Pytania pomocnicze - BUD.13

Piasek składa się głównie z ziaren mineralnych większych niż frakcje pyłowe i iłowe. Dlatego w klasyfikacji gruntów należy do gruntów gruboziarnistych.

Do gruntów gruboziarnistych zalicza się przede wszystkim piaski i żwiry. Decyduje o tym przewaga większych ziaren mineralnych.

Grunty gruboziarniste mają większe ziarna, np. piasek i żwir. Grunty drobnoziarniste zawierają głównie pyły i iły.

Piasek jest gruntem niespoistym. Jego ziarna nie wykazują wyraźnej spoistości, w przeciwieństwie do glin czy iłów.

Klasyfikacja gruntu wpływa na dobór maszyn, sposób zagęszczania, odwodnienie oraz ocenę przydatności gruntu do nasypów i podłoża drogowego.

Nie. Właściwości piasku zależą m.in. od uziarnienia, wilgotności, zagęszczenia i domieszek, np. pyłów lub części organicznych.

W wykopie grunt jest odspajany i usuwany, więc teren jest obniżany. W nasypie grunt jest dowożony, rozkładany warstwami i zagęszczany, czyli teren jest podwyższany.

Najczęściej używa się koparek łyżkowych, koparko-ładowarek, spycharek oraz ładowarek do załadunku urobku. Dobór maszyny zależy od rodzaju gruntu, głębokości wykopu i organizacji transportu.

Skarpy zapewniają stateczność ścian wykopu i ograniczają ryzyko osunięcia gruntu. Ich nachylenie dobiera się do rodzaju gruntu, głębokości wykopu i warunków wodnych.

Urobek to grunt odspojony podczas wykonywania wykopu. Może być wywieziony, odłożony na odkład albo wykorzystany ponownie, np. do budowy nasypu, jeśli spełnia wymagania.

Odwodnienie zapobiega gromadzeniu się wody w wykopie, rozmiękczeniu podłoża i utracie stateczności skarp. Jest szczególnie ważne przy gruntach spoistych i wysokim poziomie wód gruntowych.

Głębokość wykopu to pionowa odległość między powierzchnią terenu lub poziomem odniesienia a dnem wykopu. Jest jednym z podstawowych parametrów robót ziemnych.

Najważniejsze zagrożenia to osunięcie gruntu, zalanie wodą, upadek z wysokości, kontakt z maszyną oraz uszkodzenie podziemnych instalacji. Dlatego wymagane są zabezpieczenia i kontrola warunków pracy.

Do wbijania ścianek szczelnych stosuje się kafar, często wyposażony w młot lub wibromłot. Maszyna ta umożliwia pogrążanie grodzic w gruncie.

Kafar zwykle ma wysoki maszt prowadzący oraz osprzęt do wbijania lub pogrążania elementów pionowych. Może być zamontowany na podwoziu gąsienicowym.

Ścianki szczelne zabezpieczają wykopy przed osuwaniem się gruntu i napływem wody. Stosuje się je szczególnie przy głębokich wykopach i robotach w trudnych warunkach gruntowo-wodnych.

Grodzice to profilowane elementy, najczęściej stalowe, łączone zamkami bocznymi. Po wbiciu w grunt tworzą ciągłą ściankę szczelną.

Koparka służy głównie do odspajania, przemieszczania i załadunku gruntu. Nie jest maszyną przeznaczoną do bezpośredniego wbijania grodzic w grunt.

Młot kafarowy pogrąża element przez uderzenia, a wibromłot przez drgania zmniejszające opór gruntu. Oba rozwiązania mogą być stosowane przy wykonywaniu ścianek szczelnych.

Tymczasowe ścianki szczelne wykonuje się na czas robót, np. do zabezpieczenia wykopu. Po zakończeniu prac grodzice mogą zostać wyciągnięte i użyte ponownie.

