Pytania pomocnicze - AUD.09

Należy odjąć wartość progu od poziomu sygnału wejściowego. Dla -6 dBu i progu -10 dBu różnica wynosi 4 dB.

Oznacza, że każde 2 dB sygnału powyżej progu zostanie zredukowane do 1 dB na wyjściu powyżej progu.

Sygnał przekracza próg o 4 dB. Przy ratio 2:1 na wyjściu pozostają 2 dB powyżej progu, więc redukcja wzmocnienia wynosi 2 dB.

Najpierw oblicza się poziom powyżej progu, potem dzieli go przez ratio. Różnica między poziomem wejściowym powyżej progu a poziomem wyjściowym powyżej progu to redukcja wzmocnienia.

Zazwyczaj nie. Klasyczny kompresor zaczyna redukować poziom dopiero wtedy, gdy sygnał przekroczy ustawiony próg.

Sygnał po kompresji będzie 2 dB powyżej progu -10 dBu, czyli osiągnie poziom -8 dBu.

Takie proporcje oznaczałyby działanie odwrotne do kompresji, czyli zwiększanie różnicy dynamiki zamiast jej zmniejszania. Typowe ratio kompresora ma postać np. 2:1, 3:1, 4:1.

Zmniejszenie liczby bitów ogranicza dokładność zapisu próbek. Wartości sygnału muszą zostać zaokrąglone, co powoduje błędy kwantyzacji.

Błąd kwantyzacji to różnica między rzeczywistą wartością próbki a wartością możliwą do zapisania przy danej rozdzielczości bitowej. Im mniejsza liczba bitów, tym większy potencjalny błąd.

Dodany szum maskuje i rozprasza błędy kwantyzacji, dzięki czemu nie tworzą one uporządkowanych, słyszalnych zniekształceń. Szum jest zwykle mniej uciążliwy niż artefakty kwantyzacji.

Dithering stosuje się na samym końcu obróbki, bezpośrednio przed zapisem pliku w niższej rozdzielczości bitowej. Typowy przykład to eksport masteru 24-bitowego do 16 bitów.

Nie. Dithering jest potrzebny głównie wtedy, gdy zmniejsza się rozdzielczość bitową sygnału, np. z 24 do 16 bitów. Sama zmiana kontenera lub nazwy formatu nie wymaga ditheringu.

Normalizacja zmienia poziom głośności sygnału, a dithering ogranicza artefakty powstające przy redukcji bit depth. To dwie różne operacje o innych zastosowaniach.

Korekcja EQ zmienia proporcje częstotliwości w sygnale, czyli jego barwę. Dithering dotyczy błędów kwantyzacji przy zapisie cyfrowym i nie służy do kształtowania barwy.

Ponieważ odwzorowuje sposób słyszenia człowieka: osobno dla lewego i prawego ucha. Każdy kanał odpowiada jednemu uchu.

Należy utworzyć 2 ścieżki mono: jedną dla kanału lewego i jedną dla kanału prawego.

Tak, jeśli DAW obsługuje ścieżki stereo. Jednak przy pracy na ścieżkach jednokanałowych potrzebne są dwie ścieżki mono.

Nagranie mono ma jeden kanał i nie odwzorowuje przestrzeni między uszami. Nagranie binauralne ma dwa kanały i zachowuje informacje przestrzenne dla lewego i prawego ucha.

Słuchawki podają kanał lewy bezpośrednio do lewego ucha, a prawy do prawego. Dzięki temu zachowane są różnice przestrzenne zarejestrowane podczas nagrania.

Najczęściej używa się dwóch mikrofonów umieszczonych w sztucznej głowie lub w okolicy uszu. Pozwala to zarejestrować naturalne różnice między tym, co dociera do obu uszu.

Należy pomnożyć częstotliwość próbkowania, głębię bitową, liczbę kanałów i czas trwania. Wynik w bitach dzieli się przez 8, aby otrzymać bajty.

