Pytania pomocnicze - BUD.19

Dział II księgi wieczystej zawiera informacje o właścicielu nieruchomości albo użytkowniku wieczystym. Wpisuje się tam m.in. dane osoby fizycznej, osoby prawnej lub innego podmiotu, któremu przysługuje prawo własności.

Identyfikatory i oznaczenie nieruchomości znajdują się w dziale I-O księgi wieczystej. Obejmują one m.in. położenie, numer działki, obręb i powierzchnię.

Ograniczenia, roszczenia i prawa osób trzecich wpisuje się zasadniczo w dziale III księgi wieczystej. Mogą to być np. zakazy zbywania, ostrzeżenia lub służebności.

Dział I dotyczy oznaczenia nieruchomości oraz praw związanych z jej własnością. Dział II wskazuje, komu przysługuje własność albo użytkowanie wieczyste.

Dane właściciela pozwalają ustalić, kto jest ujawniony jako uprawniony do nieruchomości. Ma to znaczenie przy sprzedaży, podziale, wycenie, aktualizacji EGiB i innych czynnościach prawnych.

Hipoteki wpisuje się w dziale IV księgi wieczystej. Dział ten informuje o obciążeniach hipotecznych nieruchomości.

Dział I obejmuje oznaczenie nieruchomości, m.in. położenie, numer działki, powierzchnię oraz dane związane z prawami przysługującymi właścicielowi.

Dział I-O zawiera oznaczenie nieruchomości, czyli jej dane identyfikacyjne. Dział I-Sp obejmuje spis praw związanych z własnością, np. udział w nieruchomości wspólnej.

Właściciel lub użytkownik wieczysty ujawniany jest w dziale II księgi wieczystej.

Dział III zawiera prawa, roszczenia i ograniczenia dotyczące nieruchomości, np. służebności, ostrzeżenia lub roszczenia osób trzecich.

Dział IV przeznaczony jest na wpisy hipotek, czyli zabezpieczeń wierzytelności na nieruchomości.

Numer działki, obręb, położenie i powierzchnia opisują nieruchomość jako przedmiot prawa, dlatego należą do działu I, a nie do działów dotyczących właściciela, roszczeń lub hipoteki.

Numer księgi wieczystej składa się z kodu wydziału ksiąg wieczystych, właściwego numeru księgi oraz cyfry kontrolnej.

Pierwszy człon oznacza kod wydziału ksiąg wieczystych sądu rejonowego, który prowadzi daną księgę.

Wpisuje się środkową część numeru, zwykle ośmiocyfrową, np. z numeru RZ1Z/00035879/1 wpisuje się 00035879.

Nie, jeśli formularz ma osobne pola dla poszczególnych części numeru. Ukośniki występują tylko w zapisie pełnego numeru księgi.

Cyfra kontrolna służy do sprawdzenia poprawności numeru księgi wieczystej i jest ostatnim członem numeru.

Ponieważ zawiera zarówno właściwy numer księgi, jak i cyfrę kontrolną. Pole oznaczone cyfrą 2 dotyczy tylko właściwego numeru księgi.

To rysunek planu przedstawiający ustalenia przestrzenne MPZP, np. przeznaczenie terenów, linie rozgraniczające, linie zabudowy i oznaczenia stref. Jest powiązana z częścią tekstową planu.

Charakterystyczne są symbole przeznaczenia terenów, np. MN, U, KD, kolory lub szrafury oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu. Często występuje też legenda i granica obszaru objętego planem.

MPZP jest aktem prawa miejscowego i obejmuje większy obszar, np. fragment gminy. Projekt zagospodarowania działki dotyczy konkretnej inwestycji na jednej działce lub kilku działkach.

Geodeta może korzystać z informacji o przeznaczeniu terenu, liniach rozgraniczających, drogach publicznych, ograniczeniach zabudowy i warunkach podziału nieruchomości.

Podział nieruchomości musi być zgodny z ustaleniami planu miejscowego, jeśli taki plan obowiązuje. Sprawdza się m.in. przeznaczenie terenu i możliwość wydzielenia działek zgodnie z planem.

Symbole literowe wskazują przeznaczenie terenu, np. MN zwykle oznacza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, U usługi, a KD tereny komunikacji drogowej. Dokładne znaczenie wynika z legendy i tekstu planu.

Ewidencję gruntów i budynków prowadzi starosta. Jest to zadanie wykonywane na poziomie powiatu.

Wniosek składa się w starostwie powiatowym właściwym ze względu na położenie nieruchomości. Często sprawę obsługuje wydział geodezji lub powiatowy ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

Nie. Urząd gminy może korzystać z danych EGiB np. do podatku od nieruchomości, ale nie prowadzi ewidencji gruntów i budynków.

Nie. Nawet jeśli działka leży w gminie wiejskiej, wypis wydaje starostwo powiatowe, ponieważ EGiB jest prowadzona przez starostę.

Wypis zawiera m.in. numer działki, powierzchnię, położenie, użytki gruntowe, klasy bonitacyjne oraz dane podmiotowe, jeśli wnioskodawca ma prawo do ich uzyskania.

Wypis zawiera dane opisowe działki, natomiast wyrys przedstawia jej położenie i granice na mapie ewidencyjnej. Często oba dokumenty są wydawane razem.

Kartoteka budynków to raport z ewidencji gruntów i budynków zawierający dane opisowe dotyczące budynków, m.in. ich funkcję, rok budowy, liczbę kondygnacji i położenie.