Gabiony wzmacniają skarpy, nasypy i brzegi cieków, stabilizują grunt oraz mogą pełnić funkcję murów oporowych. Dodatkowo tłumią hałas i dobrze wpisują się w otoczenie.

Kosze gabionowe wypełnione kamieniem mają nieregularną, porowatą strukturę, która rozprasza i częściowo pochłania fale dźwiękowe. Dlatego mogą być stosowane jako elementy ekranów akustycznych.

Gabiony mogą nieznacznie odkształcać się bez utraty stateczności, ponieważ są zbudowane z siatek stalowych wypełnionych kamieniem. Dzięki temu dobrze znoszą osiadanie podłoża i ruchy gruntu.

Ich wygląd zależy od rodzaju zastosowanego wypełnienia, np. kamienia naturalnego. Mogą tworzyć konstrukcje pasujące do krajobrazu i zieleni przydrożnej.

Gabiony są przestrzennymi koszami wypełnionymi kamieniem i mogą przenosić znaczne obciążenia. Geomaty oraz maty przeciwerozyjne służą głównie do zabezpieczania powierzchni skarp przed erozją.

Stosuje się je przy skarpach drogowych, nasypach, murach oporowych, zabezpieczeniach brzegów rzek i potoków oraz przy ekranach akustycznych. Są przydatne tam, gdzie potrzebne jest połączenie stabilizacji i odwodnienia.

Ponieważ zgarniarka wykonuje pełny cykl roboczy: odspaja grunt, przewozi go na średnie odległości i rozściela warstwą o zadanej grubości.

Spycharka głównie przesuwa grunt lemieszem na krótkie odległości. Zgarniarka dodatkowo ładuje grunt do skrzyni, transportuje go dalej i rozściela.

Najczęściej stosuje się ją przy przemieszczaniu gruntu od około 100 m do kilku kilometrów, czyli na średnich odległościach.

Cykl obejmuje odspajanie gruntu nożem, napełnianie skrzyni, transport urobku, rozładunek oraz rozścielenie gruntu.

Stosuje się je przy wykonywaniu nasypów, wykopów płytkich, niwelacji terenu oraz dużych robót liniowych, np. drogowych i lotniskowych.

Nie jest to jej podstawowe zastosowanie. W takich warunkach grunt zwykle trzeba wcześniej spulchnić albo użyć maszyn przeznaczonych do cięższego odspajania.

Należy pomnożyć liczbę pracowników przez wydajność jednego pracownika. Jeśli 5 osób układa po 5 m²/godz., brygada układa 25 m²/godz.

Zakres robót dzieli się przez wydajność. Dla 200 m² i wydajności 25 m²/godz. czas wynosi 8 godzin.

40 godzin otrzymano by, dzieląc 200 m² przez wydajność jednego pracownika, czyli 5 m²/godz. Zadanie dotyczy jednak pracy całej 5-osobowej ekipy.

Najczęściej stosuje się m²/godz., czyli liczbę metrów kwadratowych wykonanych w ciągu jednej godziny.

Nie zawsze. W praktyce czas mogą wydłużyć przerwy, warunki pogodowe, dostawy materiału, docinki kostki i przygotowanie stanowiska pracy.

Łączna wydajność brygady wzrośnie, więc czas wykonania robót się skróci. Zależność jest odwrotnie proporcjonalna, jeśli każdy pracownik zachowuje tę samą wydajność.

Objętość oblicza się ze wzoru V = P × h, czyli powierzchnia razy grubość warstwy. Grubość musi być podana w metrach.

Ponieważ powierzchnia jest podana w m², a objętość ma wyjść w m³. Do tego wysokość lub grubość warstwy musi być wyrażona w metrach.

Całkowita objętość wyniosła 10000 m² × 0,20 m = 2000 m³.

Całkowitą objętość wykonanych robót należy podzielić przez liczbę dni pracy. W tym przypadku 2000 m³ / 10 dni = 200 m³/dzień.

