Pytania pomocnicze - DRM.06

Oznacza wyrażenie zawartości różnych związków alkalicznych jako równoważnej ilości NaOH. Dzięki temu można je łatwo zsumować i porównać.

Należy zsumować podane wartości wszystkich składników alkalicznych. Wynik podaje się w g NaOH/dm³.

Ponieważ dodaje się wartości: 100 + 50 + 14 + 5 = 169. Wszystkie są już wyrażone w przeliczeniu na NaOH.

Najczęściej są to NaOH, Na₂S, Na₂CO₃ i Na₂SO₄. Ich udział zależy od rodzaju ługu i procesu technologicznego.

Najczęściej stosuje się jednostkę g NaOH/dm³. Oznacza ona masę równoważną NaOH w jednym decymetrze sześciennym roztworu.

Można niepotrzebnie ponownie przeliczać związki chemiczne na NaOH, mimo że zadanie podaje je już w tej postaci. Wtedy wynik będzie błędny.

Rozcieńczanie polega na dodaniu wody do zawiesiny, aby obniżyć koncentrację masy włóknistej. Ilość włókien pozostaje taka sama, zmienia się tylko objętość zawiesiny.

Dodanie wody nie powoduje dodania ani usunięcia włókien. Dlatego ilość suchej masy przed i po rozcieńczeniu jest taka sama.

Stosuje się wzór C1 × V1 = C2 × V2. Po przekształceniu można obliczyć V2, czyli wymaganą objętość końcową zawiesiny.

Jeśli stężenie ma się zmniejszyć, objętość końcowa musi być większa od początkowej. W przykładzie zmiana z 1% na 0,2% oznacza pięciokrotne rozcieńczenie.

W uproszczonych zadaniach przyjmuje się, że sucha masa stanowi 1% objętości zawiesiny. Zatem w 10 dm³ zawiesiny jest równoważnik 0,1 dm³ suchej masy.

Po dodaniu 20 dm³ objętość wyniosłaby 30 dm³, a stężenie spadłoby tylko do około 0,33%. Aby uzyskać 0,2%, objętość końcowa musi wynosić 50 dm³.

Obróbka chemiczna częściowo zmiękcza drewno i osłabia połączenia między włóknami. Obróbka mechaniczna, np. w młynie tarczowym, rozdziela drewno na włókna.

Młyn tarczowy rozwłóknia drewno po częściowym działaniu chemikaliów. Powoduje mechaniczne rozdzielenie surowca na włókna.

Młyn tarczowy służy do intensywnego rozwłókniania surowca, m.in. drewna półchemicznie zmiękczonego. Holender służy głównie do mielenia i obróbki już przygotowanej masy włóknistej.

Surowiec przechodzi między dwiema tarczami roboczymi. Siły tarcia, ścinania i nacisku powodują rozdzielenie oraz obróbkę włókien.

Ponieważ pytanie dotyczy rozwłókniania drewna przy wytwarzaniu masy półchemicznej. Do tego etapu stosuje się młyn tarczowy.

To masa włóknista otrzymywana przez częściowe chemiczne roztworzenie lub zmiękczenie drewna, a następnie jego mechaniczne rozwłóknienie.

Podstawowe etapy to formowanie wstęgi, prasowanie wstęgi i suszenie wstęgi. Taki układ odpowiada kolejności przechodzenia masy przez główne części maszyny papierniczej.

Formowanie polega na równomiernym rozprowadzeniu rozcieńczonej masy papierniczej na sicie i wstępnym odwodnieniu jej tak, aby powstała ciągła wstęga papieru.

Najpierw musi powstać uformowana wstęga, którą można prowadzić przez układ pras. Dopiero wtedy możliwe jest mechaniczne wyciskanie wody przez walce i filce prasowe.

Prasowanie usuwa wodę głównie mechanicznie przez nacisk, natomiast suszenie usuwa ją cieplnie przez odparowanie. Suszenie jest etapem późniejszym i bardziej energochłonnym.

Przygotowanie masy odbywa się przed podaniem jej na maszynę papierniczą. Obejmuje m.in. rozcieńczanie, oczyszczanie, mielenie i dodawanie środków pomocniczych, ale nie jest etapem samego wytwarzania wstęgi na maszynie.

Nie. Mielenie należy do przygotowania masy papierniczej przed procesem formowania wstęgi. Na maszynie papierniczej zachodzą głównie formowanie, prasowanie i suszenie.

Część sitowa odpowiada za formowanie wstęgi i początkowe usunięcie wody z masy papierniczej. To tutaj masa zaczyna przyjmować postać ciągłego arkusza.

Polega na chemicznym roztwarzaniu drewna w ługu warzelnym o charakterze alkalicznym. Celem jest oddzielenie włókien celulozowych przez usunięcie znacznej części ligniny.

Ponieważ masa niebielona nie przechodzi procesu poprawiania białości. Podbielanie lub bielenie dotyczy produkcji mas bielonych.

Ług warzelny rozpuszcza ligninę i inne składniki spajające włókna drewna. Dzięki temu możliwe jest uzyskanie masy celulozowej.

Ług warzelny jest używany do gotowania zrębków, natomiast ług czarny jest ługiem zużytym po procesie roztwarzania. Ług czarny zawiera rozpuszczone składniki drewna, głównie ligninę.

Czyszczenie usuwa z masy zanieczyszczenia, takie jak piasek, drzazgi, metale lub inne ciała obce. Poprawia to jakość i bezpieczeństwo dalszego przerobu masy.

