Pytania pomocnicze - BUD.14

Po długim trzonku oraz zagiętej oprawce z włosiem. Taki kształt ułatwia malowanie między żeberkami grzejnika i za rurami.

Ławkowiec jest zbyt szeroki i przeznaczony głównie do dużych powierzchni. Nie pozwala dokładnie pomalować wąskich przestrzeni między żeberkami.

Nadaje się do rur, naroży, wnęk oraz innych trudno dostępnych miejsc. Sprawdza się tam, gdzie zwykły pędzel nie daje swobodnego dostępu.

Należy oczyścić go z kurzu, rdzy i łuszczącej się starej farby, a następnie odtłuścić powierzchnię. W razie potrzeby stosuje się farbę podkładową antykorozyjną.

Stosuje się farby przeznaczone do grzejników lub metalu, odporne na podwyższoną temperaturę. Powłoka nie powinna żółknąć ani pękać pod wpływem ciepła.

Pędzel płaski ma prostą oprawkę i krótszy zasięg roboczy. Pędzel do grzejników ma wydłużony trzonek i zagięcie, dzięki czemu dociera w trudno dostępne miejsca.

Normę dzienną oblicza się, dzieląc liczbę godzin pracy w dniu przez nakład robocizny na jednostkę. Dla 8 godzin i nakładu 0,2 r-g/m² wynik wynosi 40 m².

r-g oznacza roboczogodzinę, czyli pracę jednego robotnika przez jedną godzinę. Jest to jednostka używana do określania nakładów pracy.

Nakład 0,2 r-g/m² mówi, ile czasu potrzeba na wykonanie 1 m². Aby znaleźć liczbę m² możliwych do wykonania w 8 godzin, trzeba podzielić dostępny czas przez czas potrzebny na 1 m².

Przy tym samym nakładzie 0,2 r-g/m² norma wyniosłaby 10 ÷ 0,2 = 50 m². Dłuższy czas pracy zwiększa dzienny zakres robót.

Należy pomnożyć powierzchnię przez nakład: 120 m² × 0,2 r-g/m² = 24 r-g. Jeden cieśla pracujący 8 godzin dziennie potrzebowałby 3 dni.

Norma dzienna służy do ustalenia czasu trwania robót, liczby potrzebnych pracowników oraz kolejności prac w harmonogramie. Pomaga zaplanować realny postęp robót na budowie.

Zaprawa cementowa ma wysoką wytrzymałość mechaniczną, dobrą przyczepność do podłoża i jest odporna na wilgoć. Dzięki temu nadaje się do napraw i wzmocnień elementów konstrukcyjnych.

Zaprawa cementowa jest mocniejsza, szybciej osiąga wytrzymałość i lepiej znosi wilgoć. Zaprawa wapienna jest bardziej plastyczna i paroprzepuszczalna, ale mniej wytrzymała.

Podstawowa zaprawa cementowa składa się z cementu, piasku i wody. Proporcje dobiera się zależnie od wymaganej wytrzymałości i przeznaczenia zaprawy.

Oznacza to, że cement wiąże i twardnieje w wyniku reakcji z wodą, a po stwardnieniu zachowuje trwałość także w środowisku wilgotnym.

Gips ma słabą odporność na długotrwałe działanie wilgoci. Dlatego zaprawy gipsowe stosuje się głównie wewnątrz budynków, w suchych warunkach.

Podłoże należy oczyścić z luźnych fragmentów, kurzu, tłuszczu i słabych warstw. Często wymaga się także zwilżenia podłoża lub wykonania warstwy kontaktowej.

Instalacje mogą stwarzać zagrożenie porażenia prądem, wybuchu gazu, zalania lub pożaru. Przed rozpoczęciem zasadniczej rozbiórki należy odłączyć media i zabezpieczyć instalacje.

Stolarka jest elementem możliwym do bezpiecznego wymontowania przed naruszeniem konstrukcji. Jej wcześniejsze usunięcie ułatwia dalsze prace i ogranicza ryzyko przypadkowego wypadnięcia elementów.

