Pytania pomocnicze - BUD.13

Znak A-14 ostrzega przed robotami prowadzonymi na drodze lub przy drodze. Kierujący powinien zachować szczególną ostrożność.

Jest to trójkątny znak ostrzegawczy z czerwoną obwódką i żółtym tłem. W środku znajduje się czarny symbol robotnika wykonującego prace.

Powinien zwolnić, zwiększyć uwagę i przygotować się na utrudnienia, np. zwężenie jezdni, ruch wahadłowy lub obecność maszyn drogowych.

Ostrzega kierowców o obecności pracowników i sprzętu w pasie drogowym. Zmniejsza ryzyko wypadków w miejscu prowadzenia robót.

A-14 dotyczy robót drogowych, a znak ostrzegający o nierównościach informuje o złym stanie lub deformacjach nawierzchni. Różnią się symbolem umieszczonym na znaku.

Ustawia się go przed odcinkami, na których prowadzone są remonty, przebudowy, naprawy nawierzchni lub inne prace w pasie drogowym.

Polega na odprowadzaniu wody opadowej i roztopowej z powierzchni jezdni, poboczy oraz skarp. Wykorzystuje elementy takie jak rowy przydrożne, ścieki i wpusty.

Rowy przydrożne odprowadzają wodę spływającą z korpusu drogi i należą do systemu odwodnienia powierzchniowego. Są podstawowym rozwiązaniem stosowanym przy drogach zamiejskich.

Odwodnienie powierzchniowe usuwa wodę z powierzchni drogi i terenu przydrożnego. Odwodnienie wgłębne, np. sączki, usuwa wodę z gruntu lub warstw konstrukcyjnych.

Sączki pracują pod powierzchnią terenu lub w konstrukcji drogi. Ich zadaniem jest przejmowanie wody gruntowej albo przesączającej się przez warstwy, a nie spływu powierzchniowego.

Rowy stokowe przechwytują wodę spływającą ze zboczy lub terenów wyżej położonych. Chronią drogę i skarpy przed napływem wody z zewnątrz.

Może powodować rozmiękanie poboczy, erozję skarp, osłabienie podłoża i szybsze niszczenie nawierzchni. Zwiększa też ryzyko poślizgu i aquaplaningu.

Należy je regularnie oczyszczać z namułu, roślinności i przeszkód blokujących odpływ. Ważne jest też zachowanie odpowiednich spadków podłużnych i drożności przepustów.

Ponieważ jego wystające kołki odciskają się w mieszance, rozrywają ją i niszczą równą powierzchnię warstwy asfaltowej. Taki walec jest przeznaczony głównie do gruntów spoistych.

Najczęściej stosuje się walce stalowe gładkie tandemowe, walce ogumione oraz walce kombinowane. Zapewniają one równomierne zagęszczenie bez uszkadzania powierzchni.

Walec ogumiony dogęszcza mieszankę i pomaga zamknąć pory w warstwie asfaltowej. Dzięki elastycznym kołom dobrze dopasowuje się do powierzchni.

Walec gładki ma równą powierzchnię bębna i może być używany do asfaltu. Walec okołkowany ma wystające elementy robocze, które zagłębiają się w materiał i są przeznaczone głównie do gruntów.

Mieszanka asfaltowa musi być zagęszczana, gdy jest jeszcze odpowiednio gorąca i plastyczna. Po wychłodzeniu staje się sztywna, przez co trudniej uzyskać wymagane zagęszczenie.

Należy szukać bębna z wystającymi kołkami, stopami lub wypustkami. Taki bęben pozostawiłby ślady i uszkodził nawierzchnię asfaltową.

Objętość oblicza się ze wzoru: długość × szerokość × grubość. Wszystkie wymiary muszą być podane w tych samych jednostkach, najczęściej w metrach.

Ponieważ długość i szerokość drogi są podane w metrach, grubość też musi być w metrach. 20 cm to 0,20 m.

Objętość materiału należy pomnożyć przez jego gęstość objętościową. W tym zadaniu: 600 m³ × 2,3 t/m³ = 1380 t.

Jednostka t/m³ oznacza liczbę ton materiału przypadającą na jeden metr sześcienny objętości. Jeśli gęstość wynosi 2,3 t/m³, to 1 m³ materiału ma masę 2,3 t.

Najczęstszy błąd to niezamienienie centymetrów na metry albo pominięcie mnożenia przez gęstość materiału.

Metry sześcienne określają objętość warstwy, a pytanie dotyczy ilości kruszywa jako masy materiału. Po uwzględnieniu gęstości wynik otrzymuje się w tonach.

Należy pomnożyć liczbę ubytków przez powierzchnię jednego ubytku. W tym zadaniu: 15 × 0,6 m² = 9 m².

Ilość emulsji oblicza się, mnożąc powierzchnię przez zużycie jednostkowe. Dla 9 m² i 0,5 l/m² wynik wynosi 4,5 l.

Oznacza liczbę litrów emulsji potrzebną do pokrycia jednego metra kwadratowego powierzchni.

Zużycie jednostkowe odnosi się do 1 m², więc najpierw trzeba znać całkowitą powierzchnię robót. Dopiero potem można obliczyć ilość materiału.

Częstym błędem jest pominięcie liczby naprawianych obszarów albo pomylenie jednostek. Należy zawsze obliczyć powierzchnię całkowitą i sprawdzić, czy wynik ma właściwą jednostkę.

W testach litera „l” oznaczająca litry może być mylona z cyfrą „1”. Poprawna interpretacja wyniku to 4,5 l emulsji.

