Pytania pomocnicze - BUD.19

Księgi wieczyste prowadzą sądy rejonowe, najczęściej przez wydziały ksiąg wieczystych.

Wniosek składa się do sądu rejonowego właściwego miejscowo dla położenia nieruchomości.

Nie. Sąd okręgowy nie jest właściwy do prowadzenia ksiąg wieczystych w pierwszej kolejności. Właściwy jest sąd rejonowy.

Oznacza, że należy wybrać ten sąd rejonowy, w którego obszarze znajduje się dana nieruchomość.

Księgę wieczystą zakłada się w celu ujawnienia stanu prawnego nieruchomości, przede wszystkim właściciela, praw rzeczowych i obciążeń.

Geodeta przygotowuje dokumenty dotyczące oznaczenia nieruchomości, np. wypisy, wyrysy, wykazy zmian danych ewidencyjnych lub wykazy synchronizacyjne potrzebne do wpisów w księdze wieczystej.

Oznacza, że 1 jednostka długości na mapie odpowiada 1000 takim samym jednostkom w terenie. Przykładowo 1 cm na mapie to 10 m w terenie.

Skala 1:1000 pozwala przedstawić teren bardzo szczegółowo. Takie skale są typowe dla opracowań geodezyjnych i ewidencyjnych.

Im mniejszy mianownik skali, tym większa skala i większa szczegółowość mapy. Mapa 1:1000 jest bardziej szczegółowa niż mapa 1:100000.

Najczęściej są to skale 1:500, 1:1000, 1:2000 i 1:5000. Stosuje się je m.in. na mapach ewidencyjnych i zasadniczych.

Opracowanie wielkoskalowe pokazuje mały obszar z dużą dokładnością i wieloma szczegółami. Opracowanie małoskalowe przedstawia duży obszar, ale z mniejszą liczbą szczegółów.

Wyrys to graficzny dokument przedstawiający dane z mapy ewidencyjnej, np. granice działki, jej położenie i oznaczenie. Często występuje razem z wypisem z rejestru gruntów.

Skurcz powierzchniowy mapy w przybliżeniu oblicza się jako sumę skurczów liniowych w dwóch prostopadłych kierunkach: p + q. Dla p = 0,14% i q = 0,22% otrzymuje się 0,36%.

Skurcz liniowy mapy to procentowa zmiana długości odcinka na mapie w stosunku do jego długości nominalnej. Może występować np. wskutek deformacji papieru lub materiału, na którym wykonano mapę.

Materiał mapy może odkształcać się nierównomiernie w różnych kierunkach, np. wzdłuż i wszerz arkusza. Dlatego osobno wyznacza się skurcz w kierunku p i q.

W zadaniach egzaminacyjnych skurcz powierzchniowy przyjmuje się zwykle jako sumę skurczów liniowych p i q, a nie ich iloczyn. Iloczyn byłby bardzo mały i pomijany w przybliżeniu praktycznym.

Znajomość skurczu powierzchniowego pozwala ocenić deformację mapy i wprowadzać poprawki przy obliczaniu powierzchni z map analogowych. Ma to znaczenie zwłaszcza przy pomiarach graficznych.

Granica prawna wynika z dokumentów i procedur przewidzianych prawem. Granica pomierzona technicznie jest jedynie wynikiem pomiaru i sama nie przesądza o stanie prawnym.

Fotogrametria jest metodą pozyskiwania danych przestrzennych. Nie jest postępowaniem administracyjnym ani sądowym, więc nie ustanawia prawnego przebiegu granic.

Do takich czynności należą m.in. podział nieruchomości, rozgraniczenie nieruchomości oraz scalenie i wymiana gruntów. Ich skutki są potwierdzane dokumentacją i decyzjami.

Podział powoduje wydzielenie nowych działek z dotychczasowej nieruchomości. W efekcie powstają nowe granice działek, które po zatwierdzeniu mają znaczenie prawne.

Rozgraniczenie wykonuje się, gdy przebieg granicy jest sporny, niepewny albo wymaga formalnego ustalenia. Postępowanie prowadzi do określenia prawnego przebiegu granicy.

Nie zawsze. Mapa jest ważnym dokumentem, ale granica prawna musi wynikać z właściwej procedury i dokumentów, np. decyzji, protokołu, ugody lub orzeczenia.

Trzeba odróżnić czynności prawne od technik pomiarowych. Podział, scalenie i rozgraniczenie zmieniają lub ustalają granice, a fotogrametria tylko pomaga mierzyć i opracowywać dane.

Rozgraniczenie polega na ustaleniu przebiegu granic między sąsiednimi nieruchomościami, gdy granice są sporne lub niepewne. Czynności wykonuje geodeta upoważniony przez właściwy organ.

Strony mogą wskazywać przebieg granicy, składać oświadczenia i uczestniczyć w zawarciu ugody. Ich udział pomaga ustalić granicę zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym.

Jest to nieobecność spowodowana obiektywną i usprawiedliwioną przeszkodą, np. chorobą lub zdarzeniem losowym. Taka sytuacja może uzasadniać wstrzymanie czynności.

Maksymalnie na 1 miesiąc. To podstawowa wartość, którą należy zapamiętać do egzaminu.

Nie. Wstrzymanie czynności dotyczy niestawiennictwa uzasadnionego; nieusprawiedliwiona nieobecność zasadniczo nie powinna blokować dalszych czynności.

Wezwanie jest zawiadomieniem stron o terminie i miejscu czynności. Rozprawa graniczna to etap, na którym geodeta prowadzi czynności na gruncie, zbiera stanowiska stron i ustala przebieg granic.