Można odczytać m.in. identyfikator budynku, funkcję budynku, rok zakończenia budowy, liczbę kondygnacji nadziemnych i podziemnych oraz podstawowe dane adresowe i ewidencyjne.

Rok budowy oznacza rok zakończenia budowy budynku. Rok przebudowy dotyczy późniejszych zmian konstrukcyjnych lub funkcjonalnych i jest wykazywany jako osobna informacja, jeśli występuje.

Jest to liczba kondygnacji znajdujących się powyżej poziomu terenu, np. parter i piętra. W pytaniu poprawnie odczytano jedną kondygnację nadziemną.

Jest to liczba kondygnacji znajdujących się poniżej poziomu terenu, np. piwnic lub garaży podziemnych. Jeśli w wypisie nie wskazano kondygnacji podziemnej, nie należy jej dopisywać na podstawie domysłu.

Ponieważ z fragmentu kartoteki wynika, że budynek został wybudowany w 2008 roku oraz ma jedną kondygnację nadziemną. Pozostałe odpowiedzi zawierają błędne informacje, np. o przebudowie, funkcji lub kondygnacji podziemnej.

Grunty orne oznacza się symbolem R. Mogą występować z klasą bonitacyjną, np. RIIIa, RIVb lub RV.

Sumuje się wyłącznie powierzchnie użytków oznaczonych symbolem R na wskazanych działkach. Nie dolicza się innych użytków, nawet jeśli znajdują się na tych samych działkach.

Ponieważ pytanie dotyczy tylko gruntów ornych, a nie całkowitej powierzchni działek. Działka może zawierać różne użytki gruntowe.

Litera R oznacza grunty orne, a oznaczenie IVa lub IIIb wskazuje klasę bonitacyjną gleby.

Powierzchnię najczęściej podaje się w hektarach, zwykle z dokładnością do czterech miejsc po przecinku, np. 0,1500 ha.

Trzeba dokładnie sprawdzić numer działki oraz symbol użytku. Sumuje się tylko te wiersze, które spełniają oba warunki.

Nowym działkom nadaje się ten sam licznik, a mianowniki otrzymują kolejne wolne numery. Nie używa się ponownie numeru działki dzielonej ani numerów już wykorzystanych.

Numer 1221/4 oznacza działkę dotychczasową, która po podziale przestaje istnieć jako samodzielna działka ewidencyjna. Nowe działki muszą otrzymać nowe oznaczenia.

Oznaczenia 1221/1 i 1221/2 sugerują wcześniejsze numery pochodzące z pierwszego podziału działki 1221. Skoro dzielona jest działka 1221/4, należy nadać kolejne wolne numery po dotychczasowych.

Liczba 1221 jest numerem pierwotnym lub bazowym działki, a liczba po ukośniku wskazuje kolejne oznaczenie powstałe najczęściej w wyniku wcześniejszego podziału.

Najczęściej byłyby to działki 1221/1 i 1221/2. Ukośnik pojawia się przy oznaczaniu części powstałych z podziału działki o numerze całkowitym.

Numer działki dzielonej zostaje wyłączony z aktualnego wykazu działek. W ewidencji pozostają nowe działki z nowymi numerami.

Należy dodać powierzchnie wszystkich działek lub konturów wykazanych w stanie nowym. W tym przypadku 0,0312 ha + 0,0268 ha = 0,0580 ha.

Ponieważ dane składowe zapisano z dokładnością do czterech miejsc po przecinku. Wynik należy zapisać z zachowaniem tej dokładności, czyli jako 0,0580 ha.

Zaokrąglenie do 0,06 ha zmniejszyłoby dokładność zapisu. W dokumentacji ewidencyjnej powierzchnie często podaje się z dokładnością do 0,0001 ha.

Jest to suma powierzchni wykazanych w danej części tabeli, np. suma powierzchni nowych działek powstałych po podziale.

Co do zasady powinna odpowiadać powierzchni działki przed zmianą, ale mogą wystąpić różnice wynikające z dokładności danych, zaokrągleń lub aktualizacji pomiarów.

W stanie ewidencyjnym występuje jedna działka, a w stanie nowym kilka działek z numerami pochodnymi, np. 1400/1 i 1400/2.

Należy usunąć z mapy ewidencyjnej kontur i oznaczenie tego budynku. Aktualizacja powinna dotyczyć wyłącznie obiektu, którego stan faktyczny się zmienił lub został błędnie ujawniony.

Skoro ustalono, że na działce nr 265 nie ma budynku gospodarczego, poprawna aktualizacja polega na wykreśleniu tego budynku z numerycznej mapy ewidencyjnej.

W EGiB wykazuje się m.in. położenie budynku, jego identyfikator, funkcję, powierzchnię zabudowy, liczbę kondygnacji oraz powiązanie z działką ewidencyjną.

Budynek ujawniony w EGiB jest wpisany do baz danych ewidencyjnych i przedstawiony na mapie ewidencyjnej. Obiekt istniejący tylko w terenie wymaga pomiaru i aktualizacji danych, aby został formalnie ujawniony.

Nie. Usunięcie budynku dotyczy danych o obiekcie budowlanym, a nie przebiegu granic działki ewidencyjnej.

Polega na wprowadzeniu do bazy EGiB zmian zgodnych ze stanem prawnym lub faktycznym, np. dodaniu, usunięciu albo korekcie położenia budynku, granicy lub użytku gruntowego.

Błędem będzie pozostawienie budynku, którego nie ma w terenie, usunięcie niewłaściwego obiektu albo zmiana elementów mapy, których pytanie nie dotyczy.