Pytania pomocnicze - BUD.19

Profil glebowy to pionowy przekrój gleby od powierzchni do skały macierzystej. Pokazuje układ kolejnych poziomów genetycznych gleby.

Poziom B to poziom wmywania, czyli miejsce gromadzenia substancji przemieszczonych z wyższych warstw gleby.

W poziomie wymywania składniki są wypłukiwane i przemieszczane w dół profilu. W poziomie wmywania te składniki są zatrzymywane i odkładane.

Poziom próchniczny oznacza się najczęściej jako A1. Jest bogaty w próchnicę i zwykle ma ciemną barwę.

Poziom A0 to poziom organiczny, złożony głównie ze szczątków roślinnych, np. liści, igliwia i ściółki.

Układ i właściwości poziomów glebowych pomagają rozpoznać typ gleby oraz ocenić jej przydatność rolniczą i bonitacyjną.

Gleby rdzawe to gleby najczęściej piaszczyste, ubogie w składniki pokarmowe, o charakterystycznym rdzawym zabarwieniu poziomu glebowego. Mają niską przydatność rolniczą.

Ponieważ są mało żyzne, lekkie, szybko przesychają i mają niewielką wartość użytkową dla rolnictwa. Klasa VI oznacza grunty najsłabsze.

Klasa VI oznacza gleby najsłabsze pod względem jakości rolniczej. Są to grunty o bardzo małej przydatności do uprawy.

Typ gleby jest bardzo ważny, ale przy klasyfikacji uwzględnia się także m.in. skład mechaniczny, stosunki wodne, położenie terenu i przydatność rolniczą.

Najczęściej występują na piaszczystych, ubogich utworach, często pod lasami iglastymi, zwłaszcza borami sosnowymi.

Dla gruntów ornych stosuje się klasy od I do VI, przy czym klasa I oznacza gleby najlepsze, a klasa VI gleby najsłabsze.

Najczęściej jest to mały symbol punktowy, zwykle kółko, opisany numerem. Numer odnosi się do opisu odkrywki w dokumentacji klasyfikacyjnej.

Służy do zbadania profilu gleby i określenia jej cech. Na tej podstawie ustala się typ gleby oraz klasę bonitacyjną gruntu.

Odkrywka jest punktem badawczym w terenie, a kontur klasyfikacyjny jest obszarem o jednakowej klasie i rodzaju użytku. Odkrywka może znajdować się wewnątrz konturu.

Można określić poziomy genetyczne gleby, miąższość warstwy próchnicznej, uziarnienie, uwilgotnienie, oglejenie i inne cechy wpływające na wartość rolniczą gleby.

Pozwala połączyć symbol na mapie z opisem konkretnego profilu glebowego w operacie klasyfikacyjnym. Dzięki temu wiadomo, z którego miejsca pochodzą dane terenowe.

Rodzaj gleby lub użytek z klasą bonitacyjną jest zapisem literowo-cyfrowym dotyczącym powierzchni konturu. Odkrywka jest punktowym miejscem badania gleby.

Liczba 5 oznacza kompleks przydatności rolniczej, litera A typ gleby, a pgl skład granulometryczny. W tym przykładzie A oznacza gleby bielicowe i płowe.

Litera A oznacza gleby bielicowe i płowe. Jest to oznaczenie typu lub grupy typów gleb.

Mapa glebowo-rolnicza pokazuje właściwości gleb i ich przydatność rolniczą. Mapa ewidencyjna przedstawia głównie granice działek, budynki i użytki gruntowe.

Liczba oznacza kompleks rolniczej przydatności gleby, czyli ocenę jej przydatności do określonych upraw. Nie jest to klasa bonitacyjna.

Skrót pgl oznacza piasek gliniasty lekki. Określa skład granulometryczny, czyli rodzaj utworu glebowego.

Każdy element symbolu opisuje inną cechę gleby: przydatność rolniczą, typ gleby i skład mechaniczny. Dzięki temu jeden zapis zawiera kilka informacji.

Gleboznawczą klasyfikację gruntów zmeliorowanych przeprowadza się po upływie 3 lat od wykonania urządzeń melioracji wodnych.

Melioracja zmienia warunki wodne gleby, a jej wpływ na właściwości gleby ujawnia się dopiero po pewnym czasie. Dlatego przepisy wskazują okres 3 lat.

W przypadku gruntów zmeliorowanych klasyfikację przeprowadza się z urzędu, po spełnieniu warunku upływu 3 lat od wykonania urządzeń melioracji wodnych.

Dotyczy przede wszystkim gruntów rolnych i leśnych, dla których ustala się klasy bonitacyjne na podstawie jakości gleby i warunków siedliskowych.

Organem właściwym jest starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji geodezyjnej i kartograficznej.