Segregacja oddziela frakcje niepożądane, np. niedogotowane kawałki drewna lub zbyt duże cząstki. Pozwala uzyskać bardziej jednorodną masę.

Przygotowanie drewna obejmuje zwykle korowanie, rozdrabnianie na zrębki oraz sortowanie zrębków. Dobrze przygotowany surowiec ułatwia równomierne roztwarzanie.

Polega na naniesieniu na powierzchnię papieru substancji zaklejających, które ograniczają wnikanie cieczy w strukturę arkusza. Dzięki temu papier staje się mniej chłonny.

Środki zaklejające tworzą na powierzchni papieru warstwę utrudniającą przenikanie wody i innych cieczy. Papier wolniej nasiąka i lepiej zachowuje swoje właściwości użytkowe.

Zaklejanie powierzchniowe zmniejsza chłonność i poprawia odporność na ciecze. Kondycjonowanie służy głównie wyrównaniu wilgotności papieru i ustabilizowaniu jego właściwości.

Kalandrowanie przede wszystkim wygładza, zagęszcza i może nadawać połysk papierowi. Nie jest podstawowym procesem stosowanym do zwiększania odporności na przenikanie cieczy.

Poprawia wytrzymałość powierzchniową, jakość pisania i drukowania oraz ogranicza rozlewanie się atramentu lub farby drukarskiej.

Barwienie służy zmianie koloru papieru, a nie zmniejszaniu jego chłonności. Nie jest procesem przeznaczonym do zwiększania odporności na przenikanie cieczy.

Ponieważ wykorzystuje mikroorganizmy, które rozkładają związki organiczne zawarte w ściekach. Proces ten zachodzi głównie w warunkach tlenowych.

Osad czynny działa biologicznie, czyli rozkłada zanieczyszczenia organiczne. Metody mechaniczne, takie jak odwłóknianie, głównie oddzielają większe cząstki i zawiesiny.

Napowietrzanie dostarcza tlenu mikroorganizmom odpowiedzialnym za rozkład substancji organicznych. Umożliwia też mieszanie ścieków z osadem czynnym.

Flotacja służy głównie do usuwania zawiesin, drobnych cząstek, tłuszczów lub włókien unoszonych na powierzchnię przez pęcherzyki powietrza. Nie jest podstawową metodą rozkładu zanieczyszczeń organicznych.

BZT określa ilość tlenu potrzebną mikroorganizmom do rozkładu związków organicznych. ChZT określa ilość tlenu potrzebną do chemicznego utlenienia zanieczyszczeń.

Odbarwianie skupia się głównie na usuwaniu lub ograniczaniu barwy ścieków. Nie musi oznaczać skutecznego usunięcia całego ładunku organicznego.

Sedymentacja polega na opadaniu cząstek stałych zawieszonych w ściekach pod wpływem siły ciężkości. Proces ten zachodzi w osadnikach.

Osadniki umożliwiają oddzielenie zawiesin opadających od cieczy. Dzięki temu zmniejsza się ilość zanieczyszczeń stałych w ściekach.

Wirówki służą głównie do zagęszczania i odwadniania osadów. Wykorzystują siłę odśrodkową, aby szybciej oddzielić cząstki stałe od cieczy.

Osadnik działa dzięki sile ciężkości i służy do sedymentacji. Wirówka wykorzystuje siłę odśrodkową i jest skuteczniejsza przy zagęszczaniu osadów.

Flotacja polega na wynoszeniu zanieczyszczeń ku powierzchni za pomocą pęcherzyków powietrza, a nie na ich opadaniu. Pytanie dotyczy sedymentacji, czyli procesu odwrotnego.

Przez sedymentację usuwa się głównie zawiesiny mineralne, drobne włókna, wypełniacze oraz inne cząstki cięższe od wody.

Gładzenie polega na przepuszczaniu papieru przez walce dociskowe, które wyrównują i wygładzają jego powierzchnię.

Do gładzenia stosuje się kalander lub superkalander, czyli układ gładkich walców dociskowych.

Kalander zwykle ma kilka lub kilkanaście walców ustawionych pionowo jeden nad drugim, między którymi przechodzi wstęga papieru.

Gładzenie poprawia gładkość, połysk, równość grubości oraz przydatność papieru do drukowania.

Gładzenie zmienia właściwości powierzchni papieru, a przewijanie polega tylko na przełożeniu wstęgi z jednej roli na drugą.

Zbyt silne gładzenie może zmniejszyć pulchność, chłonność, sztywność i częściowo wytrzymałość papieru.

Polega na odprowadzaniu z warnika par i gazów zawierających lotne składniki terpentynowe uwalniane ze zrębków podczas ogrzewania.

Wykonuje się je podczas podgrzewania warnika, przed zasadniczym roztwarzaniem właściwym.

Podczas napełniania warnika zrębki i ług są dopiero wprowadzane do aparatu, a temperatura nie jest jeszcze wystarczająca do intensywnego wydzielania lotnych składników terpentynowych.

Drewno żywiczne zawiera związki terpenowe, które podczas ogrzewania łatwo przechodzą do fazy parowej i mogą być usuwane z warnika.

Podgrzewanie doprowadza zawartość warnika do temperatury potrzebnej do roztwarzania oraz umożliwia wcześniejsze usunięcie części lotnych substancji.

Podgrzewanie przygotowuje układ do procesu i zwiększa temperaturę, natomiast roztwarzanie właściwe to zasadnicza faza chemicznego rozkładu ligniny i oddzielania włókien.