Pytania pomocnicze - BUD.19

Użytek ekologiczny oznacza się literą E, po której występuje myślnik i symbol właściwego użytku gruntowego, np. E-Ls.

Ponieważ E oznacza użytek ekologiczny, a Ls oznacza las. W EGiB zapisuje się najpierw E, następnie myślnik i symbol użytku gruntowego.

Symbol Ls oznacza las jako rodzaj użytku gruntowego.

E-Ls jest poprawnym oznaczeniem użytku ekologicznego na gruncie leśnym. Zapis Ls-E ma odwróconą kolejność i nie jest prawidłowym symbolem ewidencyjnym.

Nie. W oznaczeniu użytku ekologicznego stosuje się myślnik, np. E-Ls, a nie zapis E Ls.

Działka ewidencyjna jest jednostką wykazywaną w EGiB, a nieruchomość jest pojęciem prawnym. Jedna nieruchomość może obejmować jedną lub kilka działek ewidencyjnych.

Musi być ciągłym obszarem gruntu, znajdować się w jednym obrębie ewidencyjnym, mieć jednolity status prawny i być oddzielony od innych działek granicami.

Tak. W obrębie jednej działki mogą występować różne użytki gruntowe, np. grunty orne, łąki, pastwiska lub tereny zabudowane.

To linia oddzielająca jedną działkę ewidencyjną od działek sąsiednich. Granica określa zasięg działki w ewidencji gruntów i budynków.

Ponieważ nieruchomość to pojęcie prawne, a pytanie opisuje jednostkę ewidencyjną wyznaczoną w obrębie i ujawnianą w EGiB, czyli działkę ewidencyjną.

Granica użytku oddziela różne rodzaje użytków gruntowych, np. rolę od łąki. Nie musi pokrywać się z granicą działki ewidencyjnej.

Dane działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków, m.in. na mapie ewidencyjnej oraz w rejestrach i wykazach EGiB.

To zestawienia danych z ewidencji gruntów i budynków, które przedstawiają podstawowe informacje o gruntach, budynkach i lokalach. Należą do nich m.in. rejestry oraz kartoteki.

Ponieważ kartoteka budynków należy do podstawowych raportów zawierających dane ewidencyjne. Opisuje budynki ujawnione w EGiB.

Zawiera dane identyfikacyjne i opisowe budynków, np. identyfikator budynku, funkcję, powierzchnię zabudowy, liczbę kondygnacji oraz powiązanie z działką.

Oba raporty dotyczą budynków, ale mogą mieć inny zakres i sposób prezentacji danych. Kartoteka ma charakter bardziej opisowy dla poszczególnych budynków.

Wykaz działek może być zestawieniem pomocniczym, ale nie jest wskazany jako podstawowy raport EGiB w tym pytaniu. Pytanie wymaga wskazania raportu podstawowego.

Nie. W EGiB jako podstawowy raport funkcjonuje rejestr lokali lub kartoteka lokali, natomiast samo określenie „wykaz lokali” może być mylące egzaminacyjnie.

Wykorzystuje się ją przy aktualizacji EGiB, analizie zabudowy działek, sporządzaniu dokumentów ewidencyjnych oraz w gospodarce nieruchomościami.

Oznacza to, że własność budynku jest prawnie oddzielona od własności gruntu. Taki budynek może mieć innego właściciela niż grunt, na którym się znajduje.

Budynki muszą należeć do tego samego właściciela. Jeśli właściciele są różni, nie tworzą jednej jednostki rejestrowej budynków.

Jednostka rejestrowa budynków jest odnoszona do budynków położonych w granicach jednego obrębu ewidencyjnego. Jedna działka nie jest tu warunkiem decydującym.

Jednostka rejestrowa gruntów dotyczy działek ewidencyjnych, natomiast jednostka rejestrowa budynków dotyczy budynków. W obu przypadkach istotne są dane podmiotowe, ale przedmiot ewidencji jest inny.

Nie. Jednostka rejestrowa budynków obejmuje budynki należące do tego samego właściciela.

Obręb ewidencyjny wyznacza obszar, w którego granicach grupuje się budynki do jednej jednostki rejestrowej. Budynki z różnych obrębów nie tworzą jednej takiej jednostki.

Informacje o budynkach wykazuje się między innymi w kartotece budynków oraz w odpowiednich raportach podstawowych EGiB.

Identyfikator działki ewidencyjnej składa się z identyfikatora obrębu ewidencyjnego oraz numeru działki. Ma postać np. `157001_3.0163.45`, gdzie `45` to numer działki.

Część przed pierwszą kropką, np. `157001_3`, oznacza identyfikator jednostki ewidencyjnej. Zawiera kod TERYT oraz oznaczenie typu gminy.

Jest to numer obrębu ewidencyjnego. Obręb stanowi część jednostki ewidencyjnej, w której położona jest działka.

Ten zapis oznacza jedynie jednostkę ewidencyjną. Brakuje w nim numeru obrębu oraz numeru działki.

Zapis zawiera dodatkowy człon `_BUD`, który wskazuje na identyfikator budynku, a nie samej działki ewidencyjnej.

Identyfikator obrębu kończy się na numerze obrębu, np. `105301_4.0123`. Identyfikator działki ma dodatkowo numer działki po kolejnej kropce, np. `157001_3.0163.45`.