Stereo zawiera dwa kanały: lewy i prawy, a mono tylko jeden. Przy tych samych parametrach plik stereo będzie około dwa razy większy.

Jeden kanał ma 24 bity, czyli 3 bajty. Stereo ma 2 kanały, więc jedna próbka stereo zajmuje 6 bajtów.

Dokładny wynik to 15 876 000 bajtów, czyli około 15,9 MB przy liczeniu dziesiętnym. Najbliższa odpowiedź egzaminacyjna to 16 MB.

Tak. Wzór dotyczy nieskompresowanego audio PCM. Format skompresowany, np. MP3 lub AAC, miałby zwykle znacznie mniejszy rozmiar zależny od bitrate'u.

Im wyższa częstotliwość próbkowania, tym więcej próbek zapisywanych jest w każdej sekundzie. To zwiększa rozmiar pliku.

Większa głębia bitowa oznacza więcej bitów przeznaczonych na zapis każdej próbki. Plik 24-bitowy jest większy niż 16-bitowy przy tej samej długości, częstotliwości próbkowania i liczbie kanałów.

Pozycja pionowa ogranicza ryzyko odkształceń i nacisku, które mogą wystąpić przy składowaniu płyt poziomo w stosach. Najlepiej przechowywać je w sztywnych pudełkach.

RH oznacza wilgotność względną powietrza. Dla archiwalnych płyt optycznych zalecane jest umiarkowanie suche środowisko, zwykle poniżej 50% RH.

Wilgoć może przyspieszać korozję warstw odbijających, rozwarstwianie płyty oraz rozwój pleśni. Może to prowadzić do błędów odczytu lub całkowitej utraty danych.

Znaczenie mają temperatura, światło UV, kurz, zarysowania, jakość nośnika i stabilność warunków przechowywania. Szczególnie szkodliwe są duże wahania temperatury i wilgotności.

Nie. W archiwizacji ważne są także kopie zapasowe, okresowa kontrola odczytu oraz migracja danych na nowsze nośniki, gdy stare zaczynają być ryzykowne.

Płyty przechowywane bez pudełek łatwo się rysują, brudzą i wyginają. Uszkodzenia powierzchni mogą powodować błędy odczytu danych.

Przyjmuje się przybliżenie: zakres dynamiki ≈ liczba bitów × 6 dB. Dokładniej często podaje się wzór około 6,02 dB na 1 bit.

Ponieważ każdy bit daje około 6 dB zakresu dynamiki. Dla 24 bitów: 24 × 6 dB = 144 dB.

Sygnał 16-bitowy ma teoretycznie około 96 dB zakresu dynamiki, ponieważ 16 × 6 dB = 96 dB.

Rozdzielczość bitowa określa liczbę możliwych poziomów amplitudy próbki. Im większa liczba bitów, tym dokładniej można zapisać poziom sygnału i tym większy teoretyczny zakres dynamiki.

Nie. W praktyce ograniczają go m.in. szumy przetworników A/D i D/A, jakość toru audio, zakłócenia oraz poziom szumu własnego urządzeń.

24 bity dają większy zapas dynamiki i większą tolerancję na błędy ustawienia poziomu nagrania. Ułatwia to pracę podczas rejestracji, miksu i obróbki sygnału.

Dla 20 bitów zakres dynamiki wynosi teoretycznie około 120 dB, ponieważ 20 × 6 dB = 120 dB.

Stosuje się wzór: częstotliwość próbkowania × rozdzielczość bitowa × liczba kanałów × czas. Dla CD-Audio jest to 44100 × 16 bitów × 2 kanały × czas.

Jedna sekunda zajmuje 44100 × 16 × 2 / 8 = 176400 bajtów, czyli około 176,4 kB. To daje około 10 MB dla jednej minuty nagrania.

Stereo ma dwa kanały audio: lewy i prawy. Przy tych samych parametrach technicznych zajmuje dwa razy więcej miejsca niż nagranie mono.

