Pytania pomocnicze - ELE.11

Taką kontrolę wykonuje się co 6 miesięcy. Obejmuje ona m.in. pomiar napięcia ogniw, temperatury pomieszczenia i temperatury powierzchni ogniw.

Pomiar pozwala wykryć nierównomierne ładowanie, uszkodzone ogniwa lub spadek sprawności. Duże różnice napięć między ogniwami są sygnałem nieprawidłowej pracy.

Podwyższona temperatura może świadczyć o przeciążeniu, zwarciu wewnętrznym, złym styku lub starzeniu się ogniwa. Wczesne wykrycie przegrzewania zwiększa bezpieczeństwo instalacji.

Zbyt wysoka temperatura przyspiesza degradację akumulatorów, a zbyt niska może ograniczać ich dostępną pojemność. Dlatego akumulatory powinny pracować w warunkach zalecanych przez producenta.

Niepokojące są wycieki, spuchnięcie obudowy, korozja zacisków, przebarwienia, zapach elektrolitu lub nietypowe nagrzewanie się ogniwa. Takie objawy wymagają dalszej diagnostyki.

Dokumentacja umożliwia porównanie wyników w czasie i wykrycie trendów pogarszania się parametrów. Ułatwia też planowanie konserwacji lub wymiany akumulatorów.

W typowych zadaniach egzaminacyjnych przyjmuje się wartość 1,5 bara. Jest to ciśnienie robocze odniesione do poziomu naczynia przeponowego.

Kompensuje zmiany objętości cieczy solarnej podczas jej nagrzewania i stygnięcia. Dzięki temu ogranicza nadmierne wahania ciśnienia w układzie.

Może dojść do zapowietrzania układu, spadku przepływu cieczy solarnej i nieprawidłowej pracy pompy obiegowej. Instalacja może wtedy pracować niestabilnie lub przestać odbierać ciepło z kolektorów.

Zbyt wysokie ciśnienie może spowodować otwarcie zaworu bezpieczeństwa i wyrzut cieczy solarnej. W skrajnych przypadkach może też prowadzić do uszkodzenia elementów instalacji.

Ciecz solarna zwiększa objętość podczas nagrzewania i kurczy się podczas stygnięcia. Te zmiany objętości powodują zmiany ciśnienia w zamkniętym obiegu.

Ciśnienie operacyjne dotyczy pracy całej instalacji z cieczą solarną. Ciśnienie wstępne naczynia to ciśnienie gazu po stronie przepony, ustawiane przed napełnieniem instalacji.

Dla liczby par biegunów stosuje się wzór n = 60 · f / p. Dla częstotliwości 50 Hz i 30 par biegunów otrzymuje się 100 obr./min.

Para biegunów składa się z jednego bieguna północnego i jednego południowego. Liczba par biegunów wpływa na zależność między prędkością obrotową a częstotliwością napięcia.

Sieć elektroenergetyczna pracuje z częstotliwością 50 Hz. Prądnica musi wytwarzać napięcie o tej samej częstotliwości, aby mogła zostać zsynchronizowana z siecią.

Im więcej biegunów lub par biegunów ma prądnica, tym mniejsza prędkość obrotowa jest potrzebna do uzyskania tej samej częstotliwości.

Turbiny wodne często obracają się wolno, dlatego prądnice mają wiele biegunów, aby mimo niskiej prędkości uzyskać częstotliwość 50 Hz.

Liczba biegunów to całkowita liczba biegunów magnetycznych. Liczba par biegunów jest dwa razy mniejsza, ponieważ jedna para składa się z dwóch biegunów.

Należy dopasować także wartość napięcia, kolejność faz oraz zgodność fazową. Dopiero wtedy generator można bezpiecznie przyłączyć do sieci.

Oznacza, że po określonym czasie, zwykle po 25 latach, moduł powinien nadal osiągać co najmniej 80% swojej początkowej mocy znamionowej w warunkach testowych.

