Pytania pomocnicze - BUD.13

Gabiony to kosze lub materace z siatki stalowej wypełnione kamieniem. Tworzą ciężką, przepuszczalną konstrukcję stabilizującą skarpę.

Charakterystyczna jest widoczna siatka stalowa o oczkach, wypełniona kamieniami. Elementy mogą tworzyć stopnie, ściany oporowe lub warstwy na skarpie.

Dociążają skarpę, chronią ją przed osuwaniem i erozją, a jednocześnie przepuszczają wodę. Dzięki temu zmniejszają ryzyko gromadzenia się ciśnienia wody za konstrukcją.

Gabiony są przestrzennymi koszami wypełnionymi kamieniem i pełnią funkcję konstrukcyjną oraz ochronną. Geowłóknina to płaski materiał syntetyczny stosowany głównie do separacji, filtracji, drenażu lub wzmocnienia gruntu.

Darnina i hydroobsiew zabezpieczają powierzchnię skarpy przez roślinność, głównie przed erozją powierzchniową. Gabiony są ciężkim zabezpieczeniem kamienno-siatkowym, stosowanym także przy większych obciążeniach i stromych skarpach.

Potrzebne są kosze lub materace gabionowe z siatki stalowej, kamień o odpowiedniej frakcji, elementy łączące oraz często warstwa filtracyjna, np. geowłóknina pod lub za gabionem.

Stosuje się je przy zabezpieczaniu skarp nasypów i wykopów, umacnianiu rowów, cieków wodnych, przyczółków oraz jako lekkie konstrukcje oporowe przy drogach.

Rów przydrożny ma formę otwartego wykopu prowadzonego wzdłuż drogi. Zwykle widać dno rowu oraz skarpy boczne, często umocnione geowłókniną, darniną, płytami lub kruszywem.

Rów przydrożny zbiera i odprowadza wodę opadową oraz roztopową z korony drogi, poboczy i przyległego terenu. Chroni konstrukcję drogi przed nadmiernym zawilgoceniem.

Rów przydrożny biegnie bezpośrednio przy drodze i jest częścią jej odwodnienia. Rów odprowadzający może znajdować się dalej od drogi i służyć głównie do przekazania wody do odbiornika, np. cieku lub kanalizacji.

Rynna drogowa jest płytszym, często umocnionym elementem odwodnienia, przypominającym ściek. Rów przydrożny jest ziemnym wykopem o większym przekroju, z wyraźnym dnem i skarpami.

Geowłóknina ogranicza erozję, stabilizuje grunt i oddziela warstwy materiałów. Pomaga utrzymać zaprojektowany kształt rowu, zwłaszcza przed wykonaniem docelowego umocnienia.

Najczęściej stosuje się koparki, koparko-ładowarki, równiarki lub specjalistyczne osprzęty do profilowania rowów. Dobór maszyny zależy od głębokości, szerokości i długości rowu.

Istotne są głębokość rowu, szerokość dna, nachylenie skarp oraz spadek podłużny. Parametry te decydują o skutecznym odpływie wody i stateczności rowu.

Należy pomnożyć wydajność jednego pracownika przez liczbę pracowników. W tym zadaniu: 5 pracowników × 5 m²/h = 25 m²/h.

Czas oblicza się, dzieląc całkowitą ilość robót przez wydajność grupy. Dla 200 m² i wydajności 25 m²/h czas wynosi 8 godzin.

Cała grupa układa 25 m² chodnika w godzinę. Aby ułożyć 200 m², potrzeba 200 / 25 = 8 godzin.

Oznacza liczbę metrów kwadratowych wykonanych w ciągu jednej godziny. Jest to jednostka wydajności pracy przy robotach powierzchniowych.

Wydajność całej grupy wzrośnie, więc czas wykonania robót się skróci. Zależność jest odwrotnie proporcjonalna, jeśli pozostają takie same warunki pracy.

