Pytania pomocnicze - BUD.19

Rozgraniczenie nieruchomości polega na ustaleniu przebiegu granicy między sąsiednimi nieruchomościami, gdy jest ona sporna lub niepewna. Czynności wykonuje geodeta upoważniony przez organ prowadzący postępowanie.

Geodeta może doprowadzić do ugody podczas rozprawy granicznej w postępowaniu rozgraniczeniowym, jeżeli strony zgodnie ustalą przebieg granicy. Taka ugoda kończy spór co do granicy.

Ugoda zawarta przed geodetą w postępowaniu rozgraniczeniowym ma moc ugody sądowej. Oznacza to, że wywołuje skutki prawne podobne do ugody zawartej przed sądem.

Podział działki polega na wydzieleniu nowych działek z jednej nieruchomości, a nie na rozstrzyganiu sporu granicznego między właścicielami sąsiednich nieruchomości. Dlatego nie zawiera się tam ugody o charakterze ugody sądowej.

Rozgraniczenie ustala przebieg granicy, gdy jest ona sporna lub nieustalona. Wznowienie znaków granicznych dotyczy sytuacji, gdy granica była już ustalona, ale znaki graniczne zostały zniszczone, przesunięte lub usunięte.

Geodeta sporządza akt ugody, w którym dokumentuje zgodne oświadczenia stron dotyczące przebiegu granicy. Dokument ten stanowi część dokumentacji rozgraniczeniowej.

Jeżeli strony nie dojdą do porozumienia, geodeta dokumentuje przebieg czynności, a sprawa może zostać rozstrzygnięta decyzją administracyjną albo przekazana do sądu, zależnie od okoliczności.

Ponieważ granice użytków gruntowych określają sposób użytkowania terenu, a nie granice prawa własności. Taka mapa służy głównie aktualizacji danych EGiB, a nie rozstrzyganiu praw do nieruchomości.

Granica użytku oddziela różne sposoby użytkowania gruntu, np. rolę od pastwiska. Granica nieruchomości określa zasięg prawa własności lub innego prawa do gruntu.

Są to m.in. mapy z projektem podziału nieruchomości, mapy do scalenia i podziału, mapy do zniesienia współwłasności oraz mapy do ustanowienia służebności gruntowych.

Ponieważ jej wynikiem jest zmiana układu nieruchomości i praw do nich. Może prowadzić do powstania nowych działek i ujawnienia zmian w dokumentach prawnych.

Przedstawia przebieg pasa lub obszaru, na którym ma zostać ustanowione ograniczone prawo rzeczowe, np. droga konieczna lub dostęp do urządzeń infrastruktury.

Ponieważ służy podziałowi prawa własności między współwłaścicieli. Może być podstawą orzeczenia sądu lub czynności notarialnej.

Treść projektowana to element planowany lub proponowany, który nie jest jeszcze obowiązującym stanem prawnym albo terenowym. Przykładem może być projektowana granica działki po podziale.

Chodzi o czytelne odróżnienie stanu istniejącego od projektowanego. Ma to szczególne znaczenie w opracowaniach geodezyjnych wykorzystywanych do celów prawnych.

Treści projektowane oznacza się kolorem czerwonym. Jest to podstawowa zasada stosowana m.in. przy mapach z projektem podziału nieruchomości.

Kolorem czerwonym mogą być oznaczane projektowane granice nowych działek, projektowane numery działek oraz inne elementy wynikające z planowanego podziału.

Kolor czerwony oznacza stan projektowany. Stan istniejący przedstawia się zgodnie z obowiązującą treścią mapy i jej standardowymi oznaczeniami.

To dokument sporządzany podczas czynności granicznych, w którym zapisuje się przebieg ustalania granic, stanowiska stron oraz ustalenia geodety.

Sporządza się go przy ustalaniu przebiegu granic działek, a także przy rozgraniczaniu nieruchomości, gdy dokumentuje się czynności graniczne.

Gleboznawcza klasyfikacja gruntów dotyczy jakości i rodzaju gleb oraz klas bonitacyjnych, a nie ustalania przebiegu granic działek.

Protokół graniczny dokumentuje ustalanie przebiegu granicy, natomiast protokół wyznaczenia punktów granicznych dotyczy wskazania w terenie punktów na podstawie istniejących danych.

Uczestniczy geodeta oraz zainteresowane strony, najczęściej właściciele lub władający działkami sąsiednimi.

Powinny znaleźć się m.in. dane stron, oznaczenie działek, opis przebiegu granicy, oświadczenia uczestników, informacje o sporze lub zgodzie oraz podpisy.

Słowami kluczowymi są: granica, działka, czynności graniczne, protokół graniczny oraz udział stron. Wtedy nie chodzi o klasyfikację gruntów ani tyczenie nowych punktów.

Ponieważ organ musi zarejestrować pracę i udostępnić wykonawcy aktualne materiały z zasobu geodezyjnego. Dopiero na ich podstawie geodeta może prawidłowo wykonać czynności podziałowe.

ODGiK, czyli Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, gromadzi i udostępnia materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz przyjmuje wyniki prac geodezyjnych.

Zgłoszenia dokonuje wykonawca prac geodezyjnych, czyli najczęściej uprawniony geodeta lub firma geodezyjna realizująca zlecenie.

Nie powinno. Najpierw należy zgłosić pracę geodezyjną, a dopiero potem wykonywać dalsze czynności, w tym czynności terenowe i formalne związane z granicami.