Typowa gwarancja wydajności modułów fotowoltaicznych wynosi 25 lat. W egzaminach zawodowych najczęściej przyjmuje się właśnie tę wartość.

Gwarancja produktowa dotyczy wad wykonania i materiałów, a gwarancja wydajności dotyczy utrzymania określonego poziomu mocy modułu przez wiele lat.

Spadek mocy wynika z naturalnej degradacji ogniw, oddziaływania promieniowania UV, zmian temperatury, wilgoci oraz obciążeń mechanicznych.

80% z 400 Wp to 320 Wp. Taki moduł po okresie gwarancji wydajności powinien zachować co najmniej około 320 Wp mocy w warunkach odniesienia.

Nie. Po 25 latach moduł może nadal pracować, ale jego moc może być niższa niż początkowa. Gwarancja określa jedynie minimalny deklarowany poziom wydajności.

Czysta woda nie zawiera agresywnych substancji chemicznych, które mogłyby uszkodzić szkło, powłoki ochronne lub uszczelnienia modułu. Najlepiej stosować wodę miękką albo demineralizowaną.

Amoniak może działać agresywnie na elementy modułu, zwłaszcza powłoki ochronne i uszczelnienia. Może też pozostawiać osady pogarszające przepuszczalność światła.

Najlepiej rano, wieczorem lub w pochmurny dzień, gdy moduły nie są mocno nagrzane. Zmniejsza to ryzyko szoku termicznego po kontakcie z chłodną wodą.

Bezpieczne są miękkie szczotki, gąbki lub specjalne zestawy do mycia modułów PV. Nie wolno stosować ostrych narzędzi ani materiałów ściernych.

Zabrudzenia ograniczają dopływ światła do ogniw, przez co spada produkcja energii. Miejscowe zabrudzenia mogą też sprzyjać przegrzewaniu fragmentów modułu.

Nie zawsze. Deszcz usuwa część kurzu, ale często nie radzi sobie z ptasimi odchodami, tłustymi osadami, pyłem przemysłowym lub zabrudzeniami zalegającymi przy ramie.

Legionella to bakteria mogąca namnażać się w instalacjach wodnych. Jest niebezpieczna, ponieważ może wywoływać choroby układu oddechowego po przedostaniu się do organizmu wraz z aerozolem wodnym.

W pytaniach egzaminacyjnych należy przyjąć wartość co najmniej 70°C. Jest to temperatura dezynfekcji termicznej instalacji ciepłej wody użytkowej.

Zbyt niska temperatura wody sprzyja namnażaniu bakterii, zwłaszcza przy zastojach wody. Dlatego instalacje c.w.u. powinny być okresowo dogrzewane.

Funkcja antylegionella polega na okresowym podgrzaniu zasobnika c.w.u. do wysokiej temperatury, najczęściej około 70°C. Ma to ograniczyć rozwój bakterii w instalacji.

Woda o temperaturze około 70°C może bardzo szybko spowodować poparzenie skóry. Dlatego w instalacjach stosuje się ostrożność oraz zabezpieczenia, np. zawory mieszające.

Nie zawsze. Gorąca woda powinna dotrzeć także do przewodów, cyrkulacji i punktów poboru, ponieważ bakterie mogą rozwijać się w różnych częściach instalacji.

Pozwolenie wodnoprawne dotyczy korzystania z wód i urządzeń wodnych, ale nie zastępuje pozwolenia na budowę. Do rozpoczęcia robót budowlanych potrzebna jest prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę.

Oznacza to, że decyzja jest ostateczna i nie można jej już zaskarżyć zwykłym trybem odwoławczym. Dopiero wtedy inwestor może bezpiecznie rozpocząć budowę.

Mogą to być m.in. decyzja środowiskowa, decyzja lokalizacyjna lub zgodność z planem miejscowym, pozwolenie wodnoprawne oraz projekt budowlany z wymaganymi uzgodnieniami.

