Pytania pomocnicze - BUD.19

S42 oznacza typ szyny, 300 to promień łuku rozjazdu w metrach, a 1:9 oznacza skos rozjazdu.

Skos 1:9 oznacza, że na 9 jednostek długości tor odchyla się o 1 jednostkę w bok. Im większa liczba po dwukropku, tym rozjazd jest łagodniejszy i zwykle dłuższy.

Stosuje się przybliżenie L ≈ R / n, gdzie R to promień łuku, a n to liczba po dwukropku w zapisie skosu, np. dla 1:9 wartość n wynosi 9.

Z oznaczenia odczytuje się promień R = 300 m i skos 1:9. Obliczenie 300 / 9 daje około 33,3 m, czyli najbliższa odpowiedź to 33 m.

W takim zadaniu egzaminacyjnym nie. Do oszacowania długości wykorzystuje się głównie promień łuku i skos rozjazdu.

Przy tym samym skosie większy promień oznacza większą szacunkową długość rozjazdu. Wynika to bezpośrednio ze wzoru L ≈ R / n.

Zapis 1:9 oznacza, że tangens kąta rozjazdu wynosi 1/9. Jest to stosunek bocznego odchylenia toru do długości, na której to odchylenie powstaje.

Ponieważ geometria rozjazdu odpowiada zależności w trójkącie prostokątnym: tangens kąta to stosunek odchylenia bocznego do długości wzdłuż toru.

Im większy mianownik, np. 1:12 zamiast 1:9, tym mniejszy tangens i mniejszy kąt rozjazdu. Tor zwrotny odchyla się wtedy łagodniej.

Kąt rozjazdu to rzeczywisty kąt między osiami torów, a skos rozjazdu to praktyczny zapis tej geometrii, np. 1:9. Skos odpowiada wartości tangensa kąta.

Należy kojarzyć funkcję tangens. Kąt rozjazdu jest określany przez wartość tangensa, np. tg α = 1/9.

Długość stycznej oblicza się ze wzoru T = R · tg(α/2), gdzie T to długość stycznej, R to promień łuku, a α to kąt zwrotu stycznych.

Podstawiamy T = R do wzoru T = R · tg(α/2). Otrzymujemy tg(α/2) = 1, więc α/2 = 45°, czyli α = 90°.

Kąt prosty, czyli 90°, ma 100g. Wynika to z podziału kąta pełnego na 400g.

Kąt pełny ma 360° albo 400g, więc 1° = 10/9g. Przykładowo 90° = 100g.

Ponieważ z warunku T = R wynika tg(α/2) = 1, czyli α/2 = 45°. Cały kąt α wynosi 90°, a to odpowiada 100g.

Jest to kąt między kierunkami stycznych do łuku w punktach początku i końca łuku. W łuku kołowym odpowiada on również kątowi środkowemu opartemu na tym łuku.

Zapis 3,8+50 oznacza punkt w km 3+850, czyli 3850 m od początku trasy. Zapis 4,0+50 oznacza km 4+050, czyli 4050 m od początku trasy.

Różnica kilometrażu wynosi 4050 m - 3850 m = 200 m.

Nachylenie -1% oznacza spadek wysokości o 1 m na każde 100 m długości poziomej trasy.

Zmianę wysokości oblicza się ze wzoru: ΔH = i · d, gdzie i to nachylenie w postaci dziesiętnej, a d to odległość. Dla -1% i 200 m: ΔH = -0,01 · 200 = -2,00 m.

Punkt końcowy leży 200 m dalej, a niweleta ma spadek -1%, więc wysokość zmniejsza się o 2,00 m. 102,00 m - 2,00 m = 100,00 m.

Przy dodatnim nachyleniu wysokość punktu rosłaby wraz z kilometrażem. Dla +1% na odcinku 200 m wysokość zwiększyłaby się o 2,00 m.

Polega na odczytywaniu lub mierzeniu potrzebnych danych bezpośrednio z mapy lub innego opracowania kartograficznego wykonanego w skali.

Szkic polowy jest dokumentacją pomiaru terenowego i zwykle nie jest opracowaniem w ścisłej skali. Nie służy do wykonywania dokładnych pomiarów graficznych.

Można wykorzystać mapę analogową, odbitkę mapy do celów projektowych lub wydruk mapy numerycznej, jeśli są czytelne i mają określoną skalę.

Mapa analogowa jest opracowaniem kartograficznym w skali, umożliwiającym pomiar graficzny. Szkic polowy jest zapisem pomiaru terenowego i może być schematyczny.

Skala pozwala przeliczyć odległości zmierzone na mapie na odpowiadające im odległości w terenie. Bez znanej skali metoda graficzna nie ma sensu praktycznego.

Tak, jeśli wydruk ma zachowaną skalę i umożliwia wykonanie pomiarów graficznych. Wtedy traktuje się go podobnie jak opracowanie kartograficzne.

Ponieważ opiera się na pomiarze z rysunku mapy, a więc zależy od skali, jakości wydruku, grubości linii i dokładności odczytu. Metoda analityczna korzysta z obliczeń, np. ze współrzędnych.

Mapa zasadnicza zawiera szczegółową treść sytuacyjną, wysokościową oraz informacje o uzbrojeniu terenu. Są to dane niezbędne do prawidłowego opracowania projektu.

Mapa zasadnicza pokazuje szeroką treść terenową i techniczną, w tym sieci uzbrojenia terenu. Mapa ewidencyjna służy głównie do przedstawiania działek, budynków, konturów użytków i danych katastralnych.

