a PPI liczbę pikseli obrazu na cal. W praktyce fotograficznej pojęcia te bywają potocznie mylone, ale przy obliczaniu rozmiaru pliku chodzi głównie o PPI.

Wymiar w centymetrach dzieli się przez 2,54. Na przykład 60 cm to około 23,6 cala.

Im większy format odbitki przy tej samej rozdzielczości druku, tym więcej pikseli potrzeba do pokrycia całej powierzchni obrazu bez utraty szczegółów.

Nie zawsze. 300 dpi stosuje się zwykle do odbitek oglądanych z bliska, natomiast duże wydruki oglądane z większej odległości mogą wyglądać dobrze przy niższej rozdzielczości.

Obraz może stać się mniej ostry, pojawi się pikselizacja lub utrata detali. Można zastosować interpolację, ale nie przywróci ona rzeczywistych szczegółów.

Należy pomnożyć szerokość przez wysokość w pikselach i podzielić wynik przez 1 000 000. Na przykład 6000 × 4000 px to około 24 MP.

Ogólny kontrast dotyczy różnicy między jasnymi i ciemnymi obszarami całej fotografii. Mikrokontrast odnosi się do różnic tonalnych w bardzo drobnych detalach obrazu.

To obiektyw odpowiada za przeniesienie drobnych szczegółów na matrycę lub film. Lepsza optyka potrafi zachować kontrast nawet w małych detalach.

Przy zbyt mocno przymkniętej przysłonie dyfrakcja rozprasza światło i obniża ostrość drobnych szczegółów. W efekcie spada także mikrokontrast.

Nie. Wyostrzanie może zwiększyć wrażenie ostrości przez podbicie krawędzi, ale mikrokontrast wynika przede wszystkim z jakości zarejestrowanego obrazu i optyki.

Mikrokontrast pogarszają m.in. nietrafiona ostrość, poruszenie aparatu, zbyt długi czas naświetlania, flara oraz zabrudzona optyka.

Prześwietlenie oznacza utratę szczegółów w światłach, czyli clipping. Mikrokontrast dotyczy zachowania drobnych detali i lokalnych różnic tonalnych.

Ma duże znaczenie w fotografii portretowej, produktowej, krajobrazowej, makro i reprodukcyjnej, czyli wszędzie tam, gdzie istotne są faktury i drobne szczegóły.

Czujnik stacked CMOS ma budowę warstwową, w której warstwa światłoczuła jest oddzielona od elektroniki odczytującej i przetwarzającej sygnał. Dzięki temu możliwy jest szybszy odczyt danych.

Przetwornik A/C zamienia analogowy sygnał elektryczny z fotodiod na dane cyfrowe. Dopiero taki sygnał może być dalej przetwarzany przez procesor obrazu aparatu.

Wbudowana pamięć pozwala tymczasowo przechowywać dane bezpośrednio przy matrycy. Umożliwia to bardzo szybki odczyt obrazu, przydatny np. w zdjęciach seryjnych i filmowaniu.

Im szybciej matryca odczytuje obraz, tym mniejsze zniekształcenia ruchomych obiektów. Czujniki stacked CMOS pomagają ograniczyć efekt rolling shutter.

Nie. Stacked CMOS dotyczy głównie budowy warstwowej i szybkości odczytu danych. Czułość na podczerwień zależy od innych cech matrycy i zastosowanych filtrów.

Jest przydatny w aparatach do fotografii sportowej, reporterskiej, przyrodniczej i filmowania. Tam liczy się szybki autofokus, szybkie zdjęcia seryjne i sprawny odczyt obrazu.

ProPhoto RGB obejmuje znacznie szerszy zakres barw niż sRGB. sRGB jest jednak bardziej uniwersalne i powszechnie stosowane do internetu oraz typowych ekranów.

Nie bezpośrednio. Kompresja zależy głównie od formatu pliku i ustawień zapisu, np. JPEG, a nie od samego wyboru przestrzeni barw.

Nie. ProPhoto RGB dotyczy zakresu zapisywanych kolorów, a ostrość zależy od optyki, ustawień aparatu i operacji wyostrzania.

Pliki RAW zawierają dużo informacji o obrazie, więc szeroka przestrzeń ProPhoto RGB pozwala zachować więcej danych barwnych podczas edycji.

sRGB jest standardem obsługiwanym przez większość przeglądarek, monitorów i urządzeń mobilnych. Dzięki temu kolory są bardziej przewidywalne u odbiorcy.

Gamut to zakres barw możliwych do odwzorowania w danej przestrzeni barw, urządzeniu lub procesie druku. Im szerszy gamut, tym więcej kolorów można zapisać lub odtworzyć.

Nie zawsze. Szersza przestrzeń barw jest korzystna podczas profesjonalnej edycji, ale do publikacji końcowej często lepsze i bezpieczniejsze jest sRGB.

Aparat wykonuje serię zdjęć tej samej sceny, minimalnie przesuwając matrycę między ekspozycjami. Następnie ujęcia są łączone w jeden obraz o większej szczegółowości.

Przesunięcia matrycy pozwalają zarejestrować więcej informacji barwnych dla poszczególnych punktów obrazu. Ogranicza to zależność od interpolacji typowej dla matryc z filtrem Bayera.

Nie. Pixel shift może wykorzystywać mechanizm przesuwania matrycy podobny do stabilizacji, ale jego celem jest zwiększenie jakości i rozdzielczości obrazu, a nie kompensacja drgań aparatu.

Najlepiej działa przy statycznych scenach, np. reprodukcjach, fotografii produktowej, architekturze i martwej naturze. Wymaga braku ruchu w kadrze.

Seria zdjęć musi być wykonana z niemal identycznym kadrem. Poruszenie aparatu lub obiektu może utrudnić poprawne połączenie obrazów.

Ruch obiektów między kolejnymi ekspozycjami może powodować artefakty, rozmycia lub błędy składania obrazu. Dlatego technologia nie jest przeznaczona głównie do fotografii reportażowej czy sportowej.

Pixel shift opiera się na dodatkowych danych zarejestrowanych przez matrycę w kilku ekspozycjach. Zwykłe powiększanie cyfrowe najczęściej bazuje na interpolacji, czyli matematycznym dorabianiu pikseli.