Pytania pomocnicze - ELM.03

Ponieważ silnik tłokowy hydrauliczny dobrze pracuje przy bardzo małych i stabilnych prędkościach obrotowych oraz może uzyskać duży moment obrotowy.

Silnik hydrauliczny zamienia energię cieczy na ruch obrotowy. Siłownik hydrauliczny zamienia ją na ruch liniowy, czyli wysuwanie i wsuwanie tłoczyska lub nurnika.

Siłownik nurnikowy wykonuje ruch prostoliniowy, a w pytaniu wymagany jest ruch obrotowy.

Siłownik teleskopowy służy do uzyskiwania dużego skoku liniowego przy ograniczonej długości zabudowy. Nie jest elementem wykonującym ruch obrotowy.

Silnik zębaty stosuje się zwykle w prostszych napędach hydraulicznych, gdy nie są wymagane bardzo małe stabilne prędkości i bardzo duży moment obrotowy.

Prędkość obrotowa zależy głównie od natężenia przepływu cieczy roboczej oraz chłonności geometrycznej silnika.

Moment obrotowy zależy przede wszystkim od ciśnienia cieczy roboczej oraz konstrukcji i pojemności geometrycznej silnika.

Regulator dwustanowy ma tylko dwa możliwe poziomy sygnału wyjściowego, najczęściej 0 i 1. Na wykresie widać skokowe przełączanie, a nie płynną zmianę wyjścia.

Regulator dwustanowy przełącza wyjście tylko między dwoma stanami, np. włącz/wyłącz. Regulator ciągły może zmieniać sygnał wyjściowy płynnie w pewnym zakresie wartości.

Histereza zapobiega zbyt częstemu przełączaniu wyjścia przy niewielkich wahaniach temperatury. Dzięki temu układ pracuje stabilniej i mniej zużywa elementy wykonawcze.

Jeden próg dotyczy przełączania przy wzroście wielkości regulowanej, a drugi przy jej spadku. Różnica między nimi tworzy strefę histerezy.

Należy od większego progu przełączania odjąć mniejszy próg przełączania. Jeśli progi wynoszą 150°C i 100°C, histereza ma wartość 50°C.

Regulator trójstanowy miałby trzy możliwe poziomy sygnału wyjściowego, np. grzanie, wyłączenie i chłodzenie. Na pokazanym wykresie występują tylko dwa poziomy: 0 i 1.

Stosuje się je m.in. w termostatach, chłodziarkach, piecach, układach załączania pomp oraz prostych systemach kontroli ciśnienia lub poziomu.

Ponieważ styczniki odpowiadają za przeciwne kierunki obrotów i w obwodzie siłowym zamieniają kolejność faz. Ich jednoczesne załączenie może spowodować zwarcie międzyfazowe i zadziałanie zabezpieczeń.

Polega na włączeniu styku rozwiernego jednego stycznika w obwód cewki drugiego stycznika. Dzięki temu załączenie K1 uniemożliwia załączenie K2 i odwrotnie.

Styki pomocnicze zwierne NO często służą do samopodtrzymania pracy stycznika po puszczeniu przycisku START. Dzięki temu cewka stycznika pozostaje zasilona do czasu naciśnięcia STOP lub zadziałania zabezpieczenia.

Blokada elektryczna działa przez odpowiednie połączenie styków pomocniczych w obwodzie sterowania. Blokada mechaniczna fizycznie uniemożliwia jednoczesne załączenie dwóch styczników.

Najpierw załączy się jeden stycznik, a potem drugi, jeśli układ nie ma blokady. W układzie nawrotnym doprowadzi to do niebezpiecznego zwarcia w obwodzie siłowym.

Zabezpieczenia reagują prawidłowo na zwarcie lub nadmierny prąd. Problemem jest błąd w obwodzie sterowania, który pozwala na jednoczesne załączenie styczników.

Przed załączeniem kierunku przeciwnego należy wyłączyć aktualnie pracujący stycznik. Dopiero po rozłączeniu jednego kierunku można bezpiecznie załączyć drugi.

