Pytania pomocnicze - BUD.19

Ponieważ po wykonaniu konstrukcji budynku ściany konstrukcyjne są już trwałymi i jednoznacznymi elementami odniesienia. Dla ścian działowych zwykle wystarcza odmierzenie projektowanych odległości od tych elementów.

Ściany konstrukcyjne przenoszą obciążenia i wymagają dokładnego wytyczenia na etapie realizacji konstrukcji. Ściany działowe tylko dzielą przestrzeń wewnętrzną, dlatego ich wyznaczanie może być prostsze i oparte na istniejących elementach budynku.

Osnowę realizacyjną wykorzystuje się głównie do tyczenia ważnych elementów obiektu, np. osi konstrukcyjnych, fundamentów, słupów czy obrysu budynku. Przy prostym tyczeniu ścian działowych po wykonaniu konstrukcji zwykle nie jest to konieczne.

Zakładanie nowej osnowy byłoby czynnością zbyt rozbudowaną w stosunku do zadania. Ściany działowe można wyznaczyć bezpośrednio z istniejących ścian konstrukcyjnych, zgodnie z projektem.

Najczęściej stosuje się ruletkę, dalmierz ręczny, poziomicę laserową, sznur traserski, marker lub farbę. Dobór narzędzi zależy od wymaganej dokładności i warunków na budowie.

Powinien sprawdzić aktualny projekt, wymiary pomieszczeń oraz zgodność istniejących elementów konstrukcyjnych z dokumentacją. Ważne jest też ustalenie, czy tyczona jest oś ściany, czy jej lico.

Tyczenie obrysu budynku polega na przeniesieniu z projektu na teren punktów określających położenie narożników lub osi konstrukcyjnych budynku. Czynność wykonuje geodeta na podstawie dokumentacji projektowej.

Granice zarysu budynku powinny być określone z dokładnością do centymetra. Jest to dokładność wystarczająca dla prac realizacyjnych przy obiektach budowlanych.

Dokładność milimetrowa jest zbyt wysoka i zwykle nieuzasadniona przy wyznaczaniu obrysu budynku w terenie. W praktyce geodezyjnej dla takich prac stosuje się dokładność centymetrową.

Wykorzystuje się przede wszystkim projekt zagospodarowania działki lub terenu, mapę do celów projektowych, dane współrzędnych oraz szkic tyczenia. Dokumenty te pozwalają poprawnie przenieść projekt w teren.

Tyczenie wykonuje się przed rozpoczęciem lub w trakcie budowy, aby wskazać położenie obiektu w terenie. Inwentaryzację powykonawczą wykonuje się po zakończeniu robót, aby pomierzyć rzeczywiste położenie wybudowanego obiektu.

Najczęściej wyznacza się narożniki budynku, punkty osi konstrukcyjnych lub punkty pomocnicze odsunięte od obrysu. Punkty pomocnicze zabezpiecza się tak, aby można było odtworzyć położenie budynku podczas robót.

Metoda biegunowa polega na wyznaczaniu punktu w terenie przez odłożenie z punktu stanowiska określonego kierunku oraz odległości. Najczęściej wykonuje się ją tachimetrem.

Tachimetr umożliwia jednoczesny pomiar kierunków, kątów i odległości. Są to podstawowe dane potrzebne do wytyczenia punktu metodą biegunową.

W metodzie biegunowej punkt wyznacza się przez kierunek i odległość. W metodzie ortogonalnej punkt wyznacza się przez domiar prostokątny, czyli odciętą i rzędną względem linii pomiarowej.

Potrzebne są współrzędne stanowiska, orientacja instrumentu oraz elementy tyczenia: kierunek lub kąt poziomy i odległość do wytyczanego punktu.

Stosuje się ją m.in. przy tyczeniu budynków, osi obiektów, punktów charakterystycznych konstrukcji oraz elementów zagospodarowania terenu.

Tyczenie to przeniesienie projektu z mapy lub dokumentacji projektowej w teren. Polega na wyznaczeniu położenia punktów charakterystycznych obiektu.

