Pytania pomocnicze - ELE.11

Kontrolę instalacji solarnej wykonuje się co 1 rok. Jest to typowy okres przeglądu przyjmowany w zadaniach egzaminacyjnych.

Ponieważ pracuje w wysokich temperaturach i pod ciśnieniem, a czynnik solarny z czasem traci swoje właściwości. Regularny przegląd ogranicza ryzyko awarii i spadku sprawności.

Sprawdza się m.in. ciśnienie, szczelność, ciecz solarną, pompę obiegową, sterownik, czujniki temperatury, izolację przewodów i mocowanie kolektorów.

Zbyt niskie ciśnienie może oznaczać nieszczelność lub zapowietrzenie układu. Nieprawidłowe ciśnienie pogarsza obieg czynnika i może powodować awarie.

Ciecz solarna odpowiada za przenoszenie ciepła i ochronę przed zamarzaniem. Należy kontrolować jej stan, temperaturę krzepnięcia oraz oznaki degradacji.

Zakres czynności kontrolnych powinien być podany w dokumentacji techniczno-ruchowej urządzeń oraz w zaleceniach producenta instalacji.

Urządzenia OZE, szczególnie moduły PV i elementy montowane na dachach, są narażone na wyładowania atmosferyczne. Instalacja odgromowa zmniejsza ryzyko pożaru, porażenia i uszkodzenia elektroniki.

Standardowo pomiary instalacji odgromowej wykonuje się co 5 lat. W pytaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź to: co 5 lat.

Obejmuje m.in. sprawdzenie stanu zwodów, przewodów odprowadzających, zacisków kontrolnych, połączeń wyrównawczych oraz pomiar rezystancji uziemienia.

Dodatkowy pomiar warto wykonać po uderzeniu pioruna, remoncie dachu, modernizacji instalacji PV, uszkodzeniu przewodów lub zmianach w układzie uziemienia.

Rezystancja uziemienia określa, jak skutecznie uziom odprowadza prąd do ziemi. Im lepsze uziemienie, tym skuteczniejsza ochrona odgromowa i przeciwprzepięciowa.

Pomiary powinna wykonywać osoba posiadająca odpowiednie kwalifikacje i uprawnienia pomiarowe w zakresie instalacji elektrycznych oraz odgromowych.

Protokół pomiarowy potwierdza stan techniczny instalacji i może być wymagany podczas kontroli, odbioru instalacji, likwidacji szkody ubezpieczeniowej lub eksploatacji obiektu.

Kawitacja polega na tworzeniu się pęcherzyków pary wodnej w miejscach obniżonego ciśnienia, a następnie ich gwałtownym zapadaniu. Powoduje to miejscowe uderzenia cieczy w powierzchnie elementów turbiny.

Zapadające się pęcherzyki pary powodują mikrouderzenia o bardzo dużej energii. Z czasem prowadzi to do wżerów, ubytków materiału i spadku sprawności turbiny.

Gdy ciśnienie lokalne spada poniżej ciśnienia parowania wody, ciecz zaczyna miejscowo przechodzić w parę. Powstają wtedy pęcherzyki pary wodnej charakterystyczne dla kawitacji.

Nie. Kawitację wywołuje przede wszystkim lokalny spadek ciśnienia, czyli podciśnienie, a nie samo wysokie ciśnienie wody.

Typowe objawy to hałas, drgania, spadek sprawności oraz uszkodzenia powierzchni łopatek. Podczas przeglądu mogą być widoczne charakterystyczne wżery kawitacyjne.

Należy utrzymywać prawidłowe warunki przepływu i ciśnienia oraz eksploatować turbinę w zalecanym zakresie pracy. Ważne są też regularne kontrole elementów przepływowych.

Panel zaczyna wtedy pobierać energię i wydzielać ciepło. Ogrzanie powierzchni modułu może stopić lub odspoić śnieg, który następnie zsuwa się z panelu.