Polega na skropieniu istniejącej nawierzchni lepiszczem asfaltowym, rozsypaniu grysu i zagęszczeniu. Zabieg poprawia szczelność, szorstkość i trwałość powierzchni jezdni.

Zanieczyszczenia, pył i luźne kruszywo osłabiają przyczepność emulsji asfaltowej do podłoża. Brudna powierzchnia może spowodować odspajanie się grysu.

Emulsja pełni funkcję lepiszcza, do którego przykleja się grys. Gdyby najpierw rozsypać grys, nie zostałby on prawidłowo związany z nawierzchnią.

Grys tworzy warstwę ochronną i uszorstniającą. Poprawia przyczepność kół pojazdów do nawierzchni oraz chroni lepiszcze przed szybkim zużyciem.

Zagęszczenie wciska ziarna grysu w warstwę emulsji asfaltowej. Dzięki temu kruszywo lepiej się zakotwia i nie jest łatwo wyrywane przez ruch pojazdów.

Najpierw wykonuje się skropienie emulsją asfaltową, potem rozsypuje grys, a na końcu zagęszcza warstwę. Jest to podstawowa kolejność technologiczna przy powierzchniowym utrwalaniu.

Powierzchnię oblicza się ze wzoru: długość × szerokość. W tym zadaniu podbudowa ma 100 m długości i 5 m szerokości, więc jej powierzchnia wynosi 500 m².

Pytanie dotyczy zagęszczania warstwy podbudowy, a z rysunku wynika, że podbudowa ma szerokość 5,00 m. Boczne odcinki po 0,50 m nie są częścią obliczanej podbudowy.

Należy podzielić rzeczywistą powierzchnię przez 100, a następnie pomnożyć przez nakład. Dla 500 m² i nakładu 1,82 m-g/100 m² obliczenie wynosi: 500/100 × 1,82 = 9,10 m-g.

Maszynogodzina określa czas pracy maszyny, np. walca. Roboczogodzina określa czas pracy człowieka.

Oznacza, że do wykonania robót na powierzchni 100 m² potrzeba 1,82 godziny pracy danej maszyny.

Najczęstszy błąd to przyjęcie złej szerokości z rysunku albo pominięcie faktu, że nakład podano na 100 m², a nie na 1 m².

Najpierw zamienia się 1 km na 1000 m, a następnie dzieli przez odstęp między pomiarami: 1000 m / 5 m = 200 pomiarów.

Oznacza, że pomiary muszą być wykonywane maksymalnie co 5 m. Można wykonywać je częściej, ale nie wolno zwiększyć odstępu między nimi.

Równość poprzeczna dotyczy przekroju w poprzek jezdni, a równość podłużna ocenia nierówności wzdłuż kierunku jazdy.

Kontrola pozwala sprawdzić, czy nawierzchnia zapewnia komfort jazdy, bezpieczeństwo oraz prawidłowe odprowadzenie wody z jezdni.

Należy sprowadzić dane do tej samej jednostki, najczęściej metrów. W tym przypadku 1 km to 1000 m.

Oznacza to minimalną liczbę wymaganych pomiarów na danym odcinku. W praktyce wykonanie większej liczby pomiarów jest dopuszczalne.

Asfalt lany musi zachować wysoką temperaturę i odpowiednią konsystencję do wbudowania. Kocioł termoizolacyjny ogranicza wychładzanie mieszanki podczas transportu.

Typowe mieszanki mineralno-asfaltowe często przewozi się samochodami samowyładowczymi. Asfalt lany wymaga kotła termoizolacyjnego, ponieważ jest bardziej wrażliwy na utratę temperatury.

Wywrotka nie zapewnia odpowiedniej izolacji cieplnej. Mieszanka mogłaby zbyt szybko ostygnąć i utracić właściwości potrzebne do prawidłowego wbudowania.

Służy do przewozu i utrzymywania temperatury gorących mieszanek, zwłaszcza asfaltu lanego. Dzięki temu mieszanka dociera na budowę w stanie nadającym się do użycia.

Mieszalnik samochodowy jest typowo kojarzony z transportem mieszanki betonowej. Asfalt lany wymaga utrzymania wysokiej temperatury, dlatego stosuje się kocioł termoizolacyjny.

Wychłodzenie może pogorszyć urabialność mieszanki i utrudnić jej prawidłowe rozłożenie. Może to obniżyć jakość wykonanej warstwy nawierzchni.

Od wartości projektowej odejmuje się 0,5% i dodaje 0,5%. Dla spadku 2,0% zakres dopuszczalny wynosi od 1,5% do 2,5%.

Umożliwiają szybkie odprowadzenie wody z jezdni. Dzięki temu zmniejszają ryzyko poślizgu, zastoisk wody i uszkodzeń nawierzchni.

Przy spadku jednostronnym cała nawierzchnia pochylona jest w jedną stronę. Przy spadku dwustronnym nawierzchnia opada od osi drogi ku obu krawędziom.

Oznacza różnicę wysokości 2 cm na każdy 1 m szerokości nawierzchni. Jest to stosunek różnicy wysokości do odległości poziomej wyrażony w procentach.

Wymagania spełniają wartości od 1,5% do 2,5% włącznie. Wartość 3,0% przekracza dopuszczalną tolerancję.

Najczęściej sprawdza się m.in. równość nawierzchni, spadki poprzeczne oraz rzędne wysokościowe. Każda z tych cech ma określone dopuszczalne odchyłki.