Decyzja środowiskowa określa, czy i na jakich warunkach inwestycja może być realizowana ze względu na jej wpływ na środowisko. Nie uprawnia jednak sama do rozpoczęcia budowy.

Ponieważ wpływa na rzekę, przepływ wody, ekosystemy wodne, urządzenia hydrotechniczne i bezpieczeństwo użytkowników wód. Dlatego wymaga kontroli środowiskowej, wodnoprawnej i budowlanej.

Decyzja lokalizacyjna określa, czy dana inwestycja może być umieszczona w konkretnym miejscu. Pozwolenie na budowę zatwierdza projekt i umożliwia rozpoczęcie robót.

DTR służy do prawidłowej obsługi, eksploatacji, konserwacji i serwisowania urządzenia. Zawiera m.in. dane techniczne, zasady bezpieczeństwa oraz harmonogram przeglądów.

Ponieważ DTR określa wymagania producenta dotyczące częstotliwości i zakresu obsługi serwisowej. Przestrzeganie tych zaleceń wpływa na bezpieczeństwo, trwałość urządzenia i zachowanie gwarancji.

Dokumentacja projektowa opisuje sposób zaprojektowania instalacji, np. dobór urządzeń i schematy. DTR opisuje użytkowanie, obsługę, konserwację i przeglądy konkretnego urządzenia.

Można znaleźć zakres czynności kontrolnych, terminy przeglądów, wymagane parametry pracy, zalecenia konserwacyjne oraz sposoby postępowania przy typowych usterkach.

Z DTR powinni korzystać instalatorzy, serwisanci, operatorzy i użytkownicy odpowiedzialni za prawidłową oraz bezpieczną pracę urządzeń.

Nie zawsze. Dokumentacja producenta to pojęcie szersze, które może obejmować katalogi, instrukcje montażu, karty katalogowe i DTR. W kontekście przeglądów cyklicznych najtrafniejszym dokumentem jest DTR.

To dokument wydawany przez operatora sieci, który określa wymagania techniczne i organizacyjne przyłączenia instalacji do sieci elektroenergetycznej.

Inwestor ma maksymalnie 2 lata od dnia doręczenia warunków przyłączenia.

Po upływie terminu warunki mogą stracić ważność, a inwestor może być zmuszony do ponownego złożenia wniosku i rozpoczęcia procedury od nowa.

Warunki przyłączenia wydaje operator sieci elektroenergetycznej, najczęściej operator systemu dystrybucyjnego, czyli OSD.

Warunki przyłączenia określają wymagania techniczne i formalne, natomiast umowa przyłączeniowa jest porozumieniem dotyczącym wykonania przyłączenia.

Ponieważ źródło energii podłączone do sieci wpływa na bezpieczeństwo pracy sieci, jakość energii oraz ochronę urządzeń i osób.

Ponieważ ciśnienie czynnika informuje o stanie obiegu chłodniczego. Nieprawidłowe wartości mogą wskazywać na nieszczelność, zbyt małą ilość czynnika, przepełnienie układu lub problemy z wymianą ciepła.

Czynnik chłodniczy to substancja krążąca w obiegu pompy ciepła, która odbiera ciepło w parowniku i oddaje je w skraplaczu. Zmienia przy tym stan skupienia i ciśnienie.

Zbyt niskie ciśnienie może świadczyć o ubytku czynnika, np. przez nieszczelność. Może to powodować spadek wydajności pompy ciepła i nieprawidłową pracę sprężarki.

Przyczyną może być przepełnienie układu czynnikiem, zabrudzony wymiennik ciepła, zbyt mały przepływ powietrza lub wody albo problem z odprowadzaniem ciepła.

Nie. W praktyce serwisowej ocenia się przede wszystkim ciśnienie i temperatury pracy układu, a nie gęstość czynnika chłodniczego.

Do pomiaru używa się manometrów chłodniczych lub zestawu serwisowego podłączanego do króćców serwisowych układu. W nowoczesnych urządzeniach część parametrów może być też odczytywana z automatyki sterującej.