Pytania pomocnicze - EKA.01

Oznacza to, że termin nie musi być liczony jako nieprzerwany okres kalendarzowy. W takim przypadku miesiące i lata przelicza się na dni według zasad z art. 114 Kodeksu cywilnego.

Przy braku wymogu ciągłości przyjmuje się, że jeden miesiąc ma 30 dni.

Przy braku wymogu ciągłości przyjmuje się, że jeden rok ma 365 dni.

Należy dodać 365 dni za rok oraz 180 dni za sześć miesięcy. Razem daje to 545 dni.

Nie. Przy zastosowaniu art. 114 Kodeksu cywilnego rok zawsze liczy się jako 365 dni, niezależnie od roku przestępnego.

540 dni to wynik przyjęcia, że całe 18 miesięcy liczy się po 30 dni. Przepis osobno wskazuje jednak, że rok ma 365 dni, więc 1 rok i 6 miesięcy to 365 + 180 = 545 dni.

Dział wskazuje ogólną dziedzinę działalności publicznej, np. oświatę, ochronę zdrowia lub administrację publiczną. W tym pytaniu sanatorium należy do działu 851, czyli ochrony zdrowia.

Rozdział doprecyzowuje zadanie lub typ jednostki w ramach działu. Dla sanatorium właściwy jest rozdział 85115.

Paragraf określa rodzaj dochodu lub wydatku. W przypadku zakupu środków żywności stosuje się paragraf 422.

Rozdział 85111 dotyczy szpitali ogólnych, a w treści pytania wskazano sanatorium. Dlatego właściwy jest rozdział 85115.

Klasyfikację paragrafu dobiera się według przedmiotu zakupu. Żywność to paragraf 422, leki i materiały medyczne to 423, a energia to 426.

Najpierw ustala się dział według obszaru działalności, potem rozdział według jednostki lub zadania, a na końcu paragraf według rodzaju wydatku. W tym przykładzie: ochrona zdrowia, sanatorium, zakup żywności.

Należy analizować położenie komórek oraz linie łączące poszczególne elementy. Linie wskazują zależność organizacyjną, nadzór albo przepływ informacji.

Referat Ogólno-Administracyjny i Spraw Społecznych jest na schemacie połączony ze stanowiskiem Sekretarza Gminy. To oznacza, że zgodnie ze schematem otrzymuje informacje od sekretarza.

Sekretarz gminy zajmuje się głównie organizacją pracy urzędu i sprawami administracyjnymi. Skarbnik gminy odpowiada przede wszystkim za finanse, budżet i gospodarkę finansową gminy.

Nie zawsze. W strukturze urzędu burmistrz stoi na szczycie, ale bieżący nadzór nad referatami może być powierzony zastępcy, sekretarzowi lub skarbnikowi.

Referaty są komórkami organizacyjnymi wykonującymi określone zadania urzędu, np. administracyjne, finansowe, społeczne, gospodarcze lub podatkowe.

Trzeba uważnie sprawdzić nazwy komórek, ich położenie oraz połączenia między nimi. Nie należy opierać odpowiedzi wyłącznie na intuicji lub podobieństwie nazw.

To przekazywanie informacji między pracownikami lub komórkami organizacyjnymi na podobnym szczeblu. Przykładem jest kontakt referenta z innym referentem w sprawie danych potrzebnych do pracy.

Występuje wtedy, gdy informacja płynie od przełożonego do podwładnego. Może to być polecenie, instrukcja, decyzja lub zadanie służbowe.

Ma miejsce, gdy podwładny przekazuje informację przełożonemu. Przykładem jest raport, sprawozdanie albo prośba o decyzję.

Ponieważ referent zwraca się do innego referenta, czyli do pracownika na podobnym poziomie organizacyjnym. Nie ma tu relacji przełożony–podwładny.

Trzeba sprawdzić stanowiska osób biorących udział w komunikacji. Jeśli są równorzędne, przepływ jest poziomy; jeśli jedna osoba jest przełożonym drugiej, przepływ jest pionowy.

Schemat organizacyjny pokazuje zależności służbowe i miejsce stanowisk w strukturze urzędu. Dzięki temu można ustalić, czy komunikacja przebiega pionowo, czy poziomo.

Dominanta, inaczej moda, to wartość cechy występująca w badanej zbiorowości najczęściej. W tabeli wybiera się tę wartość, przy której liczebność jest największa.

Należy znaleźć największą liczebność, czyli największą wartość w kolumnie pokazującej liczbę wystąpień. Następnie odczytuje się odpowiadającą jej wartość cechy.

Najwięcej pracowników, czyli 35 osób, ma prawo do 20 dni urlopu. Dlatego wartość 20 występuje najczęściej i jest dominantą.

Nie. Dominanta to nie największa liczba w kolumnie cechy, lecz wartość występująca najczęściej. W przykładzie 26 dni to najwyższa liczba dni urlopu, ale nie dominanta.

Dominanta wskazuje najczęściej występującą wartość, a średnia arytmetyczna jest wynikiem podzielenia sumy wartości przez ich liczbę. Są to różne miary statystyczne.

