Pytania pomocnicze - ELM.05

EUROSCART omija tor odbioru antenowego i podaje do telewizora gotowy sygnał audio-wideo. Jeśli obraz z tego wejścia jest prawidłowy, to wzmacniacz wizji, synchronizacja i odchylanie najprawdopodobniej działają poprawnie.

Głowica wybiera żądany kanał z sygnału antenowego i przetwarza go na pośrednią częstotliwość. Jest jednym z podstawowych elementów toru wielkiej częstotliwości.

Sygnał antenowy jest sygnałem wysokiej częstotliwości i wymaga strojenia, demodulacji oraz obróbki w torze W.Cz./P.Cz. S-Video dostarcza już sygnał wizyjny, który omija część odbiorczą antenową.

Uszkodzony wzmacniacz wizji powodowałby problemy z wyświetlaniem obrazu niezależnie od źródła sygnału. Skoro obraz z tunera satelitarnego i kamery jest poprawny, wzmacniacz wizji prawdopodobnie jest sprawny.

Typowe objawy to brak odbioru kanałów z anteny, silne zakłócenia, brak fonii lub wizji mimo poprawnego sygnału antenowego. Wejścia zewnętrzne mogą przy tym działać prawidłowo.

Oznacza to, że sygnał z urządzenia zewnętrznego trafia do dalszych układów przetwarzania obrazu, bez użycia tunera, selektora kanałów i toru pośredniej częstotliwości.

Należy porównać, które źródła działają, a które nie. Jeśli nie działa tylko antena, problem leży przed wejściami AV, czyli w torze odbioru antenowego.

Najczęściej jest to złącze D-Sub 9-pin, potocznie DB-9. Ma trapezowy kształt i 9 styków ułożonych w dwóch rzędach: 5 oraz 4.

Oba mogą mieć kształt D-Sub, ale RS-232 zwykle ma 9 pinów w dwóch rzędach, a VGA ma 15 pinów w trzech rzędach. VGA służy do przesyłania sygnału wideo, a RS-232 do transmisji szeregowej danych.

RS-232 służy do szeregowej transmisji danych między urządzeniami. Spotyka się go m.in. w sprzęcie przemysłowym, serwisowym, pomiarowym i starszych komputerach.

Podstawowe linie to TXD, czyli nadawanie danych, RXD, czyli odbiór danych, oraz GND, czyli masa sygnałowa. Mogą występować także linie sterujące, np. RTS i CTS.

W praktyce wiele osób mówi DB-9 na 9-pinowe złącze D-Sub używane w RS-232. Technicznie poprawniejsza nazwa dla tej wielkości obudowy to DE-9, ale określenie DB-9 jest bardzo rozpowszechnione.

Nie. RS-232 i USB to różne standardy transmisji. USB jest nowsze, szybsze i ma inne złącza oraz sposób komunikacji.

To stała częstotliwość uzyskiwana po przemianie częstotliwości sygnału wejściowego w mieszaczu. Ułatwia wzmacnianie i filtrowanie sygnału w odbiorniku.

Ponieważ dwa różne sygnały wejściowe mogą po zmieszaniu z generatorem lokalnym dać tę samą częstotliwość pośrednią. Jeden z nich jest sygnałem użytecznym, a drugi zakłócającym.

Należy podwoić częstotliwość pośrednią, a następnie dodać ją do częstotliwości sygnału odbieranego. Dla fs = 1450 kHz i fp = 465 kHz wynik to 2380 kHz, czyli 2,38 MHz.

1 MHz to 1000 kHz. Aby przeliczyć kHz na MHz, należy podzielić wartość przez 1000, np. 2380 kHz = 2,38 MHz.

Może powodować zakłócenia, ponieważ odbiornik może odebrać go tak, jakby był sygnałem właściwym. Pogarsza to selektywność i jakość odbioru.

Stosuje się obwody wejściowe i filtry selektywne przed mieszaczem. Ich zadaniem jest tłumienie sygnałów spoza odbieranego pasma.

Zapis 1R5 oznacza rezystancję 1,5 Ω. Litera R zastępuje przecinek dziesiętny i wskazuje jednostkę omów.