Wezwanie należy doręczyć najpóźniej 7 dni przed wyznaczonym terminem czynności na gruncie. Liczy się termin doręczenia stronie, a nie data sporządzenia pisma.

Od daty czynności odejmuje się 7 dni. Najpóźniejszy termin doręczenia to 10.07.2019 r.

Data 02.07.2019 r. przypada wcześniej niż wymagane minimum, ale pytanie dotyczy terminu najpóźniejszego. Najpóźniej można doręczyć wezwanie 10.07.2019 r.

Nie decyduje sama data sporządzenia pisma. Istotne jest, aby adresat otrzymał wezwanie co najmniej 7 dni przed czynnościami.

Powinno wskazywać m.in. osobę wzywaną, miejsce, datę i godzinę czynności, cel wezwania oraz pouczenie o skutkach niestawiennictwa.

Nie. Jeżeli strona została prawidłowo wezwana, jej nieusprawiedliwiona nieobecność nie wstrzymuje wykonania czynności.

Nowo wydzielone działki powinny zachować wymaganą minimalną powierzchnię oraz mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej, bezpośrednio albo przez drogę wewnętrzną lub służebność.

Jest to istotna granica przy ocenie dopuszczalności podziałów rolnych. Wydzielanie działek mniejszych niż 0,3000 ha jest co do zasady ograniczone i dopuszczalne tylko w określonych przypadkach.

Działka musi mieć możliwość prawnego i faktycznego dojazdu do drogi publicznej. Dostęp może być bezpośredni, przez drogę wewnętrzną albo przez ustanowioną służebność drogową.

Nie zawsze. Wystarczy zapewnienie dostępu do drogi publicznej, np. przez wspólną drogę wewnętrzną lub prawnie ustanowiony przejazd przez inną nieruchomość.

Niedopuszczalny będzie wariant, w którym choć jedna działka ma zbyt małą powierzchnię albo pozostaje bez dostępu do drogi publicznej.

Droga wewnętrzna może zapewniać obsługę komunikacyjną nowo wydzielonych działek. Musi być jednak zaprojektowana tak, aby realnie łączyła działki z drogą publiczną.

Należy pomnożyć liczbę działek przez powierzchnię jednej działki. W tym przypadku 5 działek × 5 ha = 25 ha.

Powierzchnię gruntu mnoży się przez wartość przypadającą na 1 ha. Dla 25 ha i wartości 100 j.sz./ha wynik wynosi 2 500 j.sz.

Klasa bonitacyjna określa jakość gleby i może wpływać na wartość szacunkową 1 ha. W zadaniu wartość 100 j.sz. odnosi się właśnie do gruntów ornych klasy IIIa.

Wartość jednej działki dotyczy tylko jej powierzchni, natomiast wartość obrębu obejmuje wszystkie działki znajdujące się w obrębie. Trzeba więc uwzględnić liczbę działek.

Najczęstszy błąd to pomnożenie tylko 5 ha × 100 j.sz. i pominięcie faktu, że takich działek jest 5. Prowadzi to do wyniku 500 j.sz., a nie 2 500 j.sz.

Oznacza, że jeden hektar danego gruntu ma wartość 100 jednostek szacunkowych. Aby obliczyć wartość większej powierzchni, należy pomnożyć tę wartość przez liczbę hektarów.

Wstępny projekt podziału wykonuje się na kopii mapy zasadniczej. Jeżeli mapa zasadnicza nie jest dostępna, stosuje się kopię mapy katastralnej.

Mapa zasadnicza zawiera szczegółowe informacje o granicach, budynkach, uzbrojeniu terenu i elementach zagospodarowania. Dzięki temu można ocenić możliwość racjonalnego podziału działki.

Wstępny projekt służy do oceny zgodności planowanego podziału, np. z MPZP. Mapa z projektem podziału jest właściwym dokumentem geodezyjnym sporządzanym później do zatwierdzenia podziału.

Powinien pokazywać granice nieruchomości, proponowany przebieg nowych granic, oznaczenia projektowanych działek, powierzchnie oraz dostęp do drogi publicznej.

Nie. Mapa topograficzna ma charakter ogólnogeograficzny i zbyt małą szczegółowość do opracowań podziałowych nieruchomości.

Nie. Mapa do celów projektowych służy głównie do projektowania inwestycji budowlanych, a nie do sporządzania wstępnego projektu podziału nieruchomości.

Celem jest przedstawienie planowanego sposobu podziału i umożliwienie organowi oceny, czy podział jest zgodny z przepisami oraz ustaleniami planistycznymi.

Dopiero wtedy, gdy stanie się ostateczna. Ostateczna decyzja może stanowić podstawę ujawnienia podziału oraz wyznaczenia i utrwalenia nowych punktów granicznych.

Zgoda właściciela może być elementem postępowania, ale nie zatwierdza formalnie podziału nieruchomości. Nowe granice wynikają z zatwierdzonego projektu podziału i decyzji administracyjnej.

Mapa przedstawia projektowany przebieg nowych granic i oznaczenia działek po podziale. Jest załącznikiem do dokumentacji, na podstawie której organ zatwierdza podział.

Protokół dokumentuje czynności dotyczące granic, np. ich ustalenie lub przyjęcie. Decyzja zatwierdzająca podział jest aktem administracyjnym, który formalnie zatwierdza powstanie nowych działek.

Oznacza stabilizację punktów granicznych znakami granicznymi lub innymi trwałymi elementami. Celem jest jednoznaczne wskazanie przebiegu nowych granic w terenie.

Geodeta sporządza dokumentację z czynności terenowych, m.in. szkice, wykazy współrzędnych oraz protokół wyznaczenia punktów granicznych. Dokumenty te trafiają do operatu technicznego.