Nie. Zdjęcie lotnicze może być materiałem pomocniczym, ale nie zawiera pełnej i wymaganej treści geodezyjnej potrzebnej do opracowania projektu.

Nie jest standardowym podkładem projektowym. Obraz satelitarny nie zapewnia wymaganej dokładności i pełnej treści mapy zasadniczej.

Służy projektantowi do opracowania projektu budowlanego lub projektu zagospodarowania działki albo terenu. Powinna przedstawiać aktualny stan terenu.

Projekt musi być oparty na rzeczywistym stanie terenu. Nieaktualna mapa może prowadzić do kolizji z istniejącymi obiektami, granicami lub sieciami uzbrojenia terenu.

Szkic dokumentacyjny budynku wykonuje się przed jego wytyczeniem. Jest on elementem przygotowania danych potrzebnych do prawidłowego przeniesienia projektu w teren.

Służy do przedstawienia danych geometrycznych i miar potrzebnych geodecie do wytyczenia budynku. Ułatwia jednoznaczne określenie położenia punktów charakterystycznych obiektu.

Szkic dokumentacyjny przygotowuje się przed tyczeniem i zawiera dane do wykonania czynności terenowych. Szkic tyczenia dokumentuje już wykonane wytyczenie obiektu w terenie.

Inwentaryzacja dotyczy pomiaru obiektu już wykonanego. Szkic dokumentacyjny jest potrzebny wcześniej, aby można było poprawnie wytyczyć projektowany budynek.

Mogą to być punkty osnowy lub punkty odniesienia, osie budynku, narożniki, odległości, kąty, współrzędne oraz miary kontrolne. Zakres zależy od sposobu tyczenia i dokumentacji projektowej.

Najpierw wykonuje się opracowanie geodezyjne projektu i szkic dokumentacyjny, następnie tyczenie budynku w terenie. Po zakończeniu budowy wykonuje się geodezyjną inwentaryzację powykonawczą.

Pozioma osnowa realizacyjna służy jako układ punktów odniesienia do tyczenia i kontroli położenia obiektów budowlanych w terenie.

Tachimetr mierzy kąty poziome oraz odległości, co pozwala wyznaczać współrzędne punktów osnowy w płaszczyźnie poziomej.

Tachimetr służy do pomiarów sytuacyjnych i kątowo-liniowych, a niwelator precyzyjny głównie do dokładnych pomiarów wysokościowych.

Nie zawsze. Na placach budowy, szczególnie przy obiektach przemysłowych, mogą występować przeszkody terenowe i konstrukcyjne ograniczające dokładność lub dostępność sygnału GNSS.

Skaner laserowy służy głównie do szybkiego pozyskiwania chmury punktów i inwentaryzacji przestrzennej, a nie jako podstawowe urządzenie do klasycznego pomiaru poziomej osnowy realizacyjnej.

Tachimetr elektroniczny mierzy kąty poziome, kąty pionowe oraz odległości, co umożliwia obliczenie współrzędnych punktów.

Obserwacje nadliczbowe pozwalają skontrolować wyniki pomiarów i wykryć błędy. Dzięki nim można ocenić dokładność wyznaczonych punktów oraz przeprowadzić wyrównanie obserwacji.

Pojedynczy pomiar nie daje możliwości porównania ani kontroli wyniku. Dopiero dodatkowe obserwacje tworzą nadmiar danych, który pozwala wykryć niezgodności.

Osnowa realizacyjna to zbiór punktów geodezyjnych zakładanych na potrzeby realizacji inwestycji budowlanej. Służy m.in. do tyczenia obiektów i kontroli ich położenia.

Nie eliminują automatycznie błędów, ale umożliwiają ich wykrycie i ocenę. Na ich podstawie można poprawić wyniki przez wyrównanie pomiarów.

Wyrównanie polega na matematycznym opracowaniu wyników pomiarów tak, aby uzyskać najbardziej prawdopodobne wartości współrzędnych lub wysokości. Wymaga zwykle obserwacji nadliczbowych.

Instrukcja podaje parametry techniczne instrumentu, ale nie kontroluje rzeczywistych wyników pomiaru w terenie. Błędy położenia punktów ustala się na podstawie wykonanych obserwacji.

Wyrównanie ścisłe pozwala uzyskać najbardziej prawdopodobne wartości współrzędnych oraz ocenić dokładność pomiarów. Dzięki temu można wykryć niezgodności i określić błędy średnie punktów.

Raport dokumentuje sposób obliczenia i dokładność punktów osnowy. Jest dowodem, że dane spełniają wymagania jakościowe zasobu geodezyjnego.

Dziennik obliczeń pokazuje tok rachunków dla konkretnego ciągu, natomiast raport z wyrównania ścisłego zawiera pełną ocenę statystyczną i dokładnościową wyników. Przy osnowie przekazywanej do zasobu wymagany jest raport z wyrównania.

Są to pomiary wykonane ponad niezbędne minimum potrzebne do obliczenia niewiadomych. Umożliwiają kontrolę wyników i wykonanie wyrównania ścisłego.

Raport może zawierać obserwacje, poprawki, współrzędne punktów, błędy średnie oraz ocenę dokładności. Jego celem jest udokumentowanie jakości obliczeń geodezyjnych.

Nie. Opis lokalizacji pomaga odnaleźć punkt w terenie, ale nie potwierdza dokładności jego wyznaczenia ani poprawności obliczeń.