Pytania pomocnicze - BUD.19

Litera „b” oznacza funkcję budynku jako biurową. Cyfra „2” informuje zwykle o liczbie kondygnacji nadziemnych budynku.

Symbole literowe określają główną funkcję budynku, np. mieszkalną, gospodarczą, przemysłową, handlowo-usługową lub biurową.

Na działce 147/3 budynek opisano symbolem „b2”. W oznaczeniach ewidencyjnych litera „b” odpowiada budynkowi biurowemu.

Działka ewidencyjna jest obszarem gruntu o określonych granicach i identyfikatorze. Budynek jest osobnym obiektem ewidencyjnym położonym na działce.

Z mapy można odczytać m.in. położenie budynku, jego obrys, oznaczenie funkcji oraz często liczbę kondygnacji. Szczegółowe dane znajdują się w kartotece budynków.

Pozwala poprawnie interpretować treść mapy, identyfikować rodzaj obiektów oraz weryfikować dane podczas prac katastralnych i aktualizacji EGiB.

Polega na pomiarze potrzebnych długości bezpośrednio na mapie i obliczeniu pola z prostych figur geometrycznych. Używa się m.in. cyrkla i podziałki transwersalnej.

Są to przyrządy służące do pomiaru odległości na mapie analogowej. Ich użycie oznacza, że powierzchnia jest wyznaczana z rysunku mapy, a nie ze współrzędnych.

Metoda graficzna opiera się na pomiarach wykonanych na mapie. Metoda analityczna wykorzystuje współrzędne punktów granicznych i obliczenia matematyczne.

W metodzie graficznej mierzy się elementy figury na mapie i oblicza pole. W metodzie mechanicznej pole wyznacza się przyrządem, np. planimetrem.

Zależy od skali mapy, dokładności jej wykonania, stanu materiału mapowego oraz precyzji pomiaru przyrządami kreślarskimi.

Gdy część danych pochodzi z obliczeń analitycznych, a część z pomiarów graficznych lub innych źródeł. Łączy ona elementy różnych metod.

Ponieważ wynik zależy od jakości i skali mapy oraz błędów odczytu z rysunku. W metodzie analitycznej pole oblicza się bezpośrednio ze współrzędnych punktów.

Dział II księgi wieczystej zawiera informacje o właścicielu nieruchomości albo użytkowniku wieczystym. Wpisuje się tam m.in. dane osoby fizycznej, osoby prawnej lub innego podmiotu, któremu przysługuje prawo własności.

Identyfikatory i oznaczenie nieruchomości znajdują się w dziale I-O księgi wieczystej. Obejmują one m.in. położenie, numer działki, obręb i powierzchnię.

Ograniczenia, roszczenia i prawa osób trzecich wpisuje się zasadniczo w dziale III księgi wieczystej. Mogą to być np. zakazy zbywania, ostrzeżenia lub służebności.

Dział I dotyczy oznaczenia nieruchomości oraz praw związanych z jej własnością. Dział II wskazuje, komu przysługuje własność albo użytkowanie wieczyste.

Dane właściciela pozwalają ustalić, kto jest ujawniony jako uprawniony do nieruchomości. Ma to znaczenie przy sprzedaży, podziale, wycenie, aktualizacji EGiB i innych czynnościach prawnych.

Hipoteki wpisuje się w dziale IV księgi wieczystej. Dział ten informuje o obciążeniach hipotecznych nieruchomości.

Ewidencję gruntów i budynków prowadzi starosta. Jest to zadanie wykonywane na poziomie powiatu.

Wniosek składa się w starostwie powiatowym właściwym ze względu na położenie nieruchomości. Często sprawę obsługuje wydział geodezji lub powiatowy ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Nie. Urząd gminy może korzystać z danych EGiB np. do podatku od nieruchomości, ale nie prowadzi ewidencji gruntów i budynków.

Nie. Nawet jeśli działka leży w gminie wiejskiej, wypis wydaje starostwo powiatowe, ponieważ EGiB jest prowadzona przez starostę.

Wypis zawiera m.in. numer działki, powierzchnię, położenie, użytki gruntowe, klasy bonitacyjne oraz dane podmiotowe, jeśli wnioskodawca ma prawo do ich uzyskania.

Wypis zawiera dane opisowe działki, natomiast wyrys przedstawia jej położenie i granice na mapie ewidencyjnej. Często oba dokumenty są wydawane razem.

Należy dodać powierzchnie wszystkich działek lub konturów wykazanych w stanie nowym. W tym przypadku 0,0312 ha + 0,0268 ha = 0,0580 ha.

Ponieważ dane składowe zapisano z dokładnością do czterech miejsc po przecinku. Wynik należy zapisać z zachowaniem tej dokładności, czyli jako 0,0580 ha.

Zaokrąglenie do 0,06 ha zmniejszyłoby dokładność zapisu. W dokumentacji ewidencyjnej powierzchnie często podaje się z dokładnością do 0,0001 ha.

Jest to suma powierzchni wykazanych w danej części tabeli, np. suma powierzchni nowych działek powstałych po podziale.

Co do zasady powinna odpowiadać powierzchni działki przed zmianą, ale mogą wystąpić różnice wynikające z dokładności danych, zaokrągleń lub aktualizacji pomiarów.

W stanie ewidencyjnym występuje jedna działka, a w stanie nowym kilka działek z numerami pochodnymi, np. 1400/1 i 1400/2.

Należy usunąć z mapy ewidencyjnej kontur i oznaczenie tego budynku. Aktualizacja powinna dotyczyć wyłącznie obiektu, którego stan faktyczny się zmienił lub został błędnie ujawniony.