Prześwit toru to odległość mierzona między wewnętrznymi krawędziami główek szyn. Jest to podstawowy parametr geometryczny toru.

Koła pojazdu kolejowego współpracują z główkami szyn, dlatego istotna jest odległość między ich wewnętrznymi krawędziami. Stopki służą głównie do oparcia i mocowania szyny do podkładów.

Normalny rozstaw toru wynosi 1435 mm. Jest to standard stosowany na większości linii kolejowych w Polsce i Europie.

Nieprawidłowy rozstaw może powodować niestabilną jazdę pojazdu, zwiększone zużycie kół i szyn, a w skrajnych przypadkach wykolejenie. Dlatego geometria toru jest regularnie kontrolowana.

Rozstaw toru dotyczy odległości między szynami. Skrajnia kolejowa określa natomiast przestrzeń, która musi pozostać wolna od przeszkód wokół toru, aby pojazdy mogły bezpiecznie przejeżdżać.

Podkłady podpierają szyny, utrzymują ich właściwy rozstaw oraz przenoszą obciążenia z szyn na podsypkę. Stabilizują tor w planie i profilu.

Najczęściej stosuje się podkłady drewniane, betonowe i strunobetonowe. W egzaminacyjnym ujęciu podkłady kompozytowe nie są traktowane jako typowy materiał używany przy budowie torów.

Podkłady strunobetonowe są rodzajem podkładów betonowych, w których zastosowano naprężone zbrojenie. Dzięki temu mają większą wytrzymałość i trwałość.

Podkłady drewniane są łatwe w obróbce i dobrze sprawdzają się w miejscach specjalnych, np. w rozjazdach. Wymagają jednak impregnacji i mają mniejszą trwałość niż podkłady betonowe.

Podkłady, razem z przytwierdzeniami szyn, utrzymują stały rozstaw szyn, czyli prześwit toru. Nieprawidłowe ułożenie lub uszkodzenie podkładów może wpływać na geometrię toru.

Ponieważ pytanie odnosi się do typowych materiałów wykorzystywanych przy budowie torów kolejowych. W takim ujęciu stosuje się drewno, beton i strunobeton, a nie podkłady kompozytowe.

Ponieważ wpis formalnie potwierdza wykonanie czynności geodezyjnej istotnej dla dalszych robót budowlanych. Stanowi też informację dla kierownictwa budowy, że osie zostały wyznaczone.

Dziennik budowy jest urzędowym dokumentem przebiegu robót. Szkic tyczenia przedstawia techniczne dane i rozmieszczenie wytyczonych punktów lub osi.

Jest to przeniesienie na strop linii odniesienia, według których wykonuje się elementy konstrukcyjne, np. ściany, słupy lub trzony komunikacyjne.

Nie. Szkic może dokumentować sposób i wynik tyczenia, ale nie zastępuje formalnego wpisu do dziennika budowy.

Najczęściej podaje się datę, zakres wykonanych prac, wytyczone elementy oraz informację, że prace wykonano zgodnie z dokumentacją projektową.

Zaniżanie punktów nie jest standardową czynnością po wyznaczeniu osi konstrukcyjnych. Po wykonaniu tyczenia należy przede wszystkim udokumentować czynność, m.in. wpisem do dziennika budowy.

Czołówki mogą być mierzone jako kontrola odległości między punktami. Nie jest to jednak czynność formalna wymagana w pytaniu po zakończeniu wyznaczenia osi na stropie.

Tachimetr elektroniczny umożliwia szybki pomiar kątów, odległości i wyznaczenie współrzędnych punktów szczegółów terenowych. Dzięki temu nadaje się do dokładnego pomiaru przebiegu przewodów i urządzeń uzbrojenia terenu.

Teodolit służy głównie do pomiaru kątów poziomych i pionowych. Tachimetr elektroniczny mierzy także odległości, co pozwala obliczać współrzędne punktów.

Niwelator służy przede wszystkim do pomiaru różnic wysokości. Nie zapewnia kompleksowego pomiaru sytuacyjnego punktów, czyli ich położenia w planie.