Ścianki działowe nie przenoszą głównych obciążeń budynku, dlatego można je rozebrać wcześniej. Ściany nośne odpowiadają za stateczność obiektu i usuwa się je dopiero po rozebraniu elementów opartych na nich.

Dach obciąża ściany nośne, dlatego najpierw usuwa się jego pokrycie i konstrukcję. Dopiero po zdjęciu obciążeń można bezpiecznie przystąpić do rozbiórki ścian nośnych.

Zasadniczo rozbiórkę prowadzi się od góry do dołu. Taka kolejność ogranicza ryzyko niekontrolowanego zawalenia konstrukcji.

W zależności od obiektu mogą być wymagane zgłoszenie lub pozwolenie na rozbiórkę, projekt rozbiórki oraz plan BIOZ. Dokumenty określają zakres, technologię i zasady bezpiecznego prowadzenia prac.

Największym zagrożeniem jest utrata stateczności budynku i jego niekontrolowane zawalenie. Dlatego ściany nośne rozbiera się dopiero po usunięciu elementów, które się na nich opierają.

Zwykle jest oznaczona odmiennym symbolem graficznym, np. linią przerywaną, przekreśleniem, kreskowaniem albo opisem „do wyburzenia”. Kluczowa jest legenda rysunku.

Ściana może być nośna i przenosić obciążenia ze stropów lub dachu. Jej usunięcie bez projektu zabezpieczeń może doprowadzić do uszkodzenia lub katastrofy budowlanej.

Legenda wyjaśnia znaczenie symboli, linii, kolorów i kreskowań użytych na rysunku. Bez niej można błędnie odczytać elementy istniejące, projektowane i rozbierane.

Ściana istniejąca pozostaje w obiekcie, a ściana do wyburzenia ma zostać usunięta. Na rysunku są one oznaczane różnymi symbolami graficznymi.

Należy sprawdzić dokumentację, ustalić rodzaj ściany, odłączyć lub zabezpieczyć instalacje oraz wyznaczyć strefę niebezpieczną. Roboty powinny być prowadzone zgodnie z projektem i przepisami BHP.

Nie. Nawet ściana działowa może zawierać instalacje albo wpływać na użytkowanie pomieszczeń. Przed rozbiórką trzeba sprawdzić dokumentację i stan techniczny.

Należy wybrać wiersz dotyczący cementu oraz kolumnę odpowiadającą rodzajowi zaprawy i grubości ścianki. Dla zaprawy cementowej i grubości 1/2 cegły nakład wynosi 13,81 kg/m².

Nakład jednostkowy mnoży się przez powierzchnię robót. W tym zadaniu: 13,81 kg/m² × 10 m² = 138,1 kg cementu.

Ponieważ materiał zamawia się w pełnych workach i musi go wystarczyć do wykonania robót. Wynik 2,762 worka oznacza konieczność zamówienia 3 worków.

Jednostka informuje, w czym podano zużycie materiału, np. kg, szt. lub m³. Bez jej uwzględnienia można błędnie obliczyć zapotrzebowanie.

Każdy rodzaj zaprawy ma osobną kolumnę nakładów materiałowych. Trzeba wybrać dokładnie tę kolumnę, która odpowiada treści zadania.

Dwa worki po 50 kg dają łącznie 100 kg cementu. To mniej niż wymagane 138,1 kg, więc 2 worki nie wystarczą.

Ponieważ sprzęt mechaniczny może naruszyć strukturę gruntu w poziomie posadowienia. Pozostawienie 15–20 cm warstwy chroni podłoże przed rozluźnieniem i uszkodzeniem.

Ostatnią warstwę gruntu usuwa się ręcznie bezpośrednio przed rozpoczęciem robót fundamentowych. Ogranicza to ryzyko zawilgocenia, przemarzania lub rozmycia podłoża.