Mogą to być m.in. dane ewidencji gruntów i budynków, mapa zasadnicza, materiały dotyczące granic działek, osnowa geodezyjna oraz wcześniejsze operaty techniczne.

Zgłoszenie pracy geodezyjnej składa wykonawca do ODGiK przed rozpoczęciem prac. Wniosek o podział nieruchomości składa właściciel lub uprawniony podmiot do organu administracji, np. wójta, burmistrza albo prezydenta miasta.

S42 oznacza typ szyny, 300 to promień łuku rozjazdu w metrach, a 1:9 oznacza skos rozjazdu.

Skos 1:9 oznacza, że na 9 jednostek długości tor odchyla się o 1 jednostkę w bok. Im większa liczba po dwukropku, tym rozjazd jest łagodniejszy i zwykle dłuższy.

Stosuje się przybliżenie L ≈ R / n, gdzie R to promień łuku, a n to liczba po dwukropku w zapisie skosu, np. dla 1:9 wartość n wynosi 9.

Z oznaczenia odczytuje się promień R = 300 m i skos 1:9. Obliczenie 300 / 9 daje około 33,3 m, czyli najbliższa odpowiedź to 33 m.

W takim zadaniu egzaminacyjnym nie. Do oszacowania długości wykorzystuje się głównie promień łuku i skos rozjazdu.

Przy tym samym skosie większy promień oznacza większą szacunkową długość rozjazdu. Wynika to bezpośrednio ze wzoru L ≈ R / n.

Zapis 1:9 oznacza, że tangens kąta rozjazdu wynosi 1/9. Jest to stosunek bocznego odchylenia toru do długości, na której to odchylenie powstaje.

Ponieważ geometria rozjazdu odpowiada zależności w trójkącie prostokątnym: tangens kąta to stosunek odchylenia bocznego do długości wzdłuż toru.

Im większy mianownik, np. 1:12 zamiast 1:9, tym mniejszy tangens i mniejszy kąt rozjazdu. Tor zwrotny odchyla się wtedy łagodniej.

Kąt rozjazdu to rzeczywisty kąt między osiami torów, a skos rozjazdu to praktyczny zapis tej geometrii, np. 1:9. Skos odpowiada wartości tangensa kąta.

Należy kojarzyć funkcję tangens. Kąt rozjazdu jest określany przez wartość tangensa, np. tg α = 1/9.

Metoda angielska polega na tyczeniu kolejnych punktów łuku od przedłużonej cięciwy poprzedniego odcinka. Dla każdego punktu wyznacza się długość cięciwy oraz kąt odchylenia.

Kąt odchylenia φ jest równy połowie kąta środkowego odpowiadającego danemu odcinkowi łuku. Jeśli kąt środkowy wynosi 10g, to φ = 5g.

Długość d oznacza odcinek odkładany wzdłuż przedłużonej cięciwy. Dla pierwszego punktu pośredniego jest ona równa długości podanej cięciwy, czyli w tym zadaniu 20,00 m.

W metodzie angielskiej nie odkłada się całego kąta środkowego, lecz połowę tego kąta. Dlatego dla kąta środkowego 10g wartość kąta tyczenia wynosi 5g.

Jest to zapis w mierze gradowej: g oznacza grady, c centygrady, a cc centycentygrady. Wartość 10g00c00cc oznacza dokładnie 10 gradów.

Najważniejsze są: długość cięciwy, kąt środkowy odpowiadający odcinkowi łuku oraz wynikający z niego kąt tyczenia. Na ich podstawie określa się położenie kolejnych punktów łuku.

Długość stycznej oblicza się ze wzoru T = R · tg(α/2), gdzie T to długość stycznej, R to promień łuku, a α to kąt zwrotu stycznych.

Podstawiamy T = R do wzoru T = R · tg(α/2). Otrzymujemy tg(α/2) = 1, więc α/2 = 45°, czyli α = 90°.

Kąt prosty, czyli 90°, ma 100g. Wynika to z podziału kąta pełnego na 400g.

Kąt pełny ma 360° albo 400g, więc 1° = 10/9g. Przykładowo 90° = 100g.

Ponieważ z warunku T = R wynika tg(α/2) = 1, czyli α/2 = 45°. Cały kąt α wynosi 90°, a to odpowiada 100g.

Jest to kąt między kierunkami stycznych do łuku w punktach początku i końca łuku. W łuku kołowym odpowiada on również kątowi środkowemu opartemu na tym łuku.

Zapis 3,8+50 oznacza punkt w km 3+850, czyli 3850 m od początku trasy. Zapis 4,0+50 oznacza km 4+050, czyli 4050 m od początku trasy.

Różnica kilometrażu wynosi 4050 m - 3850 m = 200 m.

Nachylenie -1% oznacza spadek wysokości o 1 m na każde 100 m długości poziomej trasy.

Zmianę wysokości oblicza się ze wzoru: ΔH = i · d, gdzie i to nachylenie w postaci dziesiętnej, a d to odległość. Dla -1% i 200 m: ΔH = -0,01 · 200 = -2,00 m.

Punkt końcowy leży 200 m dalej, a niweleta ma spadek -1%, więc wysokość zmniejsza się o 2,00 m. 102,00 m - 2,00 m = 100,00 m.

Przy dodatnim nachyleniu wysokość punktu rosłaby wraz z kilometrażem. Dla +1% na odcinku 200 m wysokość zwiększyłaby się o 2,00 m.