Mierzy się między innymi położenie przewodów, studzienek, włazów, zasuw, hydrantów oraz punktów załamania trasy sieci. Dane te służą do aktualizacji mapy zasadniczej i baz danych uzbrojenia terenu.

Wykonuje się ją po ułożeniu przewodów, a najlepiej przed ich zasypaniem. Pozwala to dokładnie określić rzeczywisty przebieg sieci.

Uzyskuje się kąty, odległości oraz współrzędne punktów pomiarowych. Na ich podstawie można opracować dokumentację geodezyjną i nanieść obiekty na mapę.

Domiary prostokątne są metodą prostą, opartą na odległościach od linii pomiarowej, a nie na pomiarze sprzętem geodezyjnym o ustalonej precyzji. Dlatego w tym pytaniu nie spełniają warunku wskazanego w treści.

Można zastosować m.in. pomiar RTK, metodę tachimetryczną albo metodę biegunową połączoną z niwelacją geometryczną. Warunkiem jest uzyskanie wymaganej dokładności sytuacyjnej i wysokościowej.

Metoda biegunowa wyznacza punkt na podstawie kąta/kierunku i odległości mierzonych instrumentem geodezyjnym. Domiary prostokątne polegają na mierzeniu odciętej i rzędnej od linii pomiarowej, zwykle prostszymi narzędziami.

Aby dokładnie określić położenie przewodu, zanim stanie się niewidoczny. Dane trafiają później do dokumentacji geodezyjnej i mapy zasadniczej.

Mierzy się punkty charakterystyczne, takie jak załamania trasy, końce odcinków, mufy, wejścia do obiektów oraz miejsca zmiany przebiegu lub wysokości przewodu.

Wysokość pozwala określić głębokość ułożenia przewodu i jego relację do innych sieci. Jest to ważne dla projektowania, eksploatacji i bezpieczeństwa robót ziemnych.

Gdy wykop jest głęboki, wąski albo zasłonięty przez zabudowę, drzewa lub inne przeszkody ograniczające odbiór sygnału GNSS. Wtedy lepszy może być pomiar tachimetryczny.

Podstawowym wynikiem jest chmura punktów, czyli zbiór punktów o współrzędnych przestrzennych X, Y, Z.

Współrzędne X, Y opisują położenie na płaszczyźnie. Skaning laserowy rejestruje obiekt w przestrzeni, więc potrzebna jest także współrzędna Z.

Płaski obraz pokazuje wygląd obiektu w 2D, natomiast chmura punktów zawiera dane przestrzenne 3D umożliwiające pomiary i modelowanie.

Można z niej opracować model 3D, przekroje, rzuty, dokumentację powykonawczą oraz sprawdzić zgodność obiektu ze stanem projektowym.

Skaningiem można mierzyć hale, instalacje technologiczne, rurociągi, zbiorniki, konstrukcje stalowe oraz inne obiekty o skomplikowanej geometrii.

Pozwala rejestrować dużą liczbę punktów z odległości, bez konieczności bezpośredniego przykładania instrumentu do każdego elementu obiektu.

Celem jest sprawdzenie i udokumentowanie rzeczywistego położenia wykonanego przyłącza. Dane te służą do aktualizacji mapy zasadniczej oraz baz danych, np. GESUT.

Oznaczenia pikiet pozwalają powiązać punkty pomiarowe ze szkicem i wynikami pomiaru. Dzięki temu można jednoznacznie odtworzyć przebieg przewodu.

Określają cechy techniczne przewodu potrzebne do prawidłowego opisania sieci uzbrojenia terenu. Są istotne dla eksploatacji, projektowania i aktualizacji map.

Jest to informacja, czy przyłącze wykonano zgodnie z zatwierdzonym projektem. Jeśli wystąpiły odstępstwa, powinny zostać wykazane w dokumentacji.

Ciąg poligonowy dotyczy osnowy i metody pomiaru, a nie bezpośrednio opisu przyłącza. Takie dane mogą znajdować się w części obliczeniowej lub pomiarowej operatu.

Wyniki trafiają do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Służą m.in. do aktualizacji mapy zasadniczej i ewidencji sieci uzbrojenia terenu.