Pytania pomocnicze - BUD.14

Służą do wzmacniania połączeń między elementami drewnianymi. Ich zęby wbijają się w drewno i ograniczają przesuwanie się łączonych części.

Najczęściej ma kształt okrągłej metalowej płytki z otworem w środku oraz ostrymi zębami lub kolcami na obwodzie.

Ponieważ jego działanie polega na wbijaniu zębów w materiał. Drewno jest podatne na taki docisk, natomiast beton i ceramika są kruche i mogłyby ulec uszkodzeniu.

Można nimi łączyć belki, słupy, rygle, elementy więźby dachowej oraz części kratownic i wiązarów drewnianych.

Śruba dociska łączone elementy i pomaga utrzymać pierścień w odpowiednim położeniu. Dzięki temu zęby skutecznie zagłębiają się w drewno.

Wiązanie cegieł to sposób ich układania w kolejnych warstwach muru. Ma zapewnić trwałość, stateczność i właściwe przenoszenie obciążeń.

Główka to krótszy bok cegły widoczny w murze, a wozówka to jej dłuższy bok. Rozpoznanie tych powierzchni pomaga odczytać rodzaj wiązania.

Po naprzemiennym występowaniu warstw główkowych i wozówkowych oraz regularnym przesunięciu spoin pionowych. Na licu muru powstaje charakterystyczny rytmiczny wzór.

Pokrywanie się spoin pionowych osłabia mur i może powodować powstawanie rys. Przesunięcie spoin poprawia przewiązanie cegieł i wytrzymałość ściany.

Warstwy główkowe przewiązują mur na grubość, łącząc jego części w jedną całość. Dzięki temu ściana jest bardziej stabilna.

Najczęstszy błąd to patrzenie tylko na pojedynczą warstwę zamiast na układ kilku warstw. Ważne jest sprawdzenie powtarzalności główek, wozówek i przesunięcia spoin.

Oznacza rozstaw osiowy belek stropowych równy 62,5 cm, czyli 625 mm.

Ponieważ trzeba uwzględnić również odległości od ścian do osi skrajnych belek. W tym pytaniu mogą one wynosić maksymalnie po 500 mm.

Maksymalna odległość osi skrajnej belki od lica ściany wynosi 500 mm, jeżeli stosuje się przycięte pustaki stropowe.

Służą do wypełnienia przestrzeni między skrajną belką stropową a ścianą, gdy pełny pustak nie mieści się w tym miejscu.

Od 6,50 m odejmuje się łącznie 1,00 m odsunięć przy ścianach, a pozostałe 5,50 m dzieli przez 0,625 m. Wynik 8,8 oznacza 9 odstępów, czyli 10 belek.

Liczba belek musi być całkowita, a zbyt mała liczba nie pokryje wymaganej długości stropu zgodnie z instrukcją montażu.

Gęstość pozorna betonu to masa betonu przypadająca na jednostkę objętości, z uwzględnieniem porów w materiale. Wyraża się ją w kg/m³.

Beton zwykły ma gęstość pozorną większą niż 2000 kg/m³ i nie większą niż 2600 kg/m³, czyli 2000 kg/m³ < ρp ≤ 2600 kg/m³.

Beton zwykły ma większą gęstość pozorną, zwykle powyżej 2000 kg/m³. Beton lekki ma niższą gęstość, najczęściej dzięki zastosowaniu lekkiego kruszywa lub porowatej struktury.

Beton zalicza się do ciężkich, gdy jego gęstość pozorna przekracza 2600 kg/m³. Stosuje się go m.in. tam, gdzie potrzebna jest duża masa lub osłona przed promieniowaniem.

Granice zakresów mogą być otwarte lub zamknięte. Dla betonu zwykłego wartość 2000 kg/m³ nie należy do zakresu, ale 2600 kg/m³ jeszcze do niego należy.

Beton zwykły stosuje się głównie w elementach konstrukcyjnych, takich jak fundamenty, stropy, belki, słupy i ściany żelbetowe.

Najczęściej mają płaski, wydłużony kształt oraz widoczne podłużne kanały lub otwory w przekroju. Są przeznaczone do poziomego układania jako element stropu.

Kanały zmniejszają ciężar płyty bez znacznego pogorszenia jej nośności. Ułatwia to transport i montaż elementów.

Płyty stropowe układa się poziomo i służą do wykonania stropu. Płyty ścienne montuje się pionowo jako elementy przegród ściennych.

Pozwalają szybko wykonać strop, ograniczają ilość robót mokrych na budowie i zapewniają powtarzalną jakość elementów wykonanych w wytwórni.

Do montażu używa się najczęściej żurawia lub dźwigu, ponieważ płyty są ciężkimi elementami betonowymi.

Płyty opiera się na ścianach nośnych, belkach, podciągach lub innych elementach konstrukcyjnych przewidzianych w projekcie.

Po prostopadłościennym kształcie, licznych drążeniach oraz formie przeznaczonej do murowania ścian. Często ma też profilowane boki ułatwiające łączenie elementów.

