Pytania pomocnicze - AUD.05

Określają szerokość i wysokość obszaru roboczego SVG. Nie muszą oznaczać rozmiaru narysowanego wewnątrz obiektu.

Wyznaczają położenie środka koła: `cx` na osi X, a `cy` na osi Y. W przykładzie środek znajduje się w punkcie 100,100.

Atrybut `r` oznacza promień koła. Jeśli `r="90"`, średnica koła wynosi 180 px.

To zapis szesnastkowy RGB: czerwony 00, zielony FF, niebieski 00. Oznacza czysty zielony kolor.

`fill` określa kolor wypełnienia figury, a `stroke` kolor jej obrysu. W podanym kodzie ustawiono tylko zielone wypełnienie.

Środek koła jest w punkcie 100,100, a promień wynosi 90 px. Koło zajmuje więc zakres od 10 do 190 px na obu osiach.

SWF służył głównie do publikowania animacji, interaktywnych prezentacji, banerów i prostych gier tworzonych w technologii Flash.

Format SWF jest najczęściej kojarzony z Adobe Flash, wcześniej znanym jako Macromedia Flash.

FLA to plik źródłowy projektu Flash, który można edytować. SWF to zwykle wyeksportowany plik wynikowy przeznaczony do odtwarzania lub publikacji.

SWF został zaprojektowany głównie do animacji i treści interaktywnych, a nie do przechowywania fotografii. Do zdjęć stosuje się formaty takie jak JPEG, TIFF, PNG lub RAW.

Nie. Technologia Flash została wycofana z użycia w przeglądarkach, a jej funkcje zastąpiono głównie przez HTML5, CSS, JavaScript i formaty wideo.

Histogram pokazuje rozkład jasności pikseli w obrazie: od cieni po lewej stronie, przez półtony, do świateł po prawej stronie.

Poziomy pozwalają przesuwać punkty czerni, bieli i półtonów, czyli bezpośrednio zmieniają rozkład tonalny widoczny na histogramie.

Poziomy dają większą kontrolę nad cieniami, światłami i półtonami. Jasność/Kontrast działa bardziej ogólnie i mniej precyzyjnie.

Powoduje, że wybrane ciemne tony zostają zamienione na głębszą czerń, co zwykle zwiększa kontrast obrazu.

Powoduje rozjaśnienie najjaśniejszych partii obrazu i ustalenie nowego punktu bieli.

Środkowy suwak reguluje półtony, czyli pozwala rozjaśnić lub przyciemnić obraz bez bezpośredniego ustawiania czerni i bieli.

Balans kolorów służy do zmiany proporcji barw, na przykład usuwania dominanty kolorystycznej, a nie do podstawowej korekty histogramu tonalnego.

Kadrowanie pozwala usunąć zbędne fragmenty zdjęcia, zmienić proporcje kadru i lepiej wyeksponować główny temat fotografii.

Kadrowanie zmienia zawartość kadru przez odcięcie części obrazu. Skalowanie zmienia rozmiar całego obrazu, ale nie poprawia bezpośrednio układu elementów w kadrze.

Warstwy korygujące służą do nieniszczącej korekcji jasności, kontrastu, kolorów i tonalności obrazu, a nie do podstawowej zmiany kompozycji.

Maska warstwy pozwala ukrywać lub odsłaniać wybrane fragmenty warstwy bez trwałego usuwania pikseli.

Kadrowaniem można ograniczyć nadmiar pustej przestrzeni, usunąć elementy rozpraszające przy krawędziach oraz poprawić położenie głównego motywu w obrazie.

Tak, po kadrowaniu zdjęcie ma mniej pikseli, ponieważ część obrazu zostaje usunięta. Zbyt mocne kadrowanie może pogorszyć jakość przy druku lub dużym powiększeniu.

Jeśli białe tło pozostanie w pliku, na kremowej stronie będzie widoczny biały prostokąt wokół logo. Przezroczystość pozwala pokazać tło strony pod grafiką.

JPEG nie obsługuje przezroczystości ani kanału alfa. Po zapisaniu grafiki w JPEG tło zostanie wypełnione kolorem, najczęściej białym.

PNG potrafi przechowywać przezroczystość, ale nie usuwa tła automatycznie. Najpierw trzeba wskazać, które piksele mają być przezroczyste.

GIF89a obsługuje przezroczystość jednego wybranego koloru, dlatego może ukryć białe tło. Ma jednak ograniczoną paletę 256 kolorów, więc obecnie częściej stosuje się PNG.

Kanał alfa przechowuje informację o przezroczystości pikseli. Dzięki niemu piksel może być całkowicie widoczny, częściowo przezroczysty albo całkowicie niewidoczny.

Czerwony i czarny tworzą właściwy znak logo, więc powinny pozostać widoczne. Przezroczyste ma być białe tło, a nie kolory logo.

PNG jest lepszy, gdy potrzebna jest wysoka jakość, więcej kolorów lub półprzezroczystość. GIF sprawdza się głównie przy prostych grafikach i animacjach.

Synteza addytywna polega na mieszaniu świateł barwnych. Im większa intensywność składowych, tym jaśniejszy kolor; pełne natężenie czerwieni, zieleni i niebieskiego daje biel.

Monitory emitują światło, dlatego używają trzech składowych świetlnych: Red, Green, Blue. Z ich kombinacji powstają kolory widoczne na ekranie.