Ciepła woda może wywołać szok termiczny, szczególnie gdy panel jest mocno wychłodzony. Nagła różnica temperatur grozi pęknięciem szkła lub uszkodzeniem modułu.

Zbyt duży prąd wsteczny może spowodować przegrzanie ogniw, powstanie hot spotów i uszkodzenie diod bocznikujących. Dlatego metoda wymaga kontroli parametrów i zgodności z dokumentacją producenta.

Nie zawsze. Przy odpowiednim kącie nachylenia i dodatniej temperaturze śnieg często zsuwa się samoczynnie. Interwencja ma sens głównie wtedy, gdy zaleganie śniegu długo ogranicza produkcję energii.

Można stosować miękkie szczotki lub gumowe ściągaczki przeznaczone do delikatnych powierzchni. Nie wolno używać metalowych łopat, skrobaków ani narzędzi mogących porysować szkło.

Odkurzacz nie jest przeznaczony do skutecznego i bezpiecznego usuwania warstwy śniegu z dużych powierzchni modułów. Może też doprowadzić do uszkodzeń mechanicznych lub zawilgocenia urządzenia.

Śnieg ogranicza dopływ promieniowania słonecznego do ogniw, przez co spada lub zanika produkcja energii. Nawet częściowe zasłonięcie modułu może obniżyć wydajność całego łańcucha paneli.

Należy pomnożyć wartość energetyczną wyrażoną w GJ/t przez cenę energii w zł/GJ. Wynik otrzymuje się w zł/t.

Pytanie dotyczy ceny jednej tony, więc wystarczy informacja o energii zawartej w jednej tonie i cenie za 1 GJ. Masa całej dostawy byłaby potrzebna do obliczenia łącznej zapłaty.

Najpierw oblicza się cenę za tonę, a następnie mnoży ją przez liczbę ton. W tym przykładzie: 144 zł/t × 50 t = 7200 zł.

GJ/t oznacza gigadżule energii przypadające na jedną tonę paliwa. Im większa wartość GJ/t, tym więcej energii można uzyskać z tej samej masy biomasy.

Większa wilgotność obniża wartość energetyczną, ponieważ część energii zużywana jest na odparowanie wody. Dlatego świeża biomasa zwykle ma niższą wartość opałową niż biomasa sucha.

Wynik to 144 zł/t. Jednostka GJ skraca się, a pozostaje zł na tonę, czyli cena jednej tony biomasy.

Moc oddawaną do sieci oblicza się, mnożąc moc turbiny przez sprawność prądnicy i sprawność transformatora. Sprawności procentowe trzeba wcześniej zapisać jako ułamki dziesiętne.

Energia przechodzi kolejno przez prądnicę i transformator, więc każdy element przekazuje tylko część mocy otrzymanej z poprzedniego. Dlatego sprawność całkowita jest iloczynem sprawności kolejnych elementów.

Wartość procentową dzieli się przez 100. Na przykład 98% to 0,98, a 95% to 0,95.

Jest to moc mechaniczna dostępna na wale turbiny, która może zostać przekazana do prądnicy. Nie jest to jeszcze moc elektryczna oddawana do sieci.

Najważniejsze straty występują w prądnicy podczas zamiany energii mechanicznej na elektryczną oraz w transformatorze podczas zmiany poziomu napięcia. Mogą też występować straty w przewodach i aparaturze łączeniowej.

Wynik końcowy powinien być mniejszy od mocy początkowej, jeśli sprawności są mniejsze niż 100%. Dla mocy 10 MW i sprawności całkowitej 0,931 wynik 9,31 MW jest logiczny.

Ponieważ serwis sprawdza poprawność montażu, nastaw i zabezpieczeń zgodnie z wymaganiami producenta. Jest to często warunek utrzymania gwarancji.

Najczęściej jest to protokół pierwszego uruchomienia, karta gwarancyjna z wpisem serwisu lub elektroniczny zapis w systemie producenta.

Zwykle może zmieniać podstawowe ustawienia użytkownika, np. temperaturę komfortu. Nie powinien jednak ingerować w ustawienia serwisowe, jeśli producent tego zabrania.