Pustak ścienny służy do wykonywania murów, czyli ścian nośnych, osłonowych lub działowych. Jest podstawowym elementem w technologii murowanej.

Pustak ścienny służy do murowania ścian, a pustak stropowy jest elementem wypełniającym strop gęstożebrowy. Mają inne przeznaczenie i zwykle inny kształt.

Drążenia zmniejszają masę elementu, ograniczają zużycie materiału i poprawiają izolacyjność cieplną. Mogą też ułatwiać murowanie.

Pustaki ścienne mogą być ceramiczne, keramzytobetonowe, betonowe, silikatowe lub z betonu komórkowego. Wybór zależy od funkcji ściany i wymagań technicznych.

Element B ma formę typowego pustaka do murowania ścian: jest prostopadłościenny, ma liczne drążenia i pionowe profilowanie boków. Pozostałe rysunki przedstawiają inne elementy budowlane.

Epd służy do doboru wymiarów systemu odwodnienia dachu, głównie szerokości rynien i średnic rur spustowych. Im większa Epd, tym większy przekrój elementów odprowadzających wodę.

Najpierw należy podzielić wysokość dachu H przez 2, następnie dodać odległość W, a otrzymaną sumę pomnożyć przez długość L. Wynik otrzymuje się w metrach kwadratowych.

Epd = (10/2 + 10) × 10 = 15 × 10 = 150 m². Ta wartość mieści się w przedziale 97–170 m².

Należy znaleźć w tabeli przedział, w którym mieści się obliczona efektywna powierzchnia dachu. Następnie z tego samego wiersza odczytuje się szerokość rynny i średnicę rury spustowej.

Ponieważ obliczona efektywna powierzchnia dachu wynosi 150 m². W tabeli wartość ta należy do przedziału 97–170 m², dla którego podano rynnę 150 mm i rurę spustową 100 mm.

Często podstawia się do wzoru całe H zamiast H/2. Powoduje to zawyżenie Epd i wybór zbyt dużych wymiarów rynny oraz rury spustowej.

Obejmuje ukończoną konstrukcję nośną, wykonany dach z pokryciem, zamontowaną stolarkę okienną i drzwiową oraz zwykle ściany działowe.

Stan surowy otwarty ma wykonaną konstrukcję budynku i dach, ale bez zamknięcia otworów okiennych i drzwiowych. Stan surowy zamknięty ma już zamontowane okna i drzwi zewnętrzne.

Nie. Instalacje wewnętrzne wykonuje się najczęściej na późniejszym etapie, po stanie surowym zamkniętym.

Stolarka zamyka budynek przed wpływem warunków atmosferycznych i umożliwia bezpieczne rozpoczęcie kolejnych robót wewnętrznych.

Nie. Tynki zewnętrzne i elewacja należą do późniejszych etapów wykończeniowych, a nie do stanu surowego zamkniętego.

Po tym etapie wykonuje się najczęściej instalacje wewnętrzne, tynki, posadzki, izolacje, okładziny oraz roboty wykończeniowe.

Rozstaw osiowy to odległość między osiami sąsiednich krokwi. Rozstaw w świetle to wolna odległość między ich wewnętrznymi krawędziami.

Od rozstawu osiowego odejmuje się szerokość jednej krokwi. Dla rozstawu 100 cm i krokwi 10 cm odległość w świetle wynosi 90 cm.

Do rozstawu nominalnego dodaje się i odejmuje wartość odchyłki. Przy 100 cm ±1 cm rzeczywisty rozstaw osiowy może wynosić od 99 cm do 101 cm.

Minimalny rozstaw osiowy to 99 cm. Po odjęciu szerokości krokwi 10 cm otrzymuje się 89 cm.

Maksymalny rozstaw osiowy to 101 cm. Po odjęciu szerokości krokwi 10 cm otrzymuje się 91 cm.

Przy jednakowych krokwiach odejmuje się jedną pełną szerokość krokwi, ponieważ od osi do krawędzi każdej z dwóch krokwi przypada po połowie szerokości.

Kielnia murarska służy do nabierania, nanoszenia i rozprowadzania zaprawy murarskiej oraz do usuwania jej nadmiaru ze spoin.

Najczęściej ma stalową, płaską część roboczą w kształcie trójkąta lub trapezu oraz uchwyt osadzony nad blaszką roboczą.

Kielnia służy głównie do nakładania zaprawy przy murowaniu, natomiast paca jest częściej używana do rozprowadzania, wygładzania lub zacierania większych powierzchni.

Do podstawowych narzędzi należą m.in. kielnia murarska, poziomnica, młotek murarski, sznur murarski, pion murarski oraz łata.

Równomierne rozprowadzenie zaprawy zapewnia właściwe oparcie elementów murowych, odpowiednią grubość spoin i trwałość konstrukcji.

Nadmiar zaprawy najczęściej zbiera się kielnią murarską, zanim zaprawa zacznie twardnieć.