Pytania pomocnicze - BUD.13

Należy znaleźć właściwy rodzaj maszyny, jej parametry techniczne oraz kategorię gruntu. Odczytany nakład zwykle podany jest na jednostkę obmiaru, np. na 100 m³ gruntu.

Tablica podaje nakłady na 100 m³ gruntu. Dla wykopu 2 000 m³ liczba jednostek obmiarowych wynosi 2 000 : 100 = 20.

Dla koparki gąsienicowej 0,25 m³ i gruntu kategorii III-IV odczytuje się 8,33 m-g na 100 m³. Następnie 8,33 × 20 = 166,6 m-g.

m-g oznacza maszynogodzinę, czyli jedną godzinę pracy maszyny. Jest to jednostka używana do określania nakładu pracy sprzętu.

W przedstawionej tablicy kategorie są zgrupowane jako I-II oraz III-IV. Dla gruntu kategorii III należy wybrać kolumnę III-IV.

Pojemność łyżki decyduje o wyborze odpowiedniej kolumny lub pozycji w tablicy. W tym zadaniu należy użyć danych dla łyżki 0,25 m³.

Należy odjąć wartości pikietażu. Między km 3+420 a km 3+720 jest 300 m, ponieważ 3720 m - 3420 m = 300 m.

Oznacza zmianę wysokości o 3 m na każde 100 m długości odcinka. Na odcinku wznoszącym rzędna wzrasta, a na opadającym maleje.

Stosuje się wzór: zmiana wysokości = długość odcinka × pochylenie / 100. Dla 300 m i 3% otrzymuje się 9 m.

Dodaje się ją wtedy, gdy odcinek drogi jest wznoszący. Oznacza to, że kolejne punkty niwelety mają większe rzędne.

Odejmuje się ją na odcinku opadającym. Wtedy rzędna końcowa jest mniejsza od rzędnej początkowej.

Odcinek ma długość 300 m, a pochylenie 3% daje wzrost wysokości o 9 m. Po dodaniu 9 m do 108,15 m otrzymuje się 117,15 m.

Należy pomnożyć szerokość jezdni przez wartość spadku wyrażoną jako ułamek. Dla spadku w procentach stosuje się wzór: h = b × i / 100.

Oznacza, że na każdy 1 metr szerokości jezdni różnica wysokości wynosi 3 cm. Przy szerokości 10 m daje to 30 cm.

Przy spadku jednostronnym cała jezdnia opada w jedną stronę. Przy spadku dwustronnym jezdnia opada od osi drogi do obu krawędzi.

Spadek poprzeczny umożliwia odpływ wody z nawierzchni. Zmniejsza to ryzyko poślizgu, zastoisk wody i uszkodzeń nawierzchni.

1 metr to 100 centymetrów. Wynik 0,30 m należy pomnożyć przez 100, co daje 30 cm.

Najczęściej myli się procenty z centymetrami bez uwzględnienia szerokości. Spadek 3% nie oznacza automatycznie 3 cm na całej jezdni, tylko 3 cm na każdy metr.

Objętość oblicza się ze wzoru: długość × szerokość × grubość. Wszystkie wymiary muszą być podane w metrach.

Ponieważ grubość 18 mm należy przeliczyć na 0,018 m. Objętość wynosi 0,018 × 50 × 10 = 9 m³.

18 cm to 0,18 m, więc objętość wyniosłaby 0,18 × 50 × 10 = 90 m³. Taki wynik odpowiadałby innej jednostce grubości.

Do obliczeń objętości w m³ długość, szerokość i grubość należy wyrazić w metrach. Milimetry i centymetry trzeba wcześniej przeliczyć.

Kruszywo po zagęszczeniu ma mniejszą objętość, ponieważ ziarna układają się ciaśniej. Jeśli zadanie mówi o stanie niezagęszczonym, nie stosuje się współczynnika zagęszczenia, o ile nie został podany.