Nie. Regularne przeglądy przez uprawniony serwis zwykle pomagają utrzymać gwarancję i są wymagane przez producenta.

Nie, sama przerwa w zasilaniu nie jest typową podstawą do utraty gwarancji. Problem może powstać dopiero przy uszkodzeniach wynikających np. z przepięć lub nieprawidłowej instalacji elektrycznej.

Warunki gwarancji należy sprawdzić w karcie gwarancyjnej, instrukcji obsługi oraz dokumentacji techniczno-ruchowej urządzenia.

Najczęściej są to: samodzielne pierwsze uruchomienie, nieautoryzowane naprawy, ingerencja w układ chłodniczy, brak wymaganych przeglądów lub montaż niezgodny z instrukcją producenta.

Magnez jest bardziej aktywny elektrochemicznie niż stal, dlatego koroduje jako pierwszy. W ten sposób chroni stalowe elementy zbiornika.

Oznacza to, że jest elementem poświęcanym. Zużywa się celowo, aby zabezpieczyć właściwy element instalacji, czyli zbiornik.

Producent wymaga utrzymania zabezpieczenia antykorozyjnego zbiornika. Brak wymiany zużytej anody może doprowadzić do korozji i utraty gwarancji.

Nie. Kamień kotłowy powstaje głównie z wytrącania związków wapnia i magnezu z twardej wody. Anoda magnezowa służy do ochrony antykorozyjnej.

Korozja elektrochemiczna zachodzi z udziałem elektrolitu i przepływu ładunków między obszarami o różnych potencjałach. Korozja chemiczna wynika z bezpośredniej reakcji metalu z czynnikiem chemicznym.

Wymiany wymaga anoda znacznie zużyta, skorodowana lub o mocno zmniejszonej średnicy. Dokładne kryteria określa zwykle dokumentacja techniczna producenta zbiornika.

Słoma żółta zawiera więcej chloru oraz związków potasu i sodu. Składniki te sprzyjają korozji kotła i obniżają temperaturę topnienia popiołu.

Żużel powstaje, gdy popiół z paliwa mięknie lub topi się w zbyt wysokiej temperaturze. Po ostygnięciu tworzy twarde spieki utrudniające pracę kotła.

Chlor tworzy agresywne związki chemiczne, które uszkadzają metalowe powierzchnie kotła. Szczególnie groźna jest korozja wysokotemperaturowa.

Obniżają temperaturę topnienia popiołu, przez co łatwiej dochodzi do spiekania i powstawania żużla. Mogą też tworzyć osady na powierzchniach wymiany ciepła.

Należy stosować odpowiednio sezonowaną słomę, kontrolować temperaturę spalania i regularnie czyścić kocioł. Pomaga także dobór kotła przystosowanego do biomasy rolniczej.

Nie. Różnią się składem chemicznym, zawartością popiołu, wilgotnością i temperaturą topnienia popiołu, dlatego jedne paliwa powodują więcej osadów i korozji niż inne.

Należy pomnożyć masę paliwa przez jego wartość opałową i sprawność kotła: Q = m × Wᵤ × η.

Taki wynik daje energię zawartą w paliwie, czyli 1600 MJ. Trzeba jeszcze uwzględnić sprawność kotła 0,75, więc ciepło użyteczne wynosi 1200 MJ.

Oznacza, że z 1 kg danego paliwa można teoretycznie uzyskać 16 MJ energii cieplnej.

Sprawność 0,75 odpowiada 75%, ponieważ 0,75 × 100% = 75%.

Im większa wilgotność biomasy, tym mniej ciepła użytecznego można uzyskać, ponieważ część energii zużywana jest na odparowanie wody.

Energia zawarta w paliwie to wartość teoretyczna wynikająca z masy i wartości opałowej. Ciepło użyteczne jest mniejsze, bo uwzględnia straty kotła opisane sprawnością.

Należy podzielić MJ przez 3,6. Wynik 1200 MJ to około 333,3 kWh.