Mediana to wartość środkowa po uporządkowaniu danych, natomiast dominanta to wartość najczęstsza. Nie trzeba porządkować danych, aby znaleźć dominantę w tabeli liczebności.

Liczebność oznacza, ile jednostek zbiorowości ma daną wartość cechy. W tym przykładzie pokazuje, ilu pracownikom przysługuje określona liczba dni urlopu.

Należy podzielić łączną cenę zestawu przez liczbę produktów. W tym przypadku 12 zł dzielimy przez 8, co daje 1,50 zł.

Ponieważ szukamy ceny przypadającej na jeden produkt. Dzielenie rozkłada łączną wartość na równą liczbę części.

Oznacza przeciętną cenę jednego produktu, gdyby każdy produkt miał taką samą wartość. Nie musi to być rzeczywista cena każdego produktu.

Można pomnożyć obliczoną średnią przez liczbę produktów. Jeśli 1,50 zł × 8 = 12 zł, wynik jest poprawny.

Wynik zapisuje się w złotych i groszach, najczęściej z dwoma miejscami po przecinku, np. 1,50 zł.

Należy podzielić kapitał własny przez wartość aktywów trwałych i pomnożyć wynik przez 100%. Wzór: kapitał własny / aktywa trwałe × 100%.

Oznacza, że 90,9% aktywów trwałych przedsiębiorstwa jest finansowane kapitałem własnym. Pozostała część może być finansowana kapitałem obcym.

Aktywa trwałe to składniki majątku używane przez firmę dłużej niż rok. Przykładami są budynki, maszyny, samochody, urządzenia i grunty.

Kapitał własny to środki należące do właściciela lub właścicieli firmy. Może obejmować wniesiony wkład, zyski zatrzymane oraz inne składniki zwiększające majątek właścicieli.

Mnożenie przez 100% pozwala przedstawić wynik w procentach. Dzięki temu łatwiej ocenić, jaka część aktywów trwałych jest finansowana kapitałem własnym.

Wskaźnik niższy niż 100% oznacza, że kapitał własny nie pokrywa w całości aktywów trwałych. Część majątku trwałego jest finansowana innymi źródłami, np. kredytem.

Dzieli się zysk z działalności przez średnią liczbę zatrudnionych pracowników. Wynik pokazuje zysk przypadający na jednego pracownika.

Ponieważ 1 500 000 zł zysku należy podzielić przez 50 pracowników. Obliczenie daje 30 000 zł na jednego pracownika.

Nie. W tym ujęciu wynik podaje się w jednostkach pieniężnych, np. w złotych na jednego pracownika.

Przychód to wartość sprzedaży lub wpływów firmy, a zysk to nadwyżka przychodów nad kosztami. Do wskaźnika rentowności pracy używa się zysku, nie przychodu.

Oznacza, że przeciętnie jeden pracownik przypada na większą kwotę zysku. Może to świadczyć o wysokiej efektywności pracy lub dobrej organizacji działalności.

Ponieważ liczba pracowników może zmieniać się w ciągu roku. Średnia liczba zatrudnionych lepiej oddaje przeciętny poziom zatrudnienia w analizowanym okresie.

Należy odczytać wszystkie wartości z właściwej kolumny i porównać je ze sobą. Największa liczba wskazuje najwyższą wartość badanego wskaźnika.

Polecenie dotyczy bezrobocia, więc analizuje się wyłącznie kolumnę „Stopa bezrobocia [%]”. Dane o inflacji są informacją dodatkową i nie wpływają na odpowiedź.

Najwyższa wartość to 19,4%. Została odnotowana w styczniu 2005 r.

Kolumna „Okres” wskazuje, jakiego miesiąca i roku dotyczy dana wartość wskaźnika. Dzięki niej można przypisać wynik do właściwego czasu.

Stopa bezrobocia jest wskaźnikiem procentowym odnoszonym do osób aktywnych zawodowo. Liczba bezrobotnych podaje konkretną liczbę osób bez pracy.

Najpierw trzeba dokładnie przeczytać polecenie, a następnie sprawdzić nagłówek właściwej kolumny. Nie należy porównywać danych z innych kolumn.

Lx, czyli luks, to jednostka natężenia oświetlenia. Określa, ile światła pada na daną powierzchnię.

Dla typowego stanowiska biurowego przyjmuje się wartość 500 lx. Dotyczy to pracy z dokumentami, komputerem i korespondencją.

Może powodować zmęczenie wzroku, bóle głowy, spadek koncentracji i większą liczbę błędów. Obniża też komfort pracy.

Wpływa bezpośrednio na bezpieczeństwo, zdrowie i wydajność pracownika. Nieprawidłowe oświetlenie zwiększa ryzyko zmęczenia i pomyłek.

Powinno być równomierne, wystarczająco jasne i nie powodować olśnienia. Ważne jest też unikanie odbić światła na monitorze.

Światło dzienne jest korzystne, ale zwykle nie wystarcza przez cały dzień. Dlatego stanowiska pracy powinny mieć także odpowiednie oświetlenie sztuczne.