Pytania pomocnicze - BUD.19

Symbol Ba oznacza tereny przemysłowe. Stosuje się go m.in. dla gruntów zajętych przez zakłady produkcyjne, hale przemysłowe lub inne obiekty przemysłowe.

Ba oznacza tereny przemysłowe, natomiast Bi oznacza inne tereny zabudowane. Bi jest kategorią bardziej ogólną i nie dotyczy typowych terenów przemysłowych.

Br oznacza grunty rolne zabudowane. Są to grunty związane z zabudową w gospodarstwach rolnych, a nie z przemysłem.

Tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oznacza się symbolem Bz. Nie należy mylić ich z terenami przemysłowymi Ba.

Pozwalają prawidłowo odczytać przeznaczenie i sposób użytkowania gruntu w ewidencji. Są potrzebne przy sporządzaniu dokumentacji geodezyjnej, wypisów, wyrysów i analiz nieruchomości.

Symbole te występują na mapie ewidencyjnej, w rejestrze gruntów oraz w zestawieniach gruntów EGiB. Opisują rodzaj użytku gruntowego.

To urzędowe zaliczenie gruntów rolnych i leśnych do odpowiednich klas bonitacyjnych na podstawie jakości gleby, warunków wodnych, rzeźby terenu i innych cech przyrodniczych.

Postępowanie prowadzi starosta jako organ administracji geodezyjnej i kartograficznej. Czynności terenowe i projekt klasyfikacji wykonuje uprawniony klasyfikator.

Protest lub zastrzeżenia można złożyć maksymalnie w ciągu 14 dni od otrzymania powiadomienia o projekcie ustalenia klasyfikacji.

Zastrzeżenia może wnieść przede wszystkim właściciel gruntu albo inny podmiot władający gruntem, którego dotyczy projekt klasyfikacji.

W postępowaniu sporządza się m.in. projekt ustalenia klasyfikacji, mapę klasyfikacyjną oraz dokumentację opisującą ustalone kontury i klasy gruntów.

Klasa bonitacyjna wpływa na sposób ujawnienia gruntu w ewidencji gruntów i budynków, a także może mieć znaczenie podatkowe i przy gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi.

Po rozpatrzeniu zastrzeżeń organ kończy postępowanie decyzją administracyjną w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów.

Polega na urzędowym określeniu jakości gleby przez ustalenie użytku gruntowego i klasy bonitacyjnej. Dotyczy głównie gruntów rolnych i leśnych.

Decyzję wydaje starosta jako właściwy organ administracji. Nie robi tego geodeta, wójt ani inspektor.

Geodeta może wykonywać pomiary, opracowania kartograficzne i dokumentację techniczną. Nie podejmuje jednak decyzji administracyjnej o ustaleniu klasyfikacji.

Powstaje m.in. projekt ustalenia klasyfikacji oraz mapa klasyfikacyjna. Dokumentacja ta stanowi podstawę do wydania decyzji i aktualizacji danych ewidencyjnych.

Ponieważ określa rodzaj użytku i klasę bonitacyjną gruntu, które są danymi ujawnianymi w EGiB. Zmiana klasyfikacji może wpływać również na podatki i sposób gospodarowania nieruchomością.

Po wydaniu i uprawomocnieniu się decyzji starosty. Dopiero wtedy dane mogą stanowić podstawę aktualizacji ewidencji.

Wartość nieruchomości lub obiektów budowlanych określa rzeczoznawca majątkowy. Jest to osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia zawodowe.

Geodeta wykonuje pomiary, opracowania geodezyjne i dokumentację dotyczącą nieruchomości, ale nie ma kompetencji do urzędowej wyceny nieruchomości. Wycena należy do rzeczoznawcy majątkowego.

Operat szacunkowy to dokument sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, w którym określona jest wartość nieruchomości lub jej części. Może być podstawą ustalenia odszkodowania za wywłaszczenie.

Odszkodowanie ustala się na podstawie wartości nieruchomości określonej przez rzeczoznawcę majątkowego. Wycena uwzględnia m.in. stan, przeznaczenie i lokalizację nieruchomości.

Właściciel może mieć własne oczekiwania co do wartości, ale nie ustala urzędowej wartości odszkodowania. Do tego potrzebna jest wycena rzeczoznawcy majątkowego.

Organ administracji prowadzi postępowanie i wydaje decyzję o odszkodowaniu. Wysokość odszkodowania opiera się jednak na wycenie przygotowanej przez rzeczoznawcę majątkowego.

Operat geodezyjno-prawny ewidencji gruntów i budynków prowadzi się dla obrębu ewidencyjnego.

Obręb ewidencyjny jest większą jednostką podziału i obejmuje wiele działek. Działka ewidencyjna jest pojedynczym obiektem powierzchniowym znajdującym się w obrębie.

Podmiot ewidencyjny to np. właściciel lub władający nieruchomością. Operat EGiB nie jest prowadzony dla jednej osoby lub instytucji, lecz dla określonego obszaru — obrębu ewidencyjnego.

W operacie znajdują się m.in. dane o działkach, budynkach, lokalach, właścicielach, użytkach gruntowych, konturach klasyfikacyjnych oraz dokumenty będące podstawą wpisów.

Najpierw występuje jednostka ewidencyjna, np. gmina, następnie obręb ewidencyjny, a w jego granicach działki ewidencyjne.