Kolor biały powstaje przez połączenie składowych R, G i B z maksymalną intensywnością. W zapisie 8-bitowym jest to RGB(255, 255, 255).

Czerń oznacza brak emisji światła przez piksele. W modelu RGB zapisuje się ją jako RGB(0, 0, 0).

Mieszanie addytywne dotyczy światła i jest używane m.in. w monitorach. Mieszanie subtraktywne dotyczy farb i pigmentów, np. w druku CMYK.

Czerwony, niebieski i żółty kojarzą się z tradycyjnym mieszaniem farb, a nie z emisją światła. Monitory działają w modelu RGB: czerwony, zielony, niebieski.

Proporcje 4:3 oznaczają, że na każde 4 jednostki szerokości przypadają 3 jednostki wysokości. Przykładowy obraz 800 × 600 px ma proporcje 4:3.

Zdjęcie panoramiczne jest zazwyczaj znacznie szersze niż format 4:3. Ma więc inne proporcje szerokości do wysokości.

Skalowanie zmienia rozmiar obrazu, np. jego szerokość i wysokość w pikselach. Zmiana proporcji oznacza zmianę relacji szerokości do wysokości, np. z panoramy na 4:3.

Ponieważ obraz jest jednocześnie przeskalowywany i dopasowywany do innych proporcji. W efekcie może zmienić się zarówno szerokość, jak i wysokość zdjęcia.

Można obraz wykadrować, przeskalować, dodać marginesy albo zniekształcić proporcje. Najczęściej stosuje się kadrowanie lub dodanie tła, aby uniknąć deformacji.

Nie zawsze. Zniekształcenie pojawia się wtedy, gdy niezależnie rozciąga się szerokość lub wysokość. Można tego uniknąć przez kadrowanie albo dodanie pustych obszarów.

Program graficzny oblicza nowe rozmieszczenie pikseli. Przy powiększaniu tworzy dodatkowe piksele, a przy zmniejszaniu usuwa część informacji z obrazu.

Responsive Web Design polega na projektowaniu jednej strony internetowej, która automatycznie dopasowuje układ i wygląd do rozmiaru ekranu użytkownika.

RWD pozwala utrzymywać jedną wersję serwisu, co ułatwia aktualizacje, zmniejsza koszty i zapewnia spójny wygląd na różnych urządzeniach.

CSS odpowiada za wygląd i układ strony. W RWD wykorzystuje się m.in. elastyczne jednostki, flexbox, grid oraz media queries.

Media queries to reguły CSS, które pozwalają stosować różne style w zależności od cech urządzenia, np. szerokości ekranu.

Flash jest technologią przestarzałą, niewspieraną przez większość współczesnych przeglądarek i urządzeń mobilnych. Nie służy do nowoczesnego projektowania responsywnych witryn.

Tabele służą głównie do prezentacji danych tabelarycznych, a nie do budowania układu strony. Nowoczesne layouty tworzy się za pomocą CSS, np. flexboxa lub grida.

Elastyczny układ zmienia szerokości, rozmieszczenie i skalę elementów w zależności od dostępnej przestrzeni ekranu.

Atrybut `alt` zawiera tekst alternatywny opisujący obrazek. Jest odczytywany przez czytniki ekranu i wyświetlany, gdy grafika nie może się załadować.

Umożliwia osobom korzystającym z technologii wspomagających zrozumienie treści grafiki. Bez niego obraz może być dla takich użytkowników całkowicie nieczytelny.

Przykład poprawnego zapisu to: `<img src="zdjecie.jpg" alt="Uczeń pracujący przy komputerze">`. Atrybut `src` wskazuje plik obrazu, a `alt` opisuje jego treść.

Pusty zapis `alt=""` stosuje się przy obrazkach dekoracyjnych, które nie przekazują istotnej informacji. Dzięki temu czytnik ekranu może je pominąć.

`alt` opisuje obrazek dla dostępności, natomiast `id` nadaje elementowi unikalny identyfikator w dokumencie HTML. `id` nie zastępuje tekstu alternatywnego.

`target` jest używany głównie przy linkach i formularzach do określania miejsca otwarcia zasobu. `name` służy m.in. do nazywania pól formularzy, ale nie zapewnia opisu alternatywnego obrazka.

Powinien być krótki, konkretny i opisywać znaczenie obrazka w danym kontekście. Nie powinien być ogólnikiem typu „obrazek” lub „grafika”.

Adobe Photoshop służy głównie do edycji grafiki rastrowej, czyli bitmapowej. Używa się go do retuszu zdjęć, korekcji kolorów, pracy na warstwach i przygotowania obrazów do druku lub publikacji cyfrowej.

Grafika rastrowa jest zbudowana z pikseli. Przykładami są zdjęcia cyfrowe oraz pliki JPEG, PNG, BMP czy TIFF.

Adobe InDesign służy przede wszystkim do składu publikacji, np. książek, katalogów i czasopism. Nie jest głównym narzędziem do edycji bitmap.

Adobe Premiere jest programem do montażu i edycji wideo. Nie służy przede wszystkim do obróbki pojedynczych obrazów rastrowych.

Adobe Flash był używany głównie do tworzenia animacji i interaktywnych treści internetowych. Nie był podstawowym programem Adobe do edycji grafiki bitmapowej.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i traci jakość przy dużym powiększeniu. Grafika wektorowa składa się z obiektów matematycznych, dzięki czemu można ją skalować bez utraty jakości.