Powierzchnię działki ewidencyjnej wyraża się w hektarach. Zapisuje się ją z dokładnością do 0,0001 ha.

0,0001 ha odpowiada 1 m², ponieważ 1 ha to 10 000 m².

0,01 ha to 100 m², czyli zbyt mała dokładność zapisu. W EGiB powierzchnię działki zapisuje się dokładniej, do 0,0001 ha.

Powierzchnia działki występuje m.in. w rejestrze gruntów, wykazie działek ewidencyjnych oraz wypisie z rejestru gruntów.

Powierzchnia działki dotyczy całej działki ewidencyjnej. Powierzchnie użytków gruntowych opisują części działki zajęte przez określone rodzaje użytków, np. grunty orne, łąki, pastwiska lub tereny zabudowane.

2345 m² to 0,2345 ha. Taki zapis ma cztery miejsca po przecinku, czyli dokładność do 0,0001 ha.

Ponieważ przeniesienie własności nieruchomości jest czynnością prawną wymagającą szczególnej formy. Brak aktu notarialnego powoduje nieważność umowy.

Nie. Sama umowa podpisana przez strony bez aktu notarialnego nie przenosi własności nieruchomości.

Nie. Poświadczenie podpisów to nie to samo co akt notarialny. Przy sprzedaży nieruchomości konieczne jest sporządzenie całej umowy w formie aktu notarialnego.

Notariusz sporządza akt notarialny, sprawdza dokumenty, potwierdza oświadczenia stron i nadaje czynności wymaganej prawem formę.

Akt notarialny może być podstawą wpisu nowego właściciela w księdze wieczystej oraz aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków.

Najczęściej jest to akt notarialny obejmujący umowę sprzedaży nieruchomości.

Księgi wieczyste prowadzą sądy rejonowe, najczęściej przez wydziały ksiąg wieczystych. Jest to organ sądowy, a nie administracja geodezyjna.

Starosta prowadzi ewidencję gruntów i budynków, czyli EGiB. Nie prowadzi ksiąg wieczystych, które dotyczą stanu prawnego nieruchomości i należą do kompetencji sądu rejonowego.

Księga wieczysta opisuje przede wszystkim stan prawny nieruchomości, np. własność i hipoteki. EGiB opisuje dane ewidencyjne, takie jak działki, użytki, klasy gruntów, budynki i właścicieli według danych administracyjnych.

Sprawami ksiąg wieczystych zajmuje się wydział ksiąg wieczystych sądu rejonowego. To tam składa się m.in. wnioski o wpis lub założenie księgi wieczystej.

Nie. ODGiK przechowuje materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, np. operaty techniczne i mapy, ale nie prowadzi ksiąg wieczystych.

Geodeta korzysta z księgi wieczystej m.in. w celu ustalenia właściciela, sprawdzenia stanu prawnego nieruchomości oraz przygotowania dokumentacji do podziałów, rozgraniczeń lub innych czynności geodezyjno-prawnych.

Dział I-Sp zawiera spis praw związanych z własnością nieruchomości. Są to prawa przysługujące właścicielowi danej nieruchomości, np. udział w nieruchomości wspólnej.

Dział I-Sp dotyczy praw związanych z własnością, natomiast dział II wskazuje właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości.

Właściciela nieruchomości wpisuje się w dziale II księgi wieczystej.

Dział I-O zawiera oznaczenie nieruchomości, czyli dane identyfikacyjne, takie jak położenie, numer działki, powierzchnia i sposób korzystania.

W dziale III wpisuje się prawa, roszczenia i ograniczenia dotyczące nieruchomości, np. służebności, ostrzeżenia lub ograniczenia w rozporządzaniu.

Dział IV służy do ujawniania hipotek ustanowionych na nieruchomości.

Ponieważ nie oznacza on wpisu właściciela, lecz dział I-Sp. Sam właściciel nieruchomości jest ujawniany w dziale II.

Ponieważ wpis musi opierać się na dokumencie, który skutecznie potwierdza zmianę stanu prawnego nieruchomości. Samo oświadczenie nie ma zwykle wymaganej formy ani mocy prawnej, np. aktu notarialnego lub orzeczenia.

Akt notarialny dokumentuje czynność prawną dotyczącą nieruchomości, np. sprzedaż lub darowiznę. Może być podstawą wpisu prawa własności albo ograniczonego prawa rzeczowego.

Gdy rozstrzyga o prawie do nieruchomości, np. stwierdza nabycie spadku, znosi współwłasność albo ustala własność. Wpis jest możliwy po uprawomocnieniu się orzeczenia.

Tak, jeżeli została zawarta w postępowaniu sądowym lub administracyjnym i dotyczy praw ujawnianych w księdze wieczystej. Musi wywoływać skutki prawne odnoszące się do nieruchomości.

Wniosek uruchamia postępowanie wieczystoksięgowe, ale sam nie potwierdza prawa. Podstawą wpisu jest załączony dokument, np. akt notarialny, orzeczenie sądu lub decyzja administracyjna.

Dla wielu czynności, np. sprzedaży nieruchomości, forma aktu notarialnego jest obowiązkowa. Bez niej czynność jest nieważna i nie może być podstawą wpisu w księdze wieczystej.