Nie. Mapa ewidencyjna jest jednym z elementów danych EGiB, ale operat obejmuje także część opisową, rejestry, kartoteki, wykazy oraz dokumenty prawne.

To grunty pokryte roślinnością drzewiastą lub krzewiastą, które nie spełniają kryteriów zaliczenia do lasów. W ewidencji gruntów i budynków stanowią odrębny rodzaj użytku gruntowego.

Maksymalna powierzchnia wynosi 0,1000 ha. Jest to kluczowa wartość graniczna w tym pytaniu egzaminacyjnym.

O zaliczeniu gruntu do lasu decydują określone kryteria, m.in. powierzchnia, przeznaczenie i charakter roślinności. Małe powierzchnie pokryte roślinnością leśną mogą być wykazane jako grunty zadrzewione lub zakrzewione.

Jest to granica pozwalająca odróżnić niewielkie grunty pokryte roślinnością leśną od innych kategorii użytków, w szczególności lasów. W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać ją jako 0,1 ha.

Rodzaje użytków gruntowych wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków, czyli EGiB. Dane te są ujawniane m.in. w rejestrze gruntów i na mapie ewidencyjnej.

Użytek ekologiczny oznacza się literą E, po której występuje myślnik i symbol właściwego użytku gruntowego, np. E-Ls.

Ponieważ E oznacza użytek ekologiczny, a Ls oznacza las. W EGiB zapisuje się najpierw E, następnie myślnik i symbol użytku gruntowego.

Symbol Ls oznacza las jako rodzaj użytku gruntowego.

E-Ls jest poprawnym oznaczeniem użytku ekologicznego na gruncie leśnym. Zapis Ls-E ma odwróconą kolejność i nie jest prawidłowym symbolem ewidencyjnym.

Nie. W oznaczeniu użytku ekologicznego stosuje się myślnik, np. E-Ls, a nie zapis E Ls.

Działka ewidencyjna jest jednostką wykazywaną w EGiB, a nieruchomość jest pojęciem prawnym. Jedna nieruchomość może obejmować jedną lub kilka działek ewidencyjnych.

Musi być ciągłym obszarem gruntu, znajdować się w jednym obrębie ewidencyjnym, mieć jednolity status prawny i być oddzielony od innych działek granicami.

Tak. W obrębie jednej działki mogą występować różne użytki gruntowe, np. grunty orne, łąki, pastwiska lub tereny zabudowane.

To linia oddzielająca jedną działkę ewidencyjną od działek sąsiednich. Granica określa zasięg działki w ewidencji gruntów i budynków.

Ponieważ nieruchomość to pojęcie prawne, a pytanie opisuje jednostkę ewidencyjną wyznaczoną w obrębie i ujawnianą w EGiB, czyli działkę ewidencyjną.

Granica użytku oddziela różne rodzaje użytków gruntowych, np. rolę od łąki. Nie musi pokrywać się z granicą działki ewidencyjnej.

Dane działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji gruntów i budynków, m.in. na mapie ewidencyjnej oraz w rejestrach i wykazach EGiB.

To zestawienia danych z ewidencji gruntów i budynków, które przedstawiają podstawowe informacje o gruntach, budynkach i lokalach. Należą do nich m.in. rejestry oraz kartoteki.

Ponieważ kartoteka budynków należy do podstawowych raportów zawierających dane ewidencyjne. Opisuje budynki ujawnione w EGiB.

Zawiera dane identyfikacyjne i opisowe budynków, np. identyfikator budynku, funkcję, powierzchnię zabudowy, liczbę kondygnacji oraz powiązanie z działką.

Oba raporty dotyczą budynków, ale mogą mieć inny zakres i sposób prezentacji danych. Kartoteka ma charakter bardziej opisowy dla poszczególnych budynków.

Wykaz działek może być zestawieniem pomocniczym, ale nie jest wskazany jako podstawowy raport EGiB w tym pytaniu. Pytanie wymaga wskazania raportu podstawowego.

Nie. W EGiB jako podstawowy raport funkcjonuje rejestr lokali lub kartoteka lokali, natomiast samo określenie „wykaz lokali” może być mylące egzaminacyjnie.

Wykorzystuje się ją przy aktualizacji EGiB, analizie zabudowy działek, sporządzaniu dokumentów ewidencyjnych oraz w gospodarce nieruchomościami.

Oznacza to, że własność budynku jest prawnie oddzielona od własności gruntu. Taki budynek może mieć innego właściciela niż grunt, na którym się znajduje.

Budynki muszą należeć do tego samego właściciela. Jeśli właściciele są różni, nie tworzą jednej jednostki rejestrowej budynków.

Jednostka rejestrowa budynków jest odnoszona do budynków położonych w granicach jednego obrębu ewidencyjnego. Jedna działka nie jest tu warunkiem decydującym.

Jednostka rejestrowa gruntów dotyczy działek ewidencyjnych, natomiast jednostka rejestrowa budynków dotyczy budynków. W obu przypadkach istotne są dane podmiotowe, ale przedmiot ewidencji jest inny.

Nie. Jednostka rejestrowa budynków obejmuje budynki należące do tego samego właściciela.

Obręb ewidencyjny wyznacza obszar, w którego granicach grupuje się budynki do jednej jednostki rejestrowej. Budynki z różnych obrębów nie tworzą jednej takiej jednostki.

Informacje o budynkach wykazuje się między innymi w kartotece budynków oraz w odpowiednich raportach podstawowych EGiB.