Potrzebna jest całkowita powierzchnia do wykonania, liczba pracowników oraz wydajność jednego pracownika albo całej brygady.

Objętość oblicza się ze wzoru: V = powierzchnia × grubość warstwy. W tym przypadku: 10 000 m² × 0,20 m = 2 000 m³.

Powierzchnia jest podana w m², więc grubość warstwy musi być w metrach. 20 cm to 0,20 m.

Całkowitą objętość przemieszczonego gruntu dzieli się przez liczbę dni pracy. Dla 2 000 m³ i 10 dni: 200 m³/dzień.

Objętość robót to całkowita ilość gruntu, np. 2 000 m³. Wydajność określa, ile tej pracy wykonano w jednostce czasu, np. 200 m³/dzień.

Spycharka odspaja i przesuwa cienką warstwę gruntu urodzajnego na krótkie odległości, przygotowując teren pod dalsze roboty ziemne lub drogowe.

Najczęściej pomija się zamianę centymetrów na metry albo podaje całkowitą objętość gruntu zamiast wydajności dziennej.

Służą do czasowego gromadzenia wód opadowych i stopniowego rozsączania ich do gruntu. Są elementem odwodnienia wgłębnego lub retencyjno-rozsączającego.

Mają postać czarnych, ażurowych modułów z tworzywa sztucznego, układanych w większe bloki w wykopie. Często są owinięte geowłókniną.

Geowłóknina zabezpiecza skrzynki przed zamuleniem gruntem, a jednocześnie przepuszcza wodę. Dzięki temu system dłużej zachowuje drożność.

Skrzynki tworzą modułowy, poziomy układ retencyjno-rozsączający o dużej pojemności. Studnia chłonna jest zwykle pionowym obiektem punktowym, przez który woda wsiąka w grunt.

Najlepsze są grunty przepuszczalne, np. piaski i żwiry. W gruntach spoistych, takich jak gliny, rozsączanie jest utrudnione.

Najczęściej przez rury kanalizacji deszczowej, dreny lub przewody doprowadzające wodę z wpustów ulicznych i odwodnienia powierzchniowego.

Kanalizacja ruchu to prowadzenie pojazdów po wyznaczonych torach jazdy za pomocą elementów geometrycznych, np. wysp, pasów dzielących i pasów do skrętu.

Wystarczy, że co najmniej jeden wlot skrzyżowania ma wyspę dzielącą lub środkowy pas dzielący.

Nie. Sygnalizacja świetlna reguluje ruch, ale sama w sobie nie oznacza kanalizacji ruchu. O skanalizowaniu decydują elementy geometryczne.

Nie. W tym pojęciu chodzi o kanalizację ruchu, czyli uporządkowanie torów jazdy, a nie o odprowadzanie wód opadowych.

Wyspy dzielące rozdzielają kierunki ruchu, poprawiają bezpieczeństwo i ułatwiają kierowcom prawidłowe ustawienie pojazdu przed wjazdem na skrzyżowanie.

Na skrzyżowaniu skanalizowanym ruch jest prowadzony przez dodatkowe elementy, takie jak wyspy lub pasy dzielące. Na zwykłym skrzyżowaniu takich elementów może nie być.

Jest to szerokość górnej części drogi mierzona między krawędziami korony. Obejmuje elementy takie jak jezdnia, pobocza oraz inne części znajdujące się w obrębie korony.

Należy zsumować poziome wymiary elementów tworzących koronę drogi. Trzeba uważać, aby nie pominąć małych wymiarów przy krawędziach, np. ścieku lub pasa technicznego.

800 cm może wynikać z dodania tylko jezdni 600 cm i dwóch poboczy po 100 cm. Poprawna szerokość korony obejmuje jednak dodatkowe elementy widoczne na przekroju, dlatego wynosi 897,5 cm.

