Pytania pomocnicze - ELM.06

Najczęściej stosuje się wtyk RJ45. Jest on typowy dla przewodów sieciowych łączących komputery, sterowniki PLC, switche i panele HMI.

Wtyk RJ45 wymaga równomiernego dociśnięcia styków do żył przewodu. Zaciskarka ma specjalnie ukształtowane szczęki, które wykonują to poprawnie i trwale.

Stosuje się przewody typu skrętka, np. UTP, FTP lub STP. W środowisku przemysłowym często używa się przewodów ekranowanych ze względu na zakłócenia elektromagnetyczne.

Są to dwa standardy kolejności ułożenia żył we wtyku RJ45. Ważne jest, aby oba końce przewodu wykonać zgodnie z wymaganym typem połączenia i zachować tę samą kolejność dla przewodu prostego.

Najlepiej użyć testera przewodów sieciowych. Tester sprawdza ciągłość żył, ich kolejność oraz ewentualne zwarcia lub przerwy.

Oznacza to, że komunikacja odbywa się w sieci komputerowej, najczęściej Ethernet. Do fizycznego połączenia urządzeń zwykle używa się przewodu sieciowego zakończonego wtykami RJ45.

Zużyte uszczelnienia pozwalają na przeciek oleju między komorami siłownika lub na zewnątrz. W efekcie część energii hydraulicznej jest tracona i siłownik generuje mniejszą siłę.

Przeciek zewnętrzny jest widoczny jako wyciek oleju poza siłownik. Przeciek wewnętrzny zachodzi między komorami siłownika i może powodować spadek siły bez widocznego wycieku.

Podniesienie ciśnienia może przeciążyć elementy układu i nie usuwa właściwej przyczyny usterki. Jeśli problemem są nieszczelne uszczelnienia, wyższe ciśnienie tylko zwiększy straty i ryzyko awarii.

Awarię pompy podejrzewa się, gdy spadek ciśnienia lub wydajności dotyczy całego układu, a nie tylko jednego siłownika. Warto wtedy wykonać pomiary ciśnienia i przepływu.

Do typowych objawów należą wolniejsza praca, brak siły, opadanie tłoczyska pod obciążeniem, wycieki oleju oraz nierównomierny ruch. Takie symptomy często wskazują na problem z uszczelnieniami.

Mocowania odpowiadają głównie za mechaniczne połączenie siłownika z maszyną. Nie mają bezpośredniego wpływu na szczelność komór roboczych ani na wytwarzaną siłę hydrauliczną.

Modulacja PWM polega na zmianie szerokości impulsu, czyli czasu trwania stanu wysokiego w okresie sygnału. Dzięki temu można regulować średnią wartość napięcia lub mocy dostarczanej do odbiornika.

Wypełnienie to procentowy udział czasu trwania stanu wysokiego w całym okresie sygnału. Im większe wypełnienie, tym większa średnia wartość sygnału.

Nie. W klasycznym PWM amplituda impulsów pozostaje taka sama, a regulacja odbywa się przez zmianę czasu trwania impulsu.

PWM stosuje się między innymi do regulacji prędkości silników, jasności diod LED, mocy grzałek oraz w układach falowników i przekształtników energoelektronicznych.

Częstotliwość określa, ile okresów sygnału występuje w ciągu sekundy. Szerokość impulsu określa, jak długo sygnał pozostaje w stanie wysokim w jednym okresie.

Zmieniając wypełnienie PWM, zmienia się średni czas załączenia odbiornika. To wpływa na średnią wartość napięcia, prądu lub mocy.

Wskazanie OL oznacza przekroczenie zakresu pomiarowego, czyli bardzo dużą rezystancję. W przypadku cewki najczęściej świadczy to o przerwie w uzwojeniu.

Omomierz sam podaje niewielki prąd pomiarowy. Podłączenie go do zasilonego obwodu może uszkodzić miernik i dać błędny wynik.