Gęstość objętościowa jest potrzebna wtedy, gdy objętość w m³ trzeba przeliczyć na masę w tonach. W tym pytaniu odpowiedzi są w m³, więc gęstość nie jest wymagana.

Oznacza obowiązek ustąpienia pierwszeństwa pojazdom nadjeżdżającym z przeciwka. Kierowca nie powinien wjeżdżać na zwężenie, jeśli zmusiłoby to pojazd z przeciwka do zatrzymania lub zmiany toru jazdy.

B-31 nakazuje ustąpić pierwszeństwa jadącym z przeciwka. D-5 informuje, że kierowca ma pierwszeństwo na zwężonym odcinku drogi.

Roboty mogą zawężać jezdnię, ograniczać widoczność i zmieniać warunki przejazdu. Czasowa organizacja ruchu porządkuje ruch i zwiększa bezpieczeństwo kierowców, pieszych oraz pracowników.

Gdy szerokość zwężonego odcinka nie pozwala na jednoczesny przejazd pojazdów z przeciwnych kierunków. Wtedy trzeba wskazać, który kierunek ma pierwszeństwo.

Po przeciwnej stronie zwykle stosuje się znak D-5, czyli „pierwszeństwo na zwężonym odcinku jezdni”. Informuje on kierowców jadących z drugiego kierunku, że mają pierwszeństwo.

Znak A-7 oznacza ustąpienie pierwszeństwa na skrzyżowaniu lub w miejscu włączania się do ruchu. Nie służy do regulowania pierwszeństwa na zwężonym odcinku jezdni.

Znak A-20 ostrzega o odcinku jezdni o ruchu dwukierunkowym. Nie wskazuje, który kierunek ma pierwszeństwo na zwężeniu.

Ponieważ roboty odbywają się w bezpośrednim sąsiedztwie ruchu pojazdów. Oznakowanie ostrzega kierowców, wyznacza bezpieczny tor jazdy i chroni pracowników oraz operatorów maszyn.

Za organizację i prawidłowe zabezpieczenie robót odpowiada kierownik budowy. Może zlecić ustawienie znaków pracownikom, ale odpowiedzialność organizacyjna pozostaje po jego stronie.

Operator odpowiada za bezpieczną i prawidłową obsługę frezarki zgodnie z instrukcją oraz poleceniami przełożonych. Nie odpowiada jednak za całościową organizację oznakowania robót.

Brygadzista bezpośrednio kieruje pracą brygady i organizuje wykonywanie zadań na odcinku robót. Nie jest jednak osobą odpowiedzialną za całą budowę w takim zakresie jak kierownik budowy.

Inspektor BHP kontroluje warunki pracy, wskazuje zagrożenia i zaleca działania poprawiające bezpieczeństwo. Nie jest jednak główną osobą odpowiedzialną za organizację robót drogowych.

Może obejmować znaki ostrzegawcze, zakazu i nakazu, tablice kierujące, pachołki, zapory drogowe, lampy ostrzegawcze oraz sygnalizację świetlną lub ręczne kierowanie ruchem.

To sposób prowadzenia ruchu na czas robót, objazdu lub utrudnień. Określa, jakie znaki i urządzenia bezpieczeństwa ruchu należy zastosować oraz gdzie je ustawić.

Powierzchnię oblicza się jako iloczyn szerokości jezdni i długości odcinka. W tym przypadku: 6 m × 100 m = 600 m².

Normę zużycia mnoży się przez powierzchnię robót w metrach kwadratowych. Otrzymany wynik jest masą materiału w kilogramach.

Ponieważ treść zadania podaje głębokość ubytków 1,5 cm. Z tabeli należy więc odczytać wartości z tego właśnie wiersza: 25 kg/m² grysu i 2,5 kg/m² emulsji.

Należy podzielić masę w kilogramach przez 1000. Przykładowo 15000 kg = 15 t, a 1500 kg = 1,5 t.

Powierzchnia robót wynosi 600 m², a zużycie grysu 25 kg/m². Obliczenie: 600 × 25 = 15000 kg = 15 t.

Powierzchnia robót wynosi 600 m², a zużycie emulsji 2,5 kg/m². Obliczenie: 600 × 2,5 = 1500 kg = 1,5 t.

Częstym błędem jest pominięcie przeliczenia kilogramów na tony albo odczytanie z tabeli wartości dla niewłaściwej głębokości ubytków.

Najpierw należy znaleźć odpowiedni rodzaj warstwy, np. wiążącą, a następnie kategorię ruchu, np. KR1. Poprawny gatunek asfaltu znajduje się na przecięciu właściwego wiersza i kolumny.

Ponieważ w tabeli dla warstwy wiążącej i kategorii ruchu KR1–KR2 wskazano lepiszcze asfaltowe 50/70. KR1 mieści się w tym zakresie.

Liczby oznaczają zakres penetracji asfaltu, czyli jego twardość. Asfalt 50/70 ma średnią twardość i jest często stosowany przy mniejszych oraz średnich obciążeniach ruchem.

Asfalt 20/30 jest twardszy, a asfalt 70/100 bardziej miękki. Twardsze asfalty stosuje się zwykle tam, gdzie występują większe obciążenia ruchem.

Kategoria ruchu KR określa obciążenie nawierzchni ruchem pojazdów, szczególnie ciężkich. Im wyższa kategoria KR, tym większe wymagania wobec konstrukcji nawierzchni i materiałów.

Warstwa wiążąca przenosi i rozkłada obciążenia z warstwy ścieralnej na niższe warstwy konstrukcji. Wpływa na trwałość, nośność i odporność nawierzchni na deformacje.

Nie zawsze. Dobór asfaltu zależy od rodzaju warstwy, kategorii ruchu, typu mieszanki i wymagań projektowych.

Rozpoznaje się ją po szerokiej ramie roboczej, elementach wyrównujących i wibracyjnych oraz po jasnej, równej płycie betonowej powstającej za maszyną.

Warstwa ścieralna jest górną warstwą nawierzchni, po której bezpośrednio odbywa się ruch. Zapewnia równość, przyczepność i odporność na zużycie.

Beton cementowy tworzy sztywną płytę, która przenosi obciążenia inaczej niż nawierzchnie asfaltowe. Dlatego nawierzchnie betonowe zalicza się do nawierzchni sztywnych.

Warstwa ścieralna z betonu cementowego jest górną warstwą nawierzchni sztywnej. Warstwa wiążąca z mieszanki mineralno-bitumicznej występuje niżej w konstrukcji nawierzchni asfaltowej.

Geowłóknina jest materiałem geosyntetycznym rozwijanym w pasmach, a nie mieszanką układaną jako sztywna płyta. Do jej rozkładania nie stosuje się układarki do betonu.

Warstwa odsączająca jest wykonywana zwykle z piasku lub kruszywa i służy do odprowadzania wody. Na zdjęciu widać układanie zwartej płyty betonowej, a nie warstwy piasku.

Cienka warstwa szybciej stygnie po rozłożeniu. Zbyt szybkie wychłodzenie utrudnia jej prawidłowe zagęszczenie.

Minimalna temperatura powietrza wynosi +10°C. Jest to wartość typowa dla cienkich warstw ścieralnych.

Może dojść do niedostatecznego zagęszczenia, słabego związania warstw oraz szybszego niszczenia nawierzchni. Nawierzchnia będzie mniej trwała.

Podłoże powinno być czyste, suche i wolne od lodu, śniegu oraz stojącej wody. Zapewnia to właściwe połączenie między warstwami.

To górna warstwa nawierzchni, która ma bezpośredni kontakt z kołami pojazdów. Odpowiada za równość, szorstkość i odporność na zużycie.

Mieszanka nadaje się do skutecznego zagęszczania tylko w odpowiednim zakresie temperatury. Po wystygnięciu staje się zbyt sztywna i trudna do prawidłowego zagęszczenia.