Pytania pomocnicze - BUD.13

Należy odczytać z DTR pojemność każdego podzespołu, pomnożyć wartości podane dla jednej sztuki przez liczbę takich elementów, a następnie wszystko zsumować.

Tabela podaje ilość oleju dla jednej piasty, a maszyna ma cztery piasty kół. Dlatego 1,5 l należy pomnożyć przez 4.

Przedni mechanizm różnicowy 14,5 l + tylny mechanizm różnicowy 14,5 l + cztery piasty po 1,5 l daje łącznie 35,0 l.

Pytanie dotyczy tylko przedniego i tylnego mechanizmu różnicowego oraz czterech piast kół. Dane o silniku są informacją dodatkową i nie biorą udziału w obliczeniu.

Oznacza, że podana ilość oleju dotyczy jednej piasty. Przy kilku piastach wartość trzeba przemnożyć przez ich liczbę.

DTR podaje wymagane ilości, rodzaje olejów, miejsca obsługowe oraz zasady wymiany. Operator powinien korzystać z niej przed wykonaniem czynności serwisowych.

Turbosprężarka zwiększa ilość powietrza dostarczanego do cylindrów. Pozwala to spalić większą dawkę paliwa i uzyskać większą moc silnika.

Gazy wylotowe mają dużą energię przepływu i temperatury. Zamiast tracić ją w układzie wydechowym, wykorzystuje się ją do napędu wirnika turbiny.

Podstawowe części to turbina, sprężarka i wspólny wałek. Turbina jest napędzana spalinami, a sprężarka tłoczy powietrze do silnika.

Turbosprężarka jest napędzana gazami wylotowymi. Sprężarka mechaniczna jest napędzana bezpośrednio od silnika, np. paskiem lub przekładnią.

Zanieczyszczony filtr ogranicza dopływ powietrza, a uszkodzony może przepuszczać pył. Zanieczyszczenia mogą uszkodzić łopatki sprężarki i przyspieszyć zużycie turbosprężarki.

Typowe objawy to spadek mocy, nadmierne dymienie, gwizd lub nietypowy hałas oraz zwiększone zużycie oleju. Wymagają one kontroli układu doładowania.

Najpierw odczytuje się pełne milimetry z podziałki głównej przed zerem noniusza. Następnie dodaje się wartość kreski noniusza, która pokrywa się z kreską podziałki głównej.

Oznaczają centymetry. Na przykład 10 cm to 100 mm, 11 cm to 110 mm.

Ponieważ główna podziałka pokazuje centymetry i milimetry. Odczyt znajduje się za 10 cm, czyli za 100 mm, dlatego wynik musi być zapisany w okolicach 102 mm.

Część całkowitą odczytuje się z podziałki głównej jako ostatnią pełną wartość w milimetrach znajdującą się przed zerem noniusza.

Należy znaleźć kreskę noniusza, która najlepiej pokrywa się z kreską podziałki głównej. Jej numer mnoży się przez dokładność suwmiarki, np. 0,1 mm.

Typowa dokładność takiej suwmiarki wynosi 0,1 mm. Oznacza to, że można odczytać wynik z dokładnością do jednej dziesiątej milimetra.

Nie należy mylić centymetrów z milimetrami, odczytywać wyniku pod kątem ani pomijać części dziesiętnej z noniusza. Przed pomiarem warto sprawdzić, czy suwmiarka po zamknięciu wskazuje zero.

Ponieważ umożliwia zamianę energii ruchu na ciepło i spowolnienie lub zatrzymanie maszyny. Bez tarcia hamulce nie mogłyby skutecznie działać.

Powoduje nagrzewanie, straty energii i szybsze zużycie elementów. Dlatego łożyska smaruje się i chroni przed zanieczyszczeniami.

Smarowanie zmniejsza tarcie między współpracującymi powierzchniami. Dzięki temu ogranicza zużycie, hałas i przegrzewanie części.

Tarcie pożądane jest wykorzystywane do wykonania określonej funkcji, np. hamowania. Tarcie niepożądane powoduje straty energii i zużycie części.

Może dojść do przegrzewania, zatarcia, zwiększonego zużycia, hałasu oraz spadku sprawności maszyny.

Olej zmniejsza tarcie między okładziną a tarczą lub bębnem. Skutkiem jest wydłużenie drogi hamowania i spadek skuteczności hamulców.

Lemiesz to główny element roboczy spycharki służący do odspajania, przesuwania, rozgarniania i profilowania gruntu.

Jest to największe możliwe ukośne ustawienie lemiesza względem poziomu, zwykle podawane w milimetrach.

Przechył dotyczy ukośnego ustawienia lemiesza na boki, a wysokość podnoszenia określa, jak wysoko cały lemiesz może zostać uniesiony nad podłoże.

Schemat pokazuje, która litera oznacza dany wymiar, a tabela podaje konkretną wartość liczbową tego parametru.

Przechył lemiesza jest przydatny przy profilowaniu spadków, wyrównywaniu poboczy, kształtowaniu skarp i pracy na nierównym terenie.

Najczęściej stosuje się milimetry lub metry, zależnie od rodzaju wymiaru i dokładności podanej w dokumentacji technicznej.

Zamknięty zawór paliwa uniemożliwiłby dopływ paliwa do silnika, co zwykle spowodowałoby jego gaśnięcie lub brak możliwości uruchomienia. Skoro silnik działa prawidłowo, problem leży raczej poza układem zasilania.

Należy sprawdzić układ przeniesienia napędu, czyli elementy przekazujące ruch z silnika na koła, bębny lub gąsienice. W ręcznym walcu może to być m.in. łańcuch napędowy.

Maszyna nie rusza mimo pracy silnika, może być słyszalne przeskakiwanie, tarcie albo brak reakcji po włączeniu napędu. Często uszkodzenie można potwierdzić oględzinami po zdjęciu osłony.

Niewłaściwy olej może powodować zużycie lub problemy z pracą silnika, ale nie jest typową bezpośrednią przyczyną braku ruchu przy prawidłowo pracującym silniku. Brak jazdy wskazuje raczej na usterkę napędu.

DTR zawiera instrukcje obsługi, schematy, zasady kontroli i regulacji elementów maszyny. Przy problemach z napędem należy korzystać z zaleceń producenta dotyczących sprawdzania i napinania łańcucha.

Maszynę należy zatrzymać, wyłączyć silnik, zabezpieczyć przed przypadkowym uruchomieniem i poczekać, aż ruchome elementy się zatrzymają. Kontrolę wykonuje się zgodnie z zasadami BHP i DTR.

Ma w łbie wewnętrzne gniazdo w kształcie sześciokąta. Końcówka klucza imbusowego wchodzi do środka tego gniazda.

Klucz imbusowy działa wewnątrz gniazda śruby, natomiast klucz nasadowy obejmuje zewnętrzny łeb śruby lub nakrętkę.

Klucz oczkowy wymaga zewnętrznego łba sześciokątnego lub nakrętki. Śruba imbusowa ma napęd wewnętrzny, więc potrzebny jest klucz imbusowy.

Gniazdo imbusowe ma kształt sześciokąta, a Torx ma kształt sześcioramiennej gwiazdy. Do każdego z nich stosuje się inny typ klucza.

Można zaokrąglić lub uszkodzić gniazdo śruby. Wtedy odkręcenie śruby staje się trudne albo wymaga specjalnych narzędzi.

Występują przy osłonach, pokrywach, mocowaniach uchwytów, elementach regulacyjnych i połączeniach wymagających zwartego montażu.

Ponieważ układ dolotowy doprowadza powietrze do cylindrów. Preparat miesza się z zasysanym powietrzem i ułatwia zapłon w komorze spalania.

Rura wydechowa służy do odprowadzania spalin, a nie do doprowadzania mieszanki do silnika. Podanie preparatu w to miejsce nie pomoże w rozruchu i może być niebezpieczne.

Nie. Akumulator jest źródłem energii elektrycznej dla rozrusznika, a nie elementem układu zasilania powietrzem lub paliwem.

Zbyt duża ilość preparatu może spowodować zbyt gwałtowny zapłon, stuki, uszkodzenia mechaniczne silnika lub zagrożenie pożarowe.

Należy sprawdzić DTR lub instrukcję obsługi maszyny. Producent może określić sposób użycia preparatu albo całkowicie zabronić jego stosowania.

Przyczyną może być słaby akumulator, zanieczyszczony filtr powietrza, niewłaściwe paliwo, niesprawny układ podgrzewania lub zbyt gęsty olej silnikowy.

Usunięcie błota, kurzu, soli i resztek materiałów ogranicza korozję oraz ułatwia wykrycie uszkodzeń, wycieków i pęknięć.

Wilgoć przyspiesza korozję elementów metalowych i może powodować uszkodzenia połączeń, przewodów oraz instalacji elektrycznej.

Smaruje się przede wszystkim odsłonięte elementy metalowe niepokryte farbą, np. powierzchnie robocze, sworznie, przeguby lub inne miejsca narażone na rdzewienie.

Elementy plastikowe nie korodują jak stal, a niektóre smary mogą pogarszać ich stan, powodować zabrudzenia lub reakcje z tworzywem.

Podstawowym źródłem jest DTR lub instrukcja obsługi producenta maszyny. Zawiera ona zalecenia dotyczące czyszczenia, smarowania, zabezpieczenia układów i warunków przechowywania.

Może dojść do korozji, zapieczenia połączeń, uszkodzeń powłok lakierniczych oraz trudności z uruchomieniem i obsługą maszyny po postoju.

Należy sprawdzić oznaczenia w harmonogramie konserwacji. Czynności oznaczone jako możliwe do wykonania przez operatora nie wymagają specjalistycznego sprzętu ani dodatkowego przeszkolenia.

Obie te czynności są wpisane w kolumnie „co 100 godz.” i oznaczone symbolem wskazującym, że może je wykonać operator. Nie należą do codziennej obsługi.

Obsługa codzienna jest wykonywana przed rozpoczęciem pracy lub po jej zakończeniu każdego dnia. Obsługa okresowa jest wykonywana po określonej liczbie godzin pracy, np. co 100, 300 lub 500 godzin.

W harmonogramie czynność ta jest oznaczona symbolem wymagającym specjalnego przeszkolenia i sprzętu. Nie jest więc podstawową czynnością operatora, mimo że przypada co 100 godzin.

Są to czynności wymagające wiedzy specjalistycznej, odpowiednich przyrządów pomiarowych i regulacyjnych. Operator nie wykonuje ich w ramach podstawowej konserwacji.

Usunięcie zabrudzeń poprawia odprowadzanie ciepła z silnika. Zaniedbanie tej czynności może prowadzić do przegrzewania i szybszego zużycia silnika.

Oznacza liczbę motogodzin, po której należy wykonać daną czynność obsługową. Czas liczy się według wskazań licznika pracy maszyny, a nie według dni kalendarzowych.