Rezystancja uzwojenia jest mierzona między zaciskami cewki i sprawdza ciągłość przewodu nawojowego. Rezystancja izolacji sprawdza, czy izolacja nie ma przebicia do obudowy lub innych części.

Nie jest to metoda bezpośrednia. Pomiar napięcia informuje głównie o obecności zasilania, a przerwę w uzwojeniu najlepiej potwierdza pomiar rezystancji.

Bardzo mała rezystancja może być prawidłowa dla niektórych cewek niskonapięciowych, ale może też świadczyć o zwarciu. Wynik należy porównać z dokumentacją lub sprawnym elementem.

Elementy połączone równolegle z cewką mogą zafałszować wynik pomiaru. Odłączenie jednej końcówki pozwala zmierzyć samą cewkę.

Urządzenia są połączone w zamkniętą pętlę, a każde z nich łączy się zwykle z dwoma sąsiednimi. Dane są przekazywane kolejno przez następne elementy sieci.

Ponieważ dane często muszą przechodzić przez kolejne węzły pierścienia. Przerwanie połączenia lub awaria urządzenia może przerwać ciągłość drogi transmisji.

W gwieździe wszystkie urządzenia komunikują się przez punkt centralny, np. switch. W pierścieniu urządzenia tworzą zamknięty obieg i przekazują dane między sąsiadami.

W magistrali wszystkie urządzenia są podłączone do jednego wspólnego przewodu transmisyjnego. W pierścieniu każde urządzenie jest częścią zamkniętej pętli komunikacyjnej.

Znacznik to specjalna informacja krążąca po sieci, która daje urządzeniu prawo do nadawania danych. Rozwiązanie to porządkuje dostęp do medium transmisyjnego.

Do zalet należą uporządkowana transmisja danych, możliwość ograniczenia kolizji oraz przewidywalny sposób dostępu urządzeń do sieci.

Główną wadą jest podatność na przerwanie komunikacji przy awarii jednego elementu lub połączenia. Rozbudowa takiej sieci może być też mniej wygodna niż w topologii gwiazdy.

SFC to graficzny język opisu sekwencji działania programu. Przedstawia proces jako kolejne etapy oraz przejścia zależne od warunków logicznych.

Etapy i przejścia muszą występować naprzemiennie. Niepoprawne jest bezpośrednie połączenie dwóch etapów albo dwóch przejść.

Etap początkowy określa stan, od którego rozpoczyna się wykonywanie sekwencji po uruchomieniu programu. Zwykle oznacza się go specjalnym symbolem, np. podwójną ramką.

Akcje przypisuje się do etapów. Przejścia zawierają warunki logiczne decydujące o przejściu do kolejnego etapu.

Należy szukać naruszenia naprzemienności etapów i przejść, braku etapu początkowego lub błędnie wykonanych rozgałęzień. Najczęstszym błędem jest połączenie etap–etap albo przejście–przejście.

W rozgałęzieniu alternatywnym wykonywana jest jedna z możliwych gałęzi zależnie od warunku. W rozgałęzieniu równoległym kilka gałęzi uruchamia się jednocześnie.

Warunek przejścia określa, kiedy aktywność ma zostać przeniesiona z jednego etapu do następnego. Bez warunku sekwencja nie ma jednoznacznej logiki działania.

Pozostałe ciśnienie może spowodować gwałtowne wyrzucenie elementów, przewodów lub zanieczyszczeń. Jest to bezpośrednie zagrożenie dla obsługującego i urządzenia.

Odwadniacze usuwają kondensat, czyli skroploną wodę z instalacji. Ich otwarcie pomaga także sprawdzić, czy w układzie nie pozostało ciśnienie.

Po wyłączeniu sprężarki ciśnienie może nadal pozostawać w zbiornikach, przewodach i elementach instalacji. Trzeba je bezpiecznie usunąć.

Dopiero po wyłączeniu źródła zasilania, odpowