Pytania pomocnicze - BUD.13

Zależy głównie od rodzaju gruntu lub skały oraz warunków terenowych, takich jak nawodnienie, obciążenie naziomu i stateczność terenu.

Glina zwałowa jest wymieniona w grupie gruntów mało spoistych, dla których dopuszczalna głębokość wynosi 1,25 m. Głębokość 1,10 m jest mniejsza od tego limitu.

Dla nienawodnionych piasków dopuszczalna głębokość wykopu nieobudowanego o ścianach pionowych wynosi 1,0 m. Wartość 1,75 m przekracza ten limit.

Obciążenie naziomu, np. składowanym urobkiem, maszyną lub materiałami, zwiększa parcie na ściany wykopu i może spowodować ich osunięcie.

Woda zmniejsza stateczność gruntu i może powodować jego rozluźnienie lub upłynnienie. Zwiększa to ryzyko obsunięcia ścian wykopu.

Wykop nieobudowany nie ma konstrukcji zabezpieczającej ściany. Wykop obudowany posiada zabezpieczenia, np. rozparcia, ścianki lub szalunki.

Ponieważ przekrój poprzeczny rowu i kategoria gruntu są takie same. Zwiększa się tylko długość, więc proporcjonalnie zwiększa się objętość zasypki i nakład robocizny.

Należy pomnożyć znany czas przez 3. Dla 41,18 r-g otrzymuje się 41,18 × 3 = 123,54 r-g.

Roboczogodzina to praca jednego robotnika wykonana w ciągu jednej godziny. Na przykład 10 r-g może oznaczać pracę 1 osoby przez 10 godzin albo 2 osób przez 5 godzin.

Można ją stosować, gdy zmienia się tylko jedna wielkość, np. długość wykopu, a pozostałe warunki pozostają bez zmian: przekrój, grunt, technologia i organizacja pracy.

Tak, ponieważ wpływają na objętość wykopu. W tym zadaniu są jednak takie same dla obu rowów, więc nie trzeba ich ponownie przeliczać.

Kategoria gruntu określa trudność wykonywania robót ziemnych. Im trudniejszy grunt, tym zwykle większy nakład pracy na tę samą objętość robót.

Należy podzielić łączną liczbę roboczogodzin przez nakład jednostkowy, a następnie uwzględnić jednostkę odniesienia. W tym zadaniu: 49 r-g / 0,7 r-g = 70 jednostek po 100 m², czyli 7000 m².

Po obliczeniu powierzchni oczyszczonej jezdni należy wyznaczyć jej długość, ponieważ odpowiedzi są w metrach. Długość oblicza się ze wzoru: długość = powierzchnia / szerokość.

Stosuje się wzór: L = P / szerokość. Dla powierzchni 7000 m² i szerokości 3,5 m długość wynosi 2000 m.

Oznacza to, że oczyszczenie każdych 100 m² nawierzchni wymaga łącznie 0,7 godziny pracy jednego pracownika lub równoważnego czasu pracy kilku pracowników.

Roboczogodzina pozwala określić ilość pracy ludzkiej potrzebnej do wykonania danego zakresu robót. Dzięki niej można obliczać wydajność, czas pracy i koszt robocizny.

Trzeba sprawdzać, czy pytanie dotyczy powierzchni, długości czy czasu pracy. W tym zadaniu najpierw oblicza się powierzchnię w m², a dopiero potem długość w m.

Pas drogowy to wydzielony teren obejmujący grunt oraz przestrzeń nad i pod nim, przeznaczony na drogę i urządzenia związane z ruchem oraz zarządzaniem drogą.

W pasie drogowym mogą znajdować się jezdnie, pobocza, chodniki, rowy, znaki drogowe, bariery, sygnalizacja, obiekty budowlane i urządzenia techniczne.

Pas drogowy jest całym wydzielonym terenem drogi, natomiast korona drogi to górna część drogi obejmująca m.in. jezdnię i pobocza.