Skoro ustalono, że na działce nr 265 nie ma budynku gospodarczego, poprawna aktualizacja polega na wykreśleniu tego budynku z numerycznej mapy ewidencyjnej.

W EGiB wykazuje się m.in. położenie budynku, jego identyfikator, funkcję, powierzchnię zabudowy, liczbę kondygnacji oraz powiązanie z działką ewidencyjną.

Budynek ujawniony w EGiB jest wpisany do baz danych ewidencyjnych i przedstawiony na mapie ewidencyjnej. Obiekt istniejący tylko w terenie wymaga pomiaru i aktualizacji danych, aby został formalnie ujawniony.

Nie. Usunięcie budynku dotyczy danych o obiekcie budowlanym, a nie przebiegu granic działki ewidencyjnej.

Polega na wprowadzeniu do bazy EGiB zmian zgodnych ze stanem prawnym lub faktycznym, np. dodaniu, usunięciu albo korekcie położenia budynku, granicy lub użytku gruntowego.

Błędem będzie pozostawienie budynku, którego nie ma w terenie, usunięcie niewłaściwego obiektu albo zmiana elementów mapy, których pytanie nie dotyczy.

Księgi wieczyste prowadzą sądy rejonowe, najczęściej przez wydziały ksiąg wieczystych.

Wniosek składa się do sądu rejonowego właściwego miejscowo dla położenia nieruchomości.

Nie. Sąd okręgowy nie jest właściwy do prowadzenia ksiąg wieczystych w pierwszej kolejności. Właściwy jest sąd rejonowy.

Oznacza, że należy wybrać ten sąd rejonowy, w którego obszarze znajduje się dana nieruchomość.

Księgę wieczystą zakłada się w celu ujawnienia stanu prawnego nieruchomości, przede wszystkim właściciela, praw rzeczowych i obciążeń.

Geodeta przygotowuje dokumenty dotyczące oznaczenia nieruchomości, np. wypisy, wyrysy, wykazy zmian danych ewidencyjnych lub wykazy synchronizacyjne potrzebne do wpisów w księdze wieczystej.

Oznacza, że 1 jednostka długości na mapie odpowiada 1000 takim samym jednostkom w terenie. Przykładowo 1 cm na mapie to 10 m w terenie.

Skala 1:1000 pozwala przedstawić teren bardzo szczegółowo. Takie skale są typowe dla opracowań geodezyjnych i ewidencyjnych.

Im mniejszy mianownik skali, tym większa skala i większa szczegółowość mapy. Mapa 1:1000 jest bardziej szczegółowa niż mapa 1:100000.

Najczęściej są to skale 1:500, 1:1000, 1:2000 i 1:5000. Stosuje się je m.in. na mapach ewidencyjnych i zasadniczych.

Opracowanie wielkoskalowe pokazuje mały obszar z dużą dokładnością i wieloma szczegółami. Opracowanie małoskalowe przedstawia duży obszar, ale z mniejszą liczbą szczegółów.

Wyrys to graficzny dokument przedstawiający dane z mapy ewidencyjnej, np. granice działki, jej położenie i oznaczenie. Często występuje razem z wypisem z rejestru gruntów.

Skurcz powierzchniowy mapy w przybliżeniu oblicza się jako sumę skurczów liniowych w dwóch prostopadłych kierunkach: p + q. Dla p = 0,14% i q = 0,22% otrzymuje się 0,36%.

Skurcz liniowy mapy to procentowa zmiana długości odcinka na mapie w stosunku do jego długości nominalnej. Może występować np. wskutek deformacji papieru lub materiału, na którym wykonano mapę.

Materiał mapy może odkształcać się nierównomiernie w różnych kierunkach, np. wzdłuż i wszerz arkusza. Dlatego osobno wyznacza się skurcz w kierunku p i q.

W zadaniach egzaminacyjnych skurcz powierzchniowy przyjmuje się zwykle jako sumę skurczów liniowych p i q, a nie ich iloczyn. Iloczyn byłby bardzo mały i pomijany w przybliżeniu praktycznym.

Znajomość skurczu powierzchniowego pozwala ocenić deformację mapy i wprowadzać poprawki przy obliczaniu powierzchni z map analogowych. Ma to znaczenie zwłaszcza przy pomiarach graficznych.

Granica prawna wynika z dokumentów i procedur przewidzianych prawem. Granica pomierzona technicznie jest jedynie wynikiem pomiaru i sama nie przesądza o stanie prawnym.

Fotogrametria jest metodą pozyskiwania danych przestrzennych. Nie jest postępowaniem administracyjnym ani sądowym, więc nie ustanawia prawnego przebiegu granic.

Do takich czynności należą m.in. podział nieruchomości, rozgraniczenie nieruchomości oraz scalenie i wymiana gruntów. Ich skutki są potwierdzane dokumentacją i decyzjami.

Podział powoduje wydzielenie nowych działek z dotychczasowej nieruchomości. W efekcie powstają nowe granice działek, które po zatwierdzeniu mają znaczenie prawne.

Rozgraniczenie wykonuje się, gdy przebieg granicy jest sporny, niepewny albo wymaga formalnego ustalenia. Postępowanie prowadzi do określenia prawnego przebiegu granicy.

Nie zawsze. Mapa jest ważnym dokumentem, ale granica prawna musi wynikać z właściwej procedury i dokumentów, np. decyzji, protokołu, ugody lub orzeczenia.

Trzeba odróżnić czynności prawne od technik pomiarowych. Podział, scalenie i rozgraniczenie zmieniają lub ustalają granice, a fotogrametria tylko pomaga mierzyć i opracowywać dane.