Oznacza to, że koszt wykonania jest równy kosztowi materiałów. Jeśli materiały kosztują 1000 zł, realizacja również kosztuje 1000 zł.

Należy zsumować wszystkie koszty netto, np. materiały i wykonanie. W tym zadaniu: 1000 zł + 1000 zł = 2000 zł netto.

Kwotę netto mnoży się przez stawkę VAT zapisaną dziesiętnie. Dla 22%: VAT = netto × 0,22.

Wartość netto można pomnożyć przez 1,22. Dla 2000 zł netto daje to 2000 zł × 1,22 = 2440 zł brutto.

Ponieważ w treści podano, że zarówno materiały, jak i wykonanie podlegają stawce VAT. Dlatego najpierw sumuje się oba koszty netto, a dopiero potem nalicza podatek.

Najczęstszy błąd to doliczenie VAT tylko do materiałów albo nieuwzględnienie kosztów realizacji. Prowadzi to do zaniżenia wyniku.

W termistorze PTC wraz ze wzrostem temperatury rośnie rezystancja. Jeśli PTC tworzy dzielnik napięcia sterujący bazą tranzystora, wzrost tej rezystancji może podnieść napięcie bazy i załączyć tranzystor oraz przekaźnik.

BD139 działa jako klucz elektroniczny. Po podaniu odpowiedniego napięcia na bazę zaczyna przewodzić i umożliwia przepływ prądu przez cewkę przekaźnika.

Przez cewkę przekaźnika musi popłynąć prąd o odpowiedniej wartości. Wtedy pole magnetyczne przyciąga zworę i styki NO zostają zwarte.

Dla termistora PTC zmniejszenie temperatury powoduje spadek rezystancji. W tym układzie obniżyłoby to napięcie sterujące bazą tranzystora, więc przekaźnik nadal nie zostałby załączony.

Dzielnik zamienia zmianę rezystancji termistora na zmianę napięcia. Gdy PTC jest dolnym elementem dzielnika, wzrost jego rezystancji powoduje wzrost napięcia w punkcie środkowym.

Zmniejszenie napięcia zasilania obniża dostępne napięcie i prąd w obwodzie. Utrudnia to załączenie tranzystora i zasilenie cewki przekaźnika.

W PTC rezystancja rośnie wraz ze wzrostem temperatury. W NTC rezystancja maleje wraz ze wzrostem temperatury.

Cewka magazynuje energię w polu magnetycznym. Przy wyłączaniu może generować przepięcie, dlatego w praktycznych układach często stosuje się diodę zabezpieczającą równolegle do cewki.

Należy użyć wzoru P = U² / R. Dla napięcia 12 V i rezystancji 200 Ω moc wynosi 0,72 W.

Położenie wyłącznika decyduje o tym, które elementy są podłączone do zasilania i jakie napięcie występuje na rezystorze. Błędne odczytanie połączeń prowadzi do błędnej mocy.

1 kΩ to 1000 Ω, więc 0,2 kΩ = 0,2 · 1000 Ω = 200 Ω.

Oznacza to, że rezystor zamienia energię elektryczną na ciepło z szybkością 0,72 J/s. Rezystor musi mieć odpowiednią moc znamionową, aby się nie przegrzał.

Moc będzie równa 0 W, gdy przez rezystor nie płynie prąd albo gdy napięcie na nim wynosi 0 V.

BD139 może pracować jako klucz tranzystorowy sterujący przepływem prądu przez żarówkę. Włączenie lub wyłączenie tranzystora zależy od napięcia podanego na jego bazę.

Wzory elektryczne wymagają zwykle woltów, amperów i omów. Pozostawienie rezystancji w kilo omach bez przeliczenia może dać wynik błędny tysiąckrotnie.

Jest to rezystancja zastępcza całego fragmentu obwodu znajdującego się między tymi zaciskami. Traktuje się ją tak, jakby między A i B był podłączony jeden rezystor.

Rezystory są połączone szeregowo, gdy ten sam prąd przepływa kolejno przez każdy z nich. Ich rezystancje dodaje się.

Rezystory są połączone równolegle, gdy oba ich końce są podłączone do tych samych dwóch węzłów. Napięcie na każdym z nich jest wtedy takie samo.