Korona drogi to górna część drogi, na której znajdują się jezdnia i pobocza. Korpus drogi obejmuje całą budowlę ziemną, czyli m.in. nasyp lub wykop wraz ze skarpami.

Nie, skarpy nie są częścią korony drogi. Należą do korpusu drogowego i są położone poza górną powierzchnią korony.

To przekrój poprzeczny drogi pokazujący jej typowy układ konstrukcyjny i geometryczny. Na takim rysunku odczytuje się szerokości, spadki poprzeczne, warstwy nawierzchni i elementy odwodnienia.

Należy podzielić wartość w centymetrach przez 100. Szerokość 897,5 cm to 8,975 m.

Chroni konstrukcję przed wodą, solami odladzającymi i korozją zbrojenia. Dzięki temu zwiększa trwałość obiektu mostowego.

Zwykle układa się ją na betonowej płycie pomostu, pod kolejnymi warstwami nawierzchni. Nie jest to warstwa użytkowa, po której odbywa się ruch.

Warstwa izolacji zabezpiecza konstrukcję przed wodą, a warstwa ścieralna jest najwyższą warstwą nawierzchni narażoną na bezpośredni ruch pojazdów.

Na obiektach mostowych woda i sól mogą szybko doprowadzić do korozji zbrojenia oraz uszkodzeń betonu. Izolacja ogranicza ten proces.

Stosuje się m.in. papy termozgrzewalne, masy bitumiczne, izolacje żywiczne oraz systemy natryskowe.

Często ma wyraźny kolor, np. czerwony lub ciemny, i pokrywa dużą powierzchnię płyty pomostu przed ułożeniem warstw asfaltowych.

Podbudowa przenosi obciążenia z płyty betonowej na podłoże gruntowe i zapewnia równomierne podparcie nawierzchni. Ogranicza także odkształcenia oraz wpływ wody i mrozu.

Nawierzchnia sztywna ma warstwę jezdną wykonaną najczęściej z betonu cementowego. Obciążenia przenosi głównie dzięki sztywności płyty betonowej.

Warstwa wiążąca występuje typowo w nawierzchniach podatnych, czyli asfaltowych. W przekroju nawierzchni sztywnej główną warstwą górną jest płyta z betonu cementowego, a pod nią znajduje się podbudowa.

Warstwa odsączająca znajduje się zwykle niżej, pod podbudową lub w dolnej części konstrukcji nawierzchni. Jej zadaniem jest odprowadzenie wody i ochrona przed zawilgoceniem podłoża.

Podbudowa jest warstwą konstrukcyjną położoną bezpośrednio pod warstwą jezdną lub płytą betonową. Na rysunkach często oznacza się ją jako warstwę kruszywa, mieszanki związanej spoiwem lub betonu chudego.

Stosuje się m.in. kruszywo stabilizowane mechanicznie, mieszanki związane cementem, chudy beton lub inne mieszanki związane spoiwem hydraulicznym. Dobór zależy od kategorii ruchu i warunków gruntowo-wodnych.

Powierzchnię oblicza się ze wzoru: długość × szerokość. Dla ścieżki 200 m × 2 m powierzchnia wynosi 400 m².

Oznacza, że wykonanie 100 m² nawierzchni wymaga 43 roboczogodzin pracy. Przy większej powierzchni nakład należy proporcjonalnie zwiększyć.

Należy ustalić, ile razy 100 m² mieści się w 400 m². Ponieważ 400 : 100 = 4, nakład wynosi 43 × 4 = 172 r-g.

Liczbę roboczogodzin mnoży się przez stawkę za jedną roboczogodzinę. W tym zadaniu: 172 r-g × 20 zł = 3440 zł.

Obmiar określa rzeczywistą ilość robót, np. powierzchnię nawierzchni. Bez tego nie da się poprawnie zastosować normy nakładów robocizny.

Nakład robocizny wyraża ilość pracy w roboczogodzinach. Koszt robocizny to wartość tej pracy po przemnożeniu przez stawkę.