Oznacza 0 godzin, 1 minutę, 0 sekund i 0 klatek. Jest to dokładnie jedna minuta materiału.

CD-Audio stereo 16 bit/44,1 kHz zajmuje około 10 MB na minutę. Dlatego nagranie o objętości około 10 MB ma długość około 00:01:00:00.

Nie. Standard CD-Audio używa nieskompresowanego zapisu PCM, dlatego jego rozmiar można obliczyć bez uwzględniania stopnia kompresji.

To tryb, w którym lewy i prawy kanał są zapisywane jako dwa niezależne kanały monofoniczne. Kanały nie są wspólnie optymalizowane jak w joint stereo.

Zwykłe stereo służy do zapisu obrazu przestrzennego lewy-prawy. Dual channel oznacza dwa osobne kanały mono, które mogą zawierać zupełnie różne treści.

Joint stereo to tryb, który wykorzystuje podobieństwa między kanałami lewym i prawym, aby efektywniej skompresować sygnał. Może stosować m.in. kodowanie mid/side.

Middle/side stereo opisuje zapis składowej środkowej i bocznej, a nie dwa niezależne kanały mono. W MP3 jest to technika związana raczej z joint stereo.

Może być użyty do zapisania dwóch niezależnych ścieżek w jednym pliku, np. dwóch wersji językowych albo programu i komentarza. Nie jest typowym wyborem do muzyki stereo.

Nie zawsze. Joint stereo często daje lepszą efektywność kompresji przy tej samej przepływności, ponieważ wykorzystuje podobieństwa między kanałami.

Kompresja bezstratna pozwala po dekompresji odzyskać sygnał identyczny z oryginałem. Kompresja stratna trwale usuwa część informacji, aby mocniej zmniejszyć rozmiar pliku.

FLAC to format audio przeznaczony do kompresji bezstratnej. Zmniejsza rozmiar pliku, ale zachowuje pełną informację o sygnale.

MP3 wykorzystuje kompresję stratną, opartą na usuwaniu elementów uznanych za mniej słyszalne. Po konwersji do MP3 nie da się odzyskać oryginału bit po bicie.

Nie jest najlepszym wyborem do archiwizacji, ponieważ standardowy AAC jest stratny. Do archiwum lepiej użyć WAV, AIFF lub FLAC.

FLAC warto stosować do archiwizacji, dystrybucji muzyki w wysokiej jakości oraz przechowywania nagrań bez utraty danych przy mniejszym rozmiarze niż WAV.

Nie. FLAC zwykle jest większy niż MP3, ponieważ zachowuje wszystkie dane audio. MP3 jest mniejszy dzięki stratnemu usuwaniu części informacji.

WAV najczęściej przechowuje nieskompresowany sygnał PCM, więc zajmuje dużo miejsca. FLAC kompresuje ten sygnał bezstratnie, zmniejszając rozmiar bez utraty jakości.

Jeden standardowy port MIDI udostępnia 16 kanałów. Każdy kanał może sterować osobnym instrumentem lub partią.

Ponieważ jeden port obsługuje 16 kanałów, a 64 instrumenty wymagają 64 oddzielnych kanałów. 64 podzielone przez 16 daje 4 porty.

To niezależny port MIDI posiadający własny zestaw 16 kanałów. Kolejny port nie rozszerza tych samych kanałów, tylko dodaje następne 16 niezależnych kanałów.

Technicznie kilka urządzeń może reagować na ten sam kanał, ale wtedy otrzymują te same komunikaty. Jeśli instrumenty mają być sterowane niezależnie, każdy powinien mieć osobny kanał.

Należy podzielić liczbę instrumentów przez 16 i w razie potrzeby zaokrąglić wynik w górę. Przykład: 33 instrumenty wymagają 3 portów.

Port MIDI to fizyczne lub wirtualne wejście albo wyjście komunikacyjne. Kanał MIDI to numer od 1 do 16 używany do adresowania instrumentów w obrębie danego portu.