Pytania pomocnicze - BUD.14

Minimalna temperatura wynosi zwykle +5°C. Poniżej tej wartości materiał może mieć gorszą przyczepność i trudniej tworzyć szczelną powłokę.

Niska temperatura pogarsza urabialność i przyczepność materiałów bitumicznych. Może to prowadzić do nieszczelności, odspajania lub pękania powłoki.

Podłoże powinno być nośne, oczyszczone, bez lodu, szronu, kurzu i luźnych fragmentów. Musi spełniać wymagania wilgotności określone dla danego materiału.

Tak. Nawet jeśli temperatura powietrza jest dodatnia, zbyt zimne lub zamarznięte podłoże może uniemożliwić prawidłowe związanie i przyczepność powłoki.

Są to m.in. lepiki asfaltowe, masy asfaltowe, emulsje bitumiczne oraz papy. Stosuje się je głównie do izolacji przeciwwilgociowych i przeciwwodnych.

Może dojść do słabej przyczepności, nierównomiernego wysychania, spękań, odspojenia lub przecieków. Taka izolacja może nie spełniać swojej funkcji ochronnej.

Zaczyn cementowy składa się z cementu i wody, natomiast zaprawa cementowa zawiera dodatkowo piasek. Dzięki temu zaczyn jest bardziej płynny i lepiej wnika w szczeliny.

Ponieważ może wypełniać rysy, puste przestrzenie i szczeliny, a po związaniu zwiększa spójność uszkodzonego elementu. Działa jako materiał wiążący hydraulicznie.

Oznacza to, że cement wiąże i twardnieje po zmieszaniu z wodą, także w środowisku wilgotnym. Dzięki temu nadaje się do napraw i wzmacniania elementów budowlanych.

Zaprawę cementową stosuje się głównie do murowania, tynkowania oraz uzupełniania większych ubytków. Nie jest tak płynna jak zaczyn, więc gorzej penetruje drobne szczeliny.

Polega na wtłoczeniu zaczynu cementowego pod ciśnieniem w rysy, pęknięcia lub puste przestrzenie konstrukcji. Celem jest uszczelnienie i wzmocnienie uszkodzonego materiału.

Mieszanina cementowo-wapienna jest typowa raczej dla zapraw murarskich lub tynkarskich. Do wzmacniania uszkodzonych konstrukcji przez wypełnianie szczelin stosuje się zaczyn cementowy.

Szczelinomierz służy do pomiaru szerokości szczelin, przerw i luzów między elementami. W posadzkach z płytek można nim sprawdzić szerokość fug.

Równa szerokość fug wpływa na estetykę okładziny oraz jej prawidłową pracę. Zbyt wąskie lub nierówne fugi mogą utrudniać spoinowanie i pogarszać jakość wykonania.

Szczelinomierz mierzy szerokość szczeliny lub fugi. Poziomnica służy do sprawdzania poziomu albo pionu powierzchni i elementów budowlanych.

Pion murarski służy do wyznaczania kierunku pionowego. Nie mierzy szerokości szczelin, dlatego nie jest właściwym narzędziem do kontroli fug.

Do fugi przykłada się lub wsuwana jest blaszka o znanej grubości. Odczyt odpowiada wymiarowi elementu, który pasuje do szczeliny bez nadmiernego wciskania.

Do zachowania jednakowej szerokości fug stosuje się krzyżyki dystansowe, kliny lub systemy poziomowania płytek. Szczelinomierz służy natomiast głównie do kontroli wymiaru szczeliny.

Zgłoszenie to uproszczona procedura administracyjna stosowana przy wybranych robotach niewymagających pozwolenia na budowę. Inwestor informuje organ o zamiarze wykonania robót i czeka na ewentualny sprzeciw.

Roboty można rozpocząć najwcześniej po upływie 30 dni od zgłoszenia, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu. W pytaniu egzaminacyjnym obowiązuje termin maksymalny: nie później niż 2 lata od złożenia zgłoszenia.

Brak sprzeciwu oznacza tzw. milczącą zgodę organu. Po upływie wymaganego terminu inwestor może rozpocząć zgłoszone roboty.

Rozpoczęcie robót zbyt wcześnie może być traktowane jako naruszenie procedury administracyjnej. Może to skutkować wstrzymaniem robót lub innymi konsekwencjami przewidzianymi przepisami.

Zgłoszenie nie jest ważne bezterminowo. Jeżeli inwestor nie rozpocznie robót w przewidzianym czasie, powinien ponownie dokonać zgłoszenia.

Zgłoszenie jest prostszą procedurą i dotyczy robót o mniejszym zakresie lub mniejszym wpływie na otoczenie. Pozwolenie na budowę wymaga wydania formalnej decyzji administracyjnej przed rozpoczęciem robót.

Liczbę pracowników oblicza się, dzieląc liczbę roboczogodzin przez czas trwania zmiany. Dla zmiany 8-godzinnej: liczba pracowników = r-g / 8.

Nie można zaplanować ułamkowej części pracownika. Jeśli wynik wynosi np. 2,25 osoby, należy przyjąć 3 pracowników, aby zadanie zostało wykonane w wymaganym czasie.

Betoniarze potrzebują 8 r-g. Przy zmianie 8-godzinnej: 8 / 8 = 1, więc potrzeba 1 betoniarza.

Cieśle potrzebują 39 r-g. Przy zmianie 8-godzinnej: 39 / 8 = 4,875, więc po zaokrągleniu w górę potrzeba 5 cieśli.

Robotnicy potrzebują 18 r-g. Przy zmianie 8-godzinnej: 18 / 8 = 2,25, więc po zaokrągleniu w górę potrzeba 3 robotników.

Prawidłowy skład to: 1 betoniarz, 5 cieśli i 3 robotników. Odpowiada temu wariant B.

Prawidłowa sekwencja to: krokwie, płatwie, miecze, kleszcze. Odpowiada temu wariant B.

Nieprawidłowa kolejność może spowodować utratę stateczności więźby i niekontrolowane zawalenie konstrukcji. Rozbiórkę prowadzi się tak, aby stopniowo odciążać układ.

Krokwie są ukośnymi elementami nośnymi połaci dachowej. Przenoszą obciążenia z pokrycia dachowego na podpory, np. murłaty lub płatwie.

Płatwie to poziome belki podpierające krokwie. Przekazują obciążenia na słupy lub inne elementy podporowe.

Miecze są ukośnymi elementami usztywniającymi. Wzmacniają połączenie słupa z płatwią i ograniczają odkształcenia konstrukcji.

Kleszcze spinają i usztywniają elementy więźby, najczęściej obejmując słupy oraz krokwie. Poprawiają stateczność całego układu.

Należy zabezpieczyć strefę niebezpieczną, stosować środki ochrony przed upadkiem z wysokości i prowadzić prace zgodnie z projektem lub instrukcją rozbiórki. Elementów konstrukcyjnych nie wolno usuwać przypadkowo.

Należy pomnożyć liczbę otworów przez powierzchnię jednego otworu: 10 × 1 m² = 10 m².

Należy wybrać kolumnę dla zamurowania otworów na zaprawie cementowo-wapiennej i dla grubości ścianki 1/4 cegły.

Z tabeli odczytuje się 28,7 szt./m². Dla 10 m²: 28,7 × 10 = 287 sztuk cegieł.

Z tabeli odczytuje się 2,59 kg/m² cementu. Dla 10 m²: 2,59 × 10 = 25,90 kg.

Liczba cegieł jest poprawna, ale cement 56,10 kg pochodzi z kolumny dla zaprawy cementowej, a nie cementowo-wapiennej.

Grubość ściany wpływa na ilość materiału przypadającą na 1 m². Dla ściany 1/2 cegły zużycie cegieł i cementu jest większe niż dla 1/4 cegły.

Oznacza ilość materiału, robocizny lub sprzętu potrzebną do wykonania 1 m² danego rodzaju roboty. W obliczeniach mnoży się ten nakład przez całkowitą ilość robót.

Wskazują na to zapisy o użyciu narzędzi ręcznych, takich jak młotek, przecinak, kilof, łopata lub łom. Są to narzędzia niewymagające napędu mechanicznego.

Świadczy o tym wymienienie urządzeń mechanicznych, np. młotów udarowych, pneumatycznych, wiertarek lub przecinarek. Nawet jeśli są obsługiwane ręcznie, ich praca jest mechaniczna.

Ponieważ w specyfikacji wymieniono nie tylko narzędzia ręczne, ale też urządzenia mechaniczne, np. młoty udarowe i pneumatyczne.

Specyfikacja dopuszcza również narzędzia ręczne, takie jak młotek, przecinak, kilof i łopata. Nie ogranicza więc robót wyłącznie do metody mechanicznej.

Nie bezpośrednio. Są to elementy pomocnicze służące do usuwania, transportu lub gromadzenia odpadów rozbiórkowych.

Nie. W zadaniu należy opierać się na podanym wyciągu ze specyfikacji, a metoda wybuchowa nie została w nim wymieniona.

Określa m.in. wymagania dotyczące wykonania robót, dopuszczalny sprzęt, sposób kontroli jakości oraz warunki odbioru. Na egzaminie jest podstawą do wyciągania wniosków z dokumentacji.

Trzeba dopasować rodzaj robót, materiał, jednostkę obmiaru oraz warunki wykonania, np. grubość ściany i rodzaj zaprawy. Następnie wybiera się odpowiedni wiersz zawodu lub pozycję „Razem”, zależnie od treści zadania.

Dotyczy on murarzy przy wymianie izolacji poziomej ścian z cegły na zaprawie cementowej, dla grubości ściany 1,5 cegły. Jest to dokładnie zakres opisany w pytaniu.

Wartość „Razem” obejmuje łączny nakład murarzy i robotników. Pytanie pyta wyłącznie o liczbę murarzy, więc należy korzystać tylko z wiersza „Murarze – grupa II”.

Nakład jednostkowy mnoży się przez ilość robót: 5,16 r-g/m × 100 m = 516 r-g. Jest to łączna liczba godzin pracy murarzy potrzebna do wykonania zadania.

Całkowity nakład robocizny dzieli się przez czas: 516 r-g / 60 h = 8,6. Wynik zaokrągla się w górę, więc potrzeba 9 murarzy.

Ośmiu murarzy wykonałoby w 60 godzin tylko 480 r-g pracy, czyli za mało. Aby osiągnąć wymagane 516 r-g w podanym czasie, trzeba zatrudnić 9 murarzy.

r-g oznacza roboczogodzinę, czyli jedną godzinę pracy jednego pracownika. Jest to podstawowa jednostka nakładów robocizny w KNR.

Należy znaleźć kolumnę dotyczącą konstrukcji zbrojonych. W podanej tablicy nakład wynosi 24,76 r-g na 1 m³.

Nakład jednostkowy mnoży się przez ilość robót. Dla 10 m³: 24,76 r-g/m³ × 10 m³ = 247,6 r-g.

r-g oznacza roboczogodzinę, czyli jedną godzinę pracy jednego robotnika.

Całkowity nakład robocizny dzieli się przez dzienną liczbę roboczogodzin zespołu. Przy 10 robotnikach i 8 godzinach pracy dziennie zespół wykonuje 80 r-g dziennie.

Ponieważ robót nie da się zaplanować na pełne 3 dni bez pozostawienia niewykonanej części pracy. W harmonogramie przyjmuje się pełne dni robocze, więc wynik zaokrągla się w górę.

Dzienna wydajność zespołu wyniosłaby 5 × 8 = 40 r-g. Czas: 247,6 ÷ 40 = 6,19 dnia, czyli po zaokrągleniu 7 dni roboczych.

Pytanie dotyczy konstrukcji żelbetowej, czyli betonowej ze zbrojeniem. Dlatego należy wybrać kolumnę „zbrojonych”, a nie „niezbrojonych”.