Pytania pomocnicze - BUD.14

Ława fundamentowa ma zwykle kształt długiego, wąskiego pasa betonu wykonywanego pod ścianami nośnymi. Często widać w niej podłużne zbrojenie i strzemiona.

Ława fundamentowa jest elementem liniowym wykonywanym pod ścianami lub rzędami słupów. Płyta fundamentowa jest dużą płytą żelbetową pod znaczną częścią lub całością budynku.

Zbrojenie zwiększa nośność elementu żelbetowego, szczególnie na rozciąganie i zginanie. Musi być ułożone zgodnie z projektem i mieć zapewnioną odpowiednią otulinę betonową.

Należy sprawdzić dno wykopu, wymiary deskowania, stabilność formy, położenie zbrojenia oraz czystość elementu. Roboty te często podlegają odbiorowi jako zanikające.

Ława fundamentowa musi opierać się na przygotowanym podłożu gruntowym na odpowiedniej głębokości posadowienia. Dlatego jej deskowanie wykonuje się bezpośrednio w wykopie.

Ława fundamentowa jest elementem posadowienia znajdującym się w gruncie i przenoszącym obciążenia na podłoże. Belka lub podciąg to element konstrukcyjny pracujący zwykle w ścianach, stropach lub układach nośnych nad poziomem fundamentów.

Deskowanie nadaje świeżemu betonowi wymagany kształt i wymiary do czasu uzyskania przez niego odpowiedniej wytrzymałości. Musi być sztywne, szczelne i stabilne.

Zbrojarz przygotowuje, układa i wiąże pręty zbrojeniowe zgodnie z dokumentacją projektową. Odpowiada za prawidłowe rozmieszczenie zbrojenia i zachowanie otuliny betonowej.

Betoniarz układa mieszankę betonową w deskowaniu, zagęszcza ją i wykonuje czynności związane z pielęgnacją betonu. Dba o prawidłowe wypełnienie formy betonem.

Operator koparki wykonuje głównie roboty ziemne, np. wykopy pod fundamenty. Pytanie dotyczy wykonania fundamentów w tradycyjnym deskowaniu, a to wymaga pracy cieśli.

Tradycyjne deskowanie wykonuje się na budowie z desek, płyt, krawędziaków i elementów usztywniających. Jest to tymczasowa forma dla betonu.

Najczęściej współpracują cieśla, zbrojarz i betoniarz. Cieśla wykonuje formę, zbrojarz montuje zbrojenie, a betoniarz układa i zagęszcza beton.

Gruntowanie zmniejsza chłonność tynku, wzmacnia jego powierzchnię i poprawia przyczepność farby. Dzięki temu powłoka malarska jest bardziej równa i trwała.

Tynk gipsowy łatwo wchłania wodę z farby, co może powodować nierównomierne wysychanie, smugi i większe zużycie farby.

Najczęściej stosuje się gruntownik dyspersyjny, czyli wodny preparat gruntujący na bazie żywic syntetycznych.

Zaczyn cementowy nie służy do przygotowania powierzchni pod farby akrylowe. Może pogorszyć jakość podłoża i nie spełnia funkcji typowego gruntu malarskiego.

Mogą pojawić się smugi, plamy, nierównomierne krycie oraz zwiększone zużycie farby. Farba może też słabiej związać się z podłożem.

Tak, typowe farby akrylowe do ścian są farbami wodnymi dyspersyjnymi. Dlatego dobrze współpracują z gruntami dyspersyjnymi.

Należy odszukać oznaczenie żurawia oraz tor szynowy, po którym się porusza. Następnie sprawdza się, które obiekty znajdują się przy tym torze lub w zasięgu pracy żurawia.

Budynek nr 124 znajduje się bezpośrednio przy torze żurawia oznaczonego na planie. Jego położenie wskazuje, że może być obsługiwany przez żuraw szynowy.

Żuraw szynowy porusza się po wyznaczonym torze szynowym, a żuraw samojezdny przemieszcza się na kołach lub gąsienicach. Żuraw szynowy ma ograniczony, ale stabilny obszar pracy.

Plan pokazuje rozmieszczenie obiektów, dróg tymczasowych, składowisk, zaplecza, urządzeń budowlanych, instalacji i stref pracy. Służy do organizacji bezpiecznego i sprawnego prowadzenia robót.

Są to obiekty zaplecza budowy, służące do przygotowania elementów drewnianych i zbrojenia. Ich położenie nie wskazuje, że mają być montowane żurawiem szynowym.

Trzeba sprawdzać symbole, opisy maszyn, kierunki ruchu, tory przejazdu oraz zasięg pracy urządzeń. Kluczowe jest powiązanie sprzętu z najbliższym lub obsługiwanym obiektem.

Przed rozbiórką można tylko przewidzieć ilości. Dopiero po demontażu wiadomo, które materiały są całe, nadają się do ponownego użycia i w jakiej są rzeczywistej ilości.

Inwentaryzacja opisuje stan istniejący przed rozpoczęciem robót. Pomiar z natury określa rzeczywiste ilości materiałów uzyskanych po wykonaniu rozbiórki.

Mogą to być np. cegły, dachówki, elementy drewniane, stalowe, kamienne lub prefabrykowane, o ile nie są uszkodzone i spełniają wymagania techniczne.

Materiały można liczyć w sztukach, mierzyć w metrach, metrach kwadratowych lub sześciennych, a także ważyć, zależnie od rodzaju materiału.

Projekt budowlany pokazuje rozwiązania projektowe obiektu, ale nie określa rzeczywistego stanu materiałów po rozbiórce ani stopnia ich uszkodzenia.

Pozwala oddzielić materiały nadające się do ponownego użycia od uszkodzonych lub przeznaczonych do utylizacji. Sama ilość nie wystarcza, jeśli materiał nie spełnia wymagań użytkowych.

Oznacza, że na każdy 1 m głębokości wykopu skarpa odsuwa się poziomo o 1,5 m. Jest to stosunek pionu do poziomu.

Należy pomnożyć głębokość przez 1,5: 5,0 × 1,5 = 7,5 m. Tyle wynosi odsunięcie górnej krawędzi wykopu z jednej strony.

Ponieważ skarpy znajdują się po obu stronach wykopu. Wymiar na poziomie terenu jest więc większy o poszerzenie lewej i prawej strony.

Głębokość to różnica rzędnych poziomu terenu i dna wykopu. Jeśli teren ma rzędną ±0,00 m, a dno -5,00 m, głębokość wynosi 5,00 m.

Mniejszy prostokąt zwykle oznacza dno wykopu, a większy obrys — górną krawędź wykopu na poziomie terenu. Oznaczenia literowe należy odczytywać zgodnie z rysunkiem.

Do każdego wymiaru dna należy dodać 2 × h × współczynnik nachylenia. Dla h = 5 m i nachylenia 1:1,5 dodaje się 15 m do każdego wymiaru dna.

Oznacza on 9 stopni, wysokość stopnia 17 cm oraz szerokość stopnia 27 cm. Kolejność zapisu jest kluczowa.

Symbol h oznacza wysokość jednego stopnia, czyli pionową różnicę poziomów między sąsiednimi stopniami.

Symbol s oznacza szerokość stopnia, czyli jego głębokość mierzoną w kierunku poruszania się po schodach.

Należy podzielić różnicę poziomów przez liczbę stopni. Dla 153 cm i 9 stopni: 153 ÷ 9 = 17 cm.

Ponieważ zamienia miejscami wysokość i szerokość stopnia. W zapisie 9 × 17 × 27 wysokość wynosi 17 cm, a szerokość 27 cm.

Są to rzędne wysokościowe, czyli poziomy kolejnych kondygnacji lub spoczników względem poziomu odniesienia.

Instalacje mogą powodować porażenie prądem, wybuch gazu, pożar lub zalanie. Ich odłączenie i demontaż ograniczają największe zagrożenia przed rozpoczęciem właściwych robót rozbiórkowych.

Przede wszystkim instalację gazową, elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną, sanitarną i grzewczą. Zakres zależy od wyposażenia konkretnego obiektu.

Takie prace powinny wykonywać osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz, w razie potrzeby, właściwi gestorzy sieci. Nie wolno traktować czynnych instalacji jak zwykłych elementów rozbiórkowych.

Demontaż dachu wykonuje się dopiero po usunięciu lub zabezpieczeniu zagrożeń instalacyjnych. Rozpoczęcie od dachu przy czynnych instalacjach mogłoby być niebezpieczne.

Roboty prowadzi się zwykle w kolejności odwrotnej do budowy obiektu, ale najpierw należy odłączyć media i zabezpieczyć teren. Następnie usuwa się wyposażenie, stolarkę, dach, stropy i ściany.

Nie. Stolarkę demontuje się zazwyczaj po odłączeniu mediów i instalacji. Instalacje mają pierwszeństwo ze względów bezpieczeństwa.

Może dojść do wycieku gazu, wybuchu lub pożaru. Dlatego instalację gazową należy odłączyć i zabezpieczyć przed rozpoczęciem prac mechanicznych lub demontażowych.

Należy pomnożyć łączną długość prętów danej średnicy przez masę 1 m pręta. Wynik podaje się najczęściej w kilogramach.

Pytanie dotyczy zbrojenia nośnego ławy, a nie całego zbrojenia. Masa 95,6 kg obejmuje także strzemiona φ6.

Najczęściej są to pręty podłużne o większej średnicy, np. φ12, przebiegające wzdłuż ławy fundamentowej.

Strzemiona utrzymują właściwy rozstaw prętów podłużnych i współpracują konstrukcyjnie, ale w takim zestawieniu nie są traktowane jako główne zbrojenie nośne.

Oznacza pręt zbrojeniowy o średnicy 12 mm. Symbol φ odnosi się do średnicy pręta.

Trzeba porównać średnicę prętów, ich łączną długość i masę jednostkową. Dla prętów φ12: 81,6 m × 0,888 kg/m = 72,5 kg.

Łączna długość określa sumę długości prętów w metrach. Łączna masa uwzględnia dodatkowo ciężar 1 m pręta i jest wyrażona w kilogramach.