Mogą zostać zaktualizowane dane dotyczące użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych i klas bonitacyjnych, jeżeli melioracja wpłynęła na właściwości gruntu.

Identyfikator działki składa się z identyfikatora jednostki ewidencyjnej, numeru obrębu ewidencyjnego oraz numeru działki, np. 126102_9.0010.568/4.

Jest to identyfikator jednostki ewidencyjnej. Obejmuje kod TERYT gminy oraz oznaczenie rodzaju jednostki po znaku podkreślenia.

Część 0010 oznacza numer obrębu ewidencyjnego. W identyfikatorze działki występuje po kropce za identyfikatorem jednostki ewidencyjnej.

Brakuje w nim numeru obrębu ewidencyjnego. Poprawny zapis musi zawierać zarówno jednostkę ewidencyjną, obręb, jak i numer działki.

Ukośnik występuje w numerach działek powstałych zwykle w wyniku podziału, np. 568/4. Jest częścią numeru działki, a nie separatorem jednostki lub obrębu.

Schemat ma postać: WWPPGG_R.NNNN.NrDzialki, np. 126102_9.0010.568/4. Poszczególne części oddziela się znakiem podkreślenia i kropkami.

Jest to utworzenie jednej działki z co najmniej dwóch sąsiadujących działek ewidencyjnych. Dotychczasowe działki przestają funkcjonować jako osobne obiekty ewidencji.

Nadaje się jej kolejny, niewykorzystany numer w danym obrębie ewidencyjnym. Numer ten ma postać liczby naturalnej.

Numeracja działek jest prowadzona w granicach obrębu ewidencyjnego. Dlatego nowy numer musi być wolny właśnie w tym obrębie, a nie w całej jednostce ewidencyjnej.

Nie. Działka powstała z połączenia otrzymuje nowy, kolejny niewykorzystany numer w obrębie.

Nie. Przy połączeniu stosuje się numer będący liczbą naturalną, np. 250. Oznaczenia ułamkowe są typowe przede wszystkim dla działek powstałych z podziału.

Po podziale działki często otrzymują numery w formie ułamków, np. 18/1 i 18/2. Po połączeniu nowa działka otrzymuje kolejny niewykorzystany numer naturalny w obrębie.

EGiB zawiera m.in. identyfikator działki, jej położenie, granice, powierzchnię, użytki gruntowe i klasy bonitacyjne.

Tak. W EGiB ujawnia się dane właścicieli lub władających, w tym informacje adresowe, np. adres stałego pobytu albo siedziby.

EGiB dostarcza danych potrzebnych do wymiaru podatku, ale sama kwota podatku jest ustalana przez organ podatkowy, najczęściej gminę.

Tak. Numer księgi wieczystej jest jedną z informacji, które mogą być powiązane z nieruchomością w EGiB.

Tak, przepisy przewidują ujawnianie wartości katastralnej nieruchomości w EGiB, jeżeli została określona.

Dane z EGiB, takie jak powierzchnia, rodzaj użytku i klasa gruntu, mogą stanowić podstawę do naliczenia podatku, ale nie są decyzją podatkową.

Stosuje się literę E oznaczającą użytek ekologiczny, a po myślniku symbol właściwego użytku gruntowego, np. E-Ps dla użytku ekologicznego będącego pastwiskiem.

Symbol Ps oznacza pastwiska trwałe, czyli jeden z rodzajów użytków rolnych wykazywanych w EGiB.

Pierwsza część symbolu wskazuje szczególną kategorię ochronną, czyli użytek ekologiczny. Druga część po myślniku określa rodzaj gruntu, na którym ten użytek występuje.

Łąki trwałe mają symbol Ł, dlatego użytek ekologiczny będący łąką oznacza się symbolem E-Ł.

Są to obszary objęte szczególną formą ochrony przyrody, wykazywane w EGiB z symbolem E połączonym z oznaczeniem rodzaju użytku gruntowego.

Nieruchomości kościołów oraz innych związków wyznaniowych zalicza się do klasy rejestrowej 9.

Są to kategorie podmiotów władających lub właścicieli nieruchomości wykazywane w EGiB. Ułatwiają zestawianie danych według rodzaju właściciela lub władającego.

Ponieważ kościoły i związki wyznaniowe stanowią odrębną kategorię podmiotów w ewidencji. Dzięki temu można jednoznacznie klasyfikować ich nieruchomości w zestawieniach EGiB.

Nie. Klasa rejestrowa dotyczy rodzaju właściciela lub władającego nieruchomością, a nie sposobu użytkowania gruntu. Użytek gruntowy to osobna informacja, np. B, R, Ł, Ps.

Tak. Klasy rejestrowe służą do grupowania powierzchni gruntów według kategorii właścicieli lub władających, co jest wykorzystywane w raportach i zestawieniach EGiB.