Pierwsze dwa paski oznaczają cyfry znaczące, trzeci pasek jest mnożnikiem, a czwarty określa tolerancję.

Ponieważ cyfry brązowy i zielony dają liczbę 15, a aby uzyskać 1,5 Ω, trzeba pomnożyć ją przez 0,1. Mnożnik ×0,1 oznacza kolor złoty.

Srebrny pasek oznacza tolerancję ±10%. Rzeczywista wartość rezystora może więc różnić się od nominalnej o 10%.

Jako mnożnik złoty oznacza ×0,1, a jako pasek tolerancji oznacza ±5%. Znaczenie zależy od położenia paska na rezystorze.

Brązowy to 1, zielony to 5, złoty to mnożnik ×0,1. Wynik to 15 × 0,1 = 1,5 Ω, a srebrny oznacza tolerancję ±10%.

Zwęglenie może zniszczyć paski barwne i uniemożliwić poprawny odczyt. W takiej sytuacji należy korzystać z dokumentacji technicznej lub schematu.

Kolektor tranzystora jest połączony z zasilaniem, wejście podawane jest na bazę, a wyjście odbierane z emitera. Taki układ nazywa się też wtórnikiem emiterowym.

Nie. Sygnał wyjściowy jest zgodny w fazie z sygnałem wejściowym, czyli nie występuje przesunięcie o 180°.

Wzmocnienie napięciowe jest bliskie 1 V/V, ale zwykle nieco mniejsze od jedności. Układ nie służy głównie do wzmacniania napięcia.

Baza jest polaryzowana dzielnikiem rezystorowym 200 kΩ i 178 kΩ. Ich połączenie równoległe daje około 94 kΩ, czyli w przybliżeniu 100 kΩ.

Stosuje się go jako bufor i układ dopasowujący impedancję. Ma dużą rezystancję wejściową i małą rezystancję wyjściową.

Wspólny emiter odwraca fazę i może mieć duże wzmocnienie napięciowe. Wspólny kolektor nie odwraca fazy, a jego wzmocnienie napięciowe jest bliskie jedności.

Ponieważ jest to adres sieci, a nie adres pojedynczego urządzenia. Adresu sieci nie przypisuje się hostom.

Dla podsieci 192.168.0.0/24 jest to adres rozgłoszeniowy broadcast. Służy do komunikacji ze wszystkimi hostami w tej podsieci.

Oznacza, że pierwsze trzy oktety identyfikują sieć, a ostatni oktet identyfikuje hosta. W takiej podsieci typowo dostępne są adresy hostów od .1 do .254.

Należy do prywatnego zakresu 192.168.0.0–192.168.255.255 i nie jest ani adresem sieci, ani adresem rozgłoszeniowym dla podsieci 192.168.255.0/24.

Adres prywatny jest przeznaczony do sieci lokalnych i nie jest bezpośrednio routowany w Internecie. Adres publiczny może być widoczny i routowany w sieci Internet.

Prywatny zakres klasy C to 192.168.0.0–192.168.255.255. Adres 198.162.1.1 nie należy do tego zakresu.

Urządzeniom można przypisać adresy od 192.168.1.1 do 192.168.1.254. Adres 192.168.1.0 jest adresem sieci, a 192.168.1.255 adresem rozgłoszeniowym.

Funkcja XOR przyjmuje wartość 1 wtedy, gdy wejścia są różne: dla 01 i 10. Dla 00 oraz 11 wynik wynosi 0.

XOR daje 1, gdy wejścia są różne. XNOR jest jego negacją i daje 1, gdy wejścia są takie same.

Ponieważ za pomocą samych bramek NAND można zbudować każdą podstawową funkcję logiczną, np. NOT, AND, OR oraz funkcje złożone, takie jak XOR.

Należy połączyć oba wejścia bramki NAND z tym samym sygnałem. Wtedy na wyjściu otrzymuje się jego negację.

Najlepiej oznaczyć wyjścia kolejnych bramek sygnałami pomocniczymi i zapisywać ich równania logiczne. Następnie upraszcza się wyrażenie, np. z użyciem praw de Morgana.