Prąd płynący prawą gałęzią musi przejść najpierw przez górny rezystor 1 Ω, a potem przez pionowy rezystor 1 Ω. Nie ma między nimi rozgałęzienia, więc są połączone szeregowo.

Lewy rezystor 1 Ω jest podłączony bezpośrednio między węzłami A i B. Prawa gałąź także zaczyna się w węźle A i kończy w węźle B, więc obie gałęzie są równoległe.

Dla dwóch rezystorów stosuje się wzór Rz = (R1 · R2) / (R1 + R2). W tym zadaniu jest to (1 Ω · 2 Ω) / (1 Ω + 2 Ω) = 2/3 Ω.

Tak. W połączeniu równoległym powstają dodatkowe drogi przepływu prądu, dlatego rezystancja zastępcza jest zawsze mniejsza od najmniejszej rezystancji pojedynczej gałęzi.

Siłę oblicza się ze wzoru F = p · S, gdzie p to ciśnienie, a S to powierzchnia tłoka. Wynik w układzie SI otrzymuje się w niutonach.

1 MPa = 1 000 000 Pa, więc 2 MPa = 2 000 000 Pa. Do obliczeń siły należy używać paskali.

Ponieważ paskal jest jednostką N/m². Aby wynik siły wyszedł w niutonach, powierzchnia musi być podana w m².

Najpierw przeliczamy ciśnienie: 2 MPa = 2 000 000 Pa. Następnie F = 2 000 000 · 0,003 = 6000 N = 6 kN.

Kiloniuton jest jednostką większą: 1 kN = 1000 N. Siła 6000 N to 6 kN.

Siła zależy głównie od ciśnienia czynnika roboczego i czynnej powierzchni tłoka. Im większe ciśnienie lub większa powierzchnia, tym większa siła.

Tak, zasada jest taka sama dla siłowników hydraulicznych i pneumatycznych. W praktyce należy jednak uwzględniać straty, tarcie i sprawność układu.

Elektroodpady to zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne, np. komputery, zasilacze, telewizory, czujniki czy sterowniki. Nie wolno ich wyrzucać do zwykłego kosza.

Mogą zawierać substancje szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi. Wymagają osobnej zbiórki oraz specjalistycznego przetwarzania.

Można go przekazać firmie odbierającej odpady, do PSZOK, punktu zbiórki elektroodpadów albo sklepu przy zakupie nowego podobnego sprzętu.

Takie działanie jest nieprawidłowe i może stwarzać zagrożenie dla ludzi oraz środowiska. Odbiór elektroodpadów powinien odbywać się w wyznaczonym miejscu lub przez uprawnioną firmę.

Należy potraktować go jako elektroodpad i przekazać zgodnie z procedurą obowiązującą w zakładzie, np. do wyznaczonego pojemnika lub uprawnionego odbiorcy.

Nie. Uszkadzanie sprzętu, np. rozbijanie kineskopu, jest niebezpieczne i może spowodować uwolnienie szkodliwych substancji lub obrażenia.

Jest to znak ostrzegający przed promieniowaniem jonizującym lub materiałami promieniotwórczymi. Umieszcza się go tam, gdzie istnieje ryzyko narażenia na promieniowanie.

Może uszkadzać komórki organizmu, tkanki i materiał genetyczny. Przy dużych dawkach może prowadzić do ciężkich skutków zdrowotnych.

Na urządzeniach rentgenowskich, aparaturze przemysłowej z izotopami, pojemnikach z materiałami radioaktywnymi oraz w laboratoriach wykorzystujących źródła promieniowania.

Znak promieniotwórczości ma charakterystyczne trzy łopatki wokół punktu. Oznaczenia elementów wirujących zwykle pokazują ruch obrotowy, wirnik lub ostrzeżenie przed wciągnięciem.

Należy skracać czas przebywania przy źródle, zwiększać odległość od niego oraz stosować odpowiednie osłony ochronne.

Nie. Zasilanie trójfazowe oznacza się innymi symbolami i opisami elektrycznymi, np. 3~ lub informacją o napięciu międzyfazowym.