Objętość wykonanych robót to całość usuniętego materiału, np. 2000 m³. Wydajność dzienna informuje, ile średnio wykonano w jednym dniu, np. 200 m³/dzień.

Spycharka może odspajać, przesuwać i zgarniać wierzchnią warstwę gruntu na odkład lub w miejsce załadunku. Jest często używana przy robotach ziemnych na większych powierzchniach.

Powierzchnię prostokątnej nawierzchni oblicza się ze wzoru: szerokość × długość. W tym zadaniu: 2,00 m × 200,00 m = 400 m².

Należy podzielić całkowitą powierzchnię przez 100 m², a następnie wynik pomnożyć przez nakład robocizny. Dla 400 m²: 400 / 100 = 4 jednostki, więc 4 × 43 r-g = 172 r-g.

Koszt pracy oblicza się, mnożąc liczbę roboczogodzin przez stawkę za 1 r-g. W tym przypadku: 172 r-g × 20 zł = 3440 zł.

Oznacza, że wykonanie każdych 100 m² nawierzchni wymaga 43 roboczogodzin pracy. Dla większej powierzchni nakład należy proporcjonalnie zwiększyć.

Kwota 860 zł wynika z pomnożenia 43 r-g przez 20 zł, czyli uwzględnia tylko 100 m² nawierzchni. Zadanie dotyczy 400 m², więc koszt musi być cztery razy większy.

Potrzebne są: szerokość i długość nawierzchni, nakład robocizny na 100 m² oraz stawka za 1 roboczogodzinę. Na ich podstawie oblicza się powierzchnię, liczbę r-g i koszt.

Izolacja zabezpiecza płytę pomostu przed wodą, solami odladzającymi i innymi czynnikami powodującymi korozję zbrojenia oraz degradację betonu.

Izolacja musi chronić konstrukcję nośną obiektu, dlatego układa się ją bezpośrednio na odpowiednio przygotowanej płycie pomostu, a dopiero na niej wykonuje warstwy nawierzchni.

Typowo występują: płyta pomostu, warstwa izolacji, warstwa ochronna lub wiążąca oraz warstwa ścieralna. Układ może zależeć od projektu i technologii wykonania.

Często ma postać membrany lub powłoki rozłożonej na płycie pomostu przed ułożeniem mieszanek mineralno-asfaltowych. Na zdjęciach może wyróżniać się kolorem lub fakturą podłoża.

Może dojść do przecieków, korozji zbrojenia, łuszczenia betonu i szybszego niszczenia nawierzchni oraz konstrukcji obiektu.

Warstwa izolacji chroni konstrukcję przed wodą i czynnikami chemicznymi, natomiast warstwa ścieralna jest górną warstwą jezdną, bezpośrednio obciążaną ruchem pojazdów.

Korona drogi obejmuje jezdnię oraz elementy przyległe, najczęściej pobocza, pasy awaryjne, opaski lub urządzenia znajdujące się na górnej powierzchni korpusu drogowego. Nie wlicza się do niej skarp nasypu ani rowów.

Należy zsumować wszystkie poziome wymiary elementów wchodzących w koronę drogi, np. szerokości pasów ruchu, poboczy i opasek. Wynik trzeba podać w jednostce wymaganej w odpowiedziach, np. w centymetrach.

Z przekroju należy odczytać i dodać szerokości elementów korony drogi. Suma tych wymiarów daje 897,5 cm, czyli 8,975 m.

Korona drogi to górna część drogi obejmująca jezdnię i pobocza. Korpus drogi to cała budowla ziemna, czyli nasyp lub wykop wraz ze skarpami i podłożem.

Nie. Skarpy są częścią korpusu drogowego, ale nie należą do korony drogi.

Najczęstsze błędy to doliczanie skarp lub rowów, pomijanie poboczy albo błędna zamiana metrów na centymetry. Trzeba też uważać, czy wymiar na rysunku dotyczy jednej strony, czy całej szerokości.