Pytania pomocnicze - BUD.13

Fibrobeton to beton z dodatkiem rozproszonych włókien. Włókna mogą być polimerowe, stalowe, szklane lub inne, zależnie od wymaganych właściwości.

Dodaje się je głównie w celu ograniczenia rys skurczowych i poprawy trwałości betonu. Włókna zwiększają także spójność mieszanki.

Pręty stalowe tworzą tradycyjne zbrojenie żelbetowe, a nie zbrojenie rozproszone. Fibrobeton powstaje przez dodanie włókien do całej objętości mieszanki.

Zwykły beton cementowy składa się głównie z cementu, kruszywa, wody i ewentualnych domieszek. Fibrobeton zawiera dodatkowo włókna rozproszone, które poprawiają jego właściwości użytkowe.

Nie zawsze. Włókna mogą ograniczać rysy i poprawiać odporność betonu, ale w elementach konstrukcyjnych często nadal wymagane jest tradycyjne zbrojenie stalowe.

Fibrobeton może być stosowany w nawierzchniach betonowych, elementach prefabrykowanych, posadzkach technicznych oraz warstwach naprawczych. Jest przydatny tam, gdzie ważna jest odporność na rysy i ścieranie.

Jest to materiał drobny, sypki i pylasty, dlatego wymaga zamkniętego zbiornika. Cysterna silosowa chroni go przed wilgocią, rozsypywaniem i zanieczyszczeniem.

Ma zamknięty zbiornik przeznaczony do materiałów sypkich, często z włazami na górze i instalacją do rozładunku pneumatycznego. Nie ma bębna mieszającego jak betonomieszarka.

Cysterna silosowa przewozi suche materiały sypkie, np. cement lub wypełniacz mineralny. Betonomieszarka ma obracający się bęben i służy do transportu mieszanki betonowej.

Wypełnia wolne przestrzenie między ziarnami kruszywa i poprawia szczelność mieszanki. W połączeniu z asfaltem tworzy zaprawę wiążącą kruszywo.

Wilgoć może pogorszyć jego właściwości technologiczne i utrudnić dozowanie. Zawilgocony materiał może się zbrylać i nierównomiernie mieszać z pozostałymi składnikami.

Cysterną silosową przewozi się materiały sypkie, takie jak cement, wapno, popioły lotne, mączka wapienna lub pyły mineralne.

Podbudowa przenosi i rozkłada obciążenia od ruchu pojazdów na niższe warstwy oraz podłoże. Odpowiada za nośność i trwałość nawierzchni.

Podbudowa leży niżej i pełni głównie funkcję nośną. Warstwa wiążąca jest warstwą asfaltową położoną zwykle między podbudową a warstwą ścieralną.

Warstwa odsączająca ma przede wszystkim odprowadzać wodę z konstrukcji nawierzchni. Podbudowa ma głównie przenosić obciążenia od ruchu.

Warstwa odcinająca oddziela podłoże gruntowe od wyższych warstw, ograniczając np. mieszanie materiałów lub podciąganie wody. Nie jest podstawową warstwą nośną tak jak podbudowa.

Podbudowę wykonuje się m.in. z kruszywa łamanego, chudego betonu, gruntu stabilizowanego cementem albo mieszanki mineralno-asfaltowej.

Zagęszczanie warstwami pozwala uzyskać wymaganą nośność i jednorodność. Zbyt gruba warstwa może nie zostać prawidłowo zagęszczona na całej głębokości.

Najczęściej używa się równiarek, rozściełaczy, spycharek, ładowarek, samochodów samowyładowczych oraz walców do zagęszczania.

Poprawia właściwości lepiszcza, zwłaszcza odporność na deformacje w wysokiej temperaturze, lepkosprężystość oraz odporność na pękanie w niskiej temperaturze.

Ponieważ szorstkość zależy głównie od tekstury powierzchni i zastosowanego kruszywa, a nie od samego składu lepiszcza asfaltowego.

Asfalt lany jest szczelny, nie wymaga zagęszczania walcami i dobrze chroni konstrukcję przed wodą. Może jednak wymagać uszorstnienia powierzchni.

Najczęściej przez zastosowanie posypki z odpowiedniego grysu lub wykonanie powierzchni o wymaganej teksturze.

W wysokiej temperaturze asfalt mięknie i może ulegać deformacjom, np. koleinowaniu. Polimery ograniczają to zjawisko.

To zdolność asfaltu do częściowego odkształcania się jak ciecz lepka i częściowego powrotu do pierwotnego kształtu jak materiał sprężysty.

Na obiektach mostowych nawierzchnia pracuje razem z konstrukcją i jest narażona na zmiany temperatury, drgania oraz odkształcenia płyty pomostu.

Bęben zagęszcza podłoże lub nawierzchnię przez nacisk, a w walcach wibracyjnych także przez drgania. Jest głównym elementem roboczym walca.

Najczęściej jest to szeroki stalowy cylinder znajdujący się nisko przy podłożu. Może być gładki lub mieć wypusty.

Bęben walca toczy się po podłożu i je zagęszcza. Lemiesz spycharki ma kształt płyty i służy do przesuwania gruntu lub materiału.

Zraszanie zapobiega przyklejaniu się gorącej mieszanki mineralno-asfaltowej do powierzchni bębna. Poprawia to jakość zagęszczania i wygląd nawierzchni.

Stosuje się m.in. bębny gładkie do asfaltu i gruntów niespoistych oraz bębny okołkowane do gruntów spoistych. Wiele walców ma bębny wibracyjne.