Funkcję XOR opisuje wzór: Y = ¬A · B + A · ¬B. Oznacza to, że wynik jest równy 1 tylko dla różnych wartości wejść.

To specjalny punkt uziemienia stosowany w celu ograniczenia szumów i zakłóceń w układach elektronicznych, szczególnie małosygnałowych.

Uziemienie ochronne służy głównie bezpieczeństwu użytkownika, a uziemienie bezszumowe poprawia jakość pracy układów elektronicznych przez redukcję zakłóceń.

Różne punkty masy i uziemienia pełnią różne funkcje: ochronną, sygnałową, ekranowania lub przeciwzakłóceniową. Ich pomylenie może prowadzić do błędnej pracy urządzenia.

Typowe objawy to przydźwięk sieciowy, buczenie, trzaski, podwyższony poziom szumów lub zakłócenia zależne od pracy innych urządzeń.

Nie. Uziemienie bezszumowe ma funkcję przeciwzakłóceniową, natomiast PE odpowiada za ochronę przeciwporażeniową i nie wolno go pomijać ani zastępować.

W sprzęcie audio, urządzeniach pomiarowych, aparaturze komunikacyjnej oraz innych układach, w których zakłócenia mogą pogorszyć jakość sygnału.

Dla napięć stosuje się wzór ku = 10^(dB/20). Dla 46 dB otrzymujemy około 200 V/V, bo 40 dB to 100 razy, a dodatkowe 6 dB to około 2 razy.

Z wykresu maksymalne wzmocnienie wynosi około 55–60 V/V, a wymagane ku max = 46 dB odpowiada około 200 V/V. Zmierzona wartość jest więc wyraźnie za mała.

Pokazuje zależność wzmocnienia od częstotliwości sygnału. Pozwala ocenić maksymalne wzmocnienie, pasmo przenoszenia oraz częstotliwości graniczne.

Wzmocnienie dla niskich częstotliwości zaczynałoby spadać zbyt wcześnie, czyli układ gorzej przenosiłby tony niskie. Należy to oceniać względem wymaganej dolnej granicy pasma.

Wzmocnienie dla wysokich częstotliwości spadałoby zbyt wcześnie. Oznaczałoby to zawężenie pasma od strony wysokich częstotliwości.

Spadek o 3 dB odpowiada zmniejszeniu napięcia do około 0,707 wartości maksymalnej. Punkty te często przyjmuje się jako dolną i górną częstotliwość graniczną.

Kształt może wyglądać poprawnie, ale wartość maksymalnego wzmocnienia może być niezgodna z wymaganiami. W tym zadaniu kluczowe jest porównanie 46 dB z odczytanym wzmocnieniem liniowym.

Tuner zmienia napięcie podawane przewodem koncentrycznym do LNB. Typowo około 13 V wybiera polaryzację pionową V, a około 18 V poziomą H.

Skoro tuner podaje właściwe napięcia, to sygnał sterujący dociera do układu. Brak odbioru jednej polaryzacji wskazuje na niesprawny układ przełączania lub odbioru polaryzacji w LNB.

LNB odbiera sygnał mikrofalowy z ogniska anteny, wzmacnia go i przemienia na niższą częstotliwość pośrednią przesyłaną do tunera przewodem koncentrycznym.

Modulator w.cz. dotyczy wyjścia sygnału z tunera do telewizora. Nie decyduje o tym, czy tuner odbiera transpondery w polaryzacji V lub H.

Uszkodzony przewód może powodować brak zasilania LNB, duże tłumienie, przerwy w odbiorze albo całkowity brak sygnału. Rzadziej powoduje selektywny brak tylko jednej polaryzacji przy poprawnych napięciach.

Oznacza to, że fala elektromagnetyczna sygnału ma określony kierunek polaryzacji, zgodny z wejściem V konwertera. LNB musi być przełączony na tę polaryzację, aby poprawnie odebrać dany transponder.

Należy sprawdzić napięcia sterujące na wyjściu tunera oraz działanie instalacji z innym LNB lub innym tunerem. Jeżeli napięcia są poprawne, a problem znika po wymianie LNB, uszkodzony był konwerter.