Korpus drogi to ziemna część drogi wykonana w nasypie lub wykopie. Pas drogowy jest pojęciem szerszym i obejmuje także teren oraz urządzenia związane z drogą.

Koryto ziemne to wykop lub odpowiednio ukształtowane zagłębienie przygotowane pod konstrukcję nawierzchni drogowej.

Granice pasa drogowego wyznaczają teren, na którym można prowadzić prace i lokalizować urządzenia drogowe zgodnie z przepisami oraz decyzjami zarządcy drogi.

Pasem drogowym zarządza właściwy zarządca drogi, np. gmina, powiat, województwo albo Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, zależnie od kategorii drogi.

To wolna przestrzeń o określonych wymiarach, którą należy zachować nad jezdnią i przy niej. Nie mogą w nią wchodzić żadne przeszkody zagrażające pojazdom.

Zapewnia, że pojazdy, także wysokie ciężarówki i autobusy, mogą przejechać bez kolizji z obiektami nad drogą lub przy drodze.

Skrajnia to wolna przestrzeń nad jezdnią i obok niej, a korona drogi to fizyczna część drogi w przekroju poprzecznym, np. jezdnia i pobocza.

Mogą to być zbyt nisko zawieszone znaki, gałęzie drzew, elementy rusztowań, konstrukcje wiaduktów, reklamy lub źle ustawione urządzenia drogowe.

Podczas ustawiania oznakowania tymczasowego, pracy maszyn, montażu barier oraz prowadzenia robót pod wiaduktami lub w pobliżu obiektów inżynierskich.

Pas drogowy to teren przeznaczony pod drogę i urządzenia z nią związane. Skrajnia drogowa to przestrzeń wolna od przeszkód potrzebna do bezpiecznego przejazdu pojazdów.

Koronę drogi tworzą jezdnie wraz z poboczami, pasami awaryjnymi lub przeznaczonymi dla pieszych, zatokami autobusowymi lub postojowymi oraz pasem dzielącym w przypadku dróg dwujezdniowych.

Korona drogi jest częścią konstrukcyjną drogi obejmującą główne elementy użytkowe. Pas drogowy to cały wydzielony teren przeznaczony pod drogę wraz z urządzeniami i infrastrukturą.

Korpus drogi to budowla ziemna, czyli nasyp lub wykop wraz ze skarpami. Korona drogi znajduje się w górnej części korpusu i obejmuje m.in. jezdnię oraz pobocza.

Skrajnia drogowa oznacza wolną przestrzeń potrzebną do bezpiecznego ruchu pojazdów. Nie jest zbiorem elementów takich jak jezdnia, pobocze czy zatoka autobusowa.

Pobocze wzmacnia krawędź jezdni, umożliwia awaryjne zatrzymanie pojazdu i poprawia bezpieczeństwo ruchu. Jest jednym z elementów korony drogi.

Tak. W przypadku dróg dwujezdniowych pas oddzielający jezdnie jest zaliczany do elementów tworzących koronę drogi.

Podbudowa przenosi obciążenia od kół pojazdów na niżej położone warstwy i podłoże gruntowe. Zapewnia nośność oraz trwałość całej nawierzchni.

Podbudowa odpowiada głównie za przenoszenie obciążeń na podłoże. Warstwa wiążąca znajduje się wyżej i łączy warstwę ścieralną z podbudową, pomagając rozkładać naprężenia.

Zbyt słaba podbudowa może powodować koleiny, spękania i nierównomierne osiadanie nawierzchni. Nośność podbudowy decyduje o trwałości drogi pod ruchem pojazdów.

Podbudowę wykonuje się m.in. z kruszywa łamanego, mieszanek związanych cementem, betonu asfaltowego lub chudego betonu. Dobór materiału zależy od kategorii ruchu i rodzaju nawierzchni.

Typowo występują: warstwa ścieralna, warstwa wiążąca, podbudowa oraz warstwy pomocnicze, np. odsączająca, odcinająca lub mrozoochronna. Ich układ zależy od projektu drogi i warunków gruntowo-wodnych.

Warstwa mrozoochronna ogranicza skutki przemarzania gruntu i powstawania wysadzin mrozowych. Nie jest jednak główną warstwą przenoszącą obciążenia od pojazdów.

Warstwa ścieralna jest najwyższą warstwą nawierzchni i bezpośrednio styka się z kołami pojazdów. Warstwa wiążąca leży pod nią i przenosi obciążenia na niższe warstwy konstrukcji.

Ponieważ jej spoiwem jest materiał hydrauliczny, najczęściej cement, a nie asfalt. Twardnieje dzięki reakcji z wodą i tworzy sztywną warstwę podbudowy.

Przenosi obciążenia z warstw asfaltowych na podłoże i zwiększa nośność całej konstrukcji nawierzchni. W nawierzchniach półsztywnych może być wykonana z mieszanki związanej spoiwem hydraulicznym.

KR 7 oznacza bardzo duże obciążenie ruchem, szczególnie ruchem ciężkim. Wymaga stosowania trwałych, grubych i nośnych warstw konstrukcyjnych.

Sztywna podbudowa ogranicza odkształcenia nawierzchni i poprawia rozkład obciążeń na podłoże. Jest szczególnie przydatna przy dużym natężeniu ruchu.

Należy odczytać opis materiału przypisany do warstwy. Jeśli widnieje zapis „mieszanka związana spoiwem hydraulicznym”, jest to zwykle warstwa podbudowy, a nie warstwa ścieralna lub wiążąca.

To materiał pochodzący z frezowania lub rozbiórki nawierzchni asfaltowej. Zawiera kruszywo oraz stare lepiszcze asfaltowe.

Woda zwiększa wilgotność materiału, utrudnia jego dozowanie i może wymagać dodatkowego suszenia. Zimą zawilgocony destrukt może zamarzać i zbrylać się.

Zadaszenie ogranicza kontakt materiału z deszczem i śniegiem. Dzięki temu destrukt zachowuje bardziej stabilne właściwości technologiczne.

Materiał powinien być składowany na utwardzonym i odwodnionym podłożu, najlepiej pod zadaszeniem. Warto rozdzielać go według rodzaju, pochodzenia i uziarnienia.

Nie. Destrukt asfaltowy nie wymaga ochrony przed wysuszeniem, lecz przede wszystkim przed zawilgoceniem spowodowanym opadami.

Może być wykorzystany w recyklingu mieszanek mineralno-asfaltowych, w podbudowach drogowych oraz przy robotach utrzymaniowych.

To połączenie drogi publicznej z działką, drogą wewnętrzną, posesją lub placem. Służy do bezpiecznego wjazdu i wyjazdu pojazdów.

Pobocze umocnione znajduje się przy krawędzi jezdni zjazdu i jest pokazane jako boczny pas o określonej szerokości. Na rysunku jego wymiar może być opisany np. jako 0,75 m.

Jezdnia zjazdu to główna część przeznaczona do ruchu pojazdów, natomiast pobocze jest pasem bocznym. Są to osobne elementy i mają oddzielne wymiary.

Pobocze umocnione wzmacnia krawędź zjazdu, chroni ją przed rozjeżdżaniem i poprawia bezpieczeństwo przejazdu. Ułatwia też utrzymanie geometrii zjazdu.

Najważniejsze są linie wymiarowe, opisy liczbowe, oznaczenia promieni łuków oraz rozróżnienie poszczególnych elementów: jezdni, pobocza, krawędzi i ław.

Promienie łuków określają wyokrąglenie krawędzi zjazdu. Dzięki nim pojazdy mogą płynniej skręcać z drogi publicznej na zjazd i odwrotnie.