Należy sprawdzić stan bębna, układ zraszania, poziomy płynów eksploatacyjnych, działanie układu jazdy i hamulców oraz ogólny stan techniczny maszyny.

Dylatacja to celowo wykonana przerwa lub specjalne połączenie, które umożliwia odkształcenia konstrukcji. Chroni nawierzchnię i elementy obiektu przed niekontrolowanym pękaniem.

Elementy konstrukcji zmieniają wymiary pod wpływem temperatury, obciążeń i pracy materiałów. Dylatacja pozwala przejąć te przemieszczenia w kontrolowany sposób.

Nie. Uciąglenie jest rozwiązaniem konstrukcyjnym, czyli typem dylatacji, a nie wadą ani uszkodzeniem nawierzchni.

Celem jest zachowanie ciągłości przejazdu i ograniczenie negatywnych skutków przemieszczeń konstrukcji. Dzięki temu nawierzchnia pracuje bez gwałtownego pękania w przypadkowych miejscach.

Najczęściej kojarzy się z obiektami mostowymi i miejscami połączeń nawierzchni z elementami konstrukcji. Jest związane z pracą dylatacji na obiekcie.

Objętość oblicza się jako iloczyn pola przekroju poprzecznego i długości wykopu: V = A × L. Warunkiem jest stały lub średni przekrój na całej długości.

Oznacza, że na każdy 1 m wysokości skarpa odsuwa się w poziomie o 1,5 m. W rowie trapezowym należy uwzględnić obie skarpy.

Do szerokości dna dodaje się poszerzenie od obu skarp: B = b + 2 × m × h. Dla skarp 1:1,5 współczynnik m wynosi 1,5.

Ponieważ dno rowu i górna krawędź wykopu są równoległymi podstawami trapezu, a głębokość rowu jest jego wysokością.

Potrzebne są: długość rowu, szerokość dna, głębokość oraz pochylenie skarp. Na ich podstawie oblicza się pole przekroju i objętość.

Częstym błędem jest pominięcie poszerzenia od skarp albo uwzględnienie tylko jednej skarpy. W rowie trapezowym poszerzenie występuje po obu stronach.

Służy do przechwytywania i odprowadzania wody z nawierzchni lub ze strefy dylatacji. Chroni konstrukcję mostu lub wiaduktu przed zawilgoceniem i uszkodzeniami.

Obiekt mostowy pracuje pod wpływem temperatury, obciążeń i przemieszczeń dylatacyjnych. Rynna wahadłowa może dostosować się do tych ruchów, dlatego nie ulega łatwo uszkodzeniu.

Rynna przykrawężnikowa prowadzi wodę wzdłuż krawężnika nawierzchni. Rynna wahadłowa jest elementem typowym dla obiektów mostowych i pracuje w miejscach, gdzie występują przemieszczenia konstrukcji.

Spadki podłużne i poprzeczne kierują wodę do wpustów, ścieków lub rynien. Bez odpowiednich spadków woda zalegałaby na jezdni i przyspieszała niszczenie nawierzchni.

Z przekroju podłużnego można odczytać m.in. niweletę, spadki, rozmieszczenie podpór, dylatacji, wpustów i elementów odwodnienia. Jest to ważny rysunek dokumentacji projektowej.

Niesprawne odwodnienie powoduje zaleganie wody, korozję zbrojenia i elementów stalowych, uszkodzenia betonu oraz szybszą degradację nawierzchni.

Wpust mostowy punktowo zbiera wodę z nawierzchni i kieruje ją do przewodów odpływowych. Rynna zbiera wodę liniowo lub z określonej strefy, np. przy dylatacji.

Powierzchnię oblicza się ze wzoru: szerokość × długość. Dla ścieżki o szerokości 2,00 m i długości 200,00 m powierzchnia wynosi 400,00 m².

Oznacza to, że na każde 100 m² gotowej nawierzchni należy przewidzieć 102,5 m² kostki. Nadwyżka uwzględnia m.in. docinki, odpady i straty materiałowe.

Najpierw oblicza się powierzchnię nawierzchni, a następnie mnoży ją przez wskaźnik zużycia podzielony przez 100. W tym przypadku: 400 × 102,5 / 100 = 410 m².

Ponieważ część kostki zużywa się na docinki przy krawędziach, dopasowanie wzoru ułożenia oraz ewentualne straty podczas transportu i układania.

Najczęstszy błąd to przyjęcie samej powierzchni nawierzchni jako ilości materiału, bez uwzględnienia normy zużycia. W tym zadaniu 400 m² to powierzchnia ścieżki, ale potrzebna ilość kostki wynosi 410 m².

Najpierw należy ustalić, ile takich jednostek po 100 m² można wykonać w dostępnym czasie. Można też obliczyć wydajność: 100 m² podzielić przez nakład na 100 m², a potem pomnożyć przez liczbę maszynogodzin.

Nakład pracy mówi, ile czasu maszyny potrzeba na wykonanie określonej ilości robót. Wydajność mówi odwrotnie: ile robót maszyna wykona w jednostce czasu.

Wydajność wynosi 100 m² / 0,20 m-g = 500 m² na 1 maszynogodzinę.

Skoro równiarka wykonuje 500 m² w 1 maszynogodzinę, to przez 8 maszynogodzin wykona 8 × 500 m², czyli 4000 m².

Równiarka służy do wyrównywania i profilowania powierzchni, formowania spadków, poboczy oraz utrzymania dróg gruntowych.

Profilowanie poprawia równość nawierzchni i umożliwia odpływ wody. Dzięki temu ogranicza się powstawanie kolein, zastoisk wody i uszkodzeń drogi.