Powstaje przegłębienie, które może obniżyć nośność podłoża i wymagać naprawy. Nie wolno dowolnie zasypywać go przypadkowym gruntem bez decyzji projektowej lub nadzoru.

Ręczne pogłębianie pozwala precyzyjnie osiągnąć wymaganą rzędną posadowienia bez naruszania gruntu rodzimego. Zapewnia lepsze warunki pod wykonanie fundamentu.

Najczęściej pozostawia się około 15–20 cm gruntu. Tę warstwę usuwa się ręcznie tuż przed wykonaniem fundamentów.

Fundament przekazuje obciążenia budynku na grunt, dlatego podłoże musi mieć odpowiednią nośność i nie może być rozluźnione. Uszkodzone dno wykopu może powodować nierównomierne osiadanie.

Charakterystyczne jest to, że zbierak oddziela grunt podczas przeciągania i wypełnia się pod wpływem własnego ciężaru oraz siły naciągu liny.

Opis dotyczy zbieraka pracującego na linach. Taki osprzęt jest typowy dla koparki zbierakowej, a nie dla chwytakowej, przedsiębiernej ani podsiębiernej.

Koparka zbierakowa nabiera grunt przez przeciąganie zbieraka po podłożu. Koparka chwytakowa wykorzystuje chwytak ze szczękami, które zamykają się na materiale.

Koparka podsiębierna urabia grunt łyżką prowadzoną zwykle poniżej poziomu ustawienia maszyny. Koparka zbierakowa pracuje zbierakiem ciągniętym liną.

Stosuje się je do robót ziemnych wymagających dużego zasięgu, szerokich wykopów oraz pracy w gruntach sypkich lub średnio spoistych.

Lina przeciąga zbierak po gruncie. Jej naciąg powoduje odspajanie i nabieranie gruntu do naczynia roboczego.

Należy podzielić głębokość wykopu lub wysokość zasypki przez maksymalną grubość jednej warstwy podaną w SST. Dla 120 cm i warstwy 20 cm otrzymuje się 6 warstw.

Dla walców SST podaje maksymalną grubość warstwy 20 cm. Przy wykopie 120 cm daje to 6 warstw, co pasuje do odpowiedzi A.

Dla piasków wilgotność optymalna podana w SST wynosi 10%. Wartość 19% dotyczy innych gruntów, np. iłów, glin ciężkich, pyłów i lessów.

Jest to największa dopuszczalna grubość jednej warstwy, którą można skutecznie zagęścić daną metodą. Przekroczenie tej wartości może spowodować niedostateczne zagęszczenie gruntu.

SST wskazuje zagęszczanie ręczne lub mechaniczne przez wałowanie, wibrowanie albo ubijanie. Dobór metody wpływa na dopuszczalną grubość warstwy.

Wilgotność 19% przypisana jest do iłów, glin ciężkich, pyłów i lessów. Dla piasku należy przyjąć 10%.

Trzeba kolejno porównać metodę zagęszczania, grubość warstwy, liczbę warstw i wilgotność gruntu z wartościami podanymi w tabeli. Odpowiedź musi spełniać wszystkie te warunki jednocześnie.

Należy dobrać przedział średnicy, do którego należy dana wartość. Dla pni o średnicy 30 cm właściwa jest kolumna 26–35 cm.

Ponieważ w tabeli dla średnicy pni 26–35 cm podano nakład robocizny 44,40 r-g na 100 sztuk pni.

Należy zastosować proporcję: 44,40 r-g × 35 / 100 = 15,54 r-g.

Całkowitą liczbę roboczogodzin dzieli się przez 8. Wynik 15,54 / 8 = 1,94 zaokrągla się w górę do 2 zmian.

Nie można zaplanować mniejszej liczby zmian niż wymagana do wykonania całości zadania. Wynik 1,94 oznacza, że jedna zmiana nie wystarczy.

Roboczogodzina oznacza godzinę pracy jednego robotnika. Zmiana robocza to przyjęty czas pracy w ciągu dnia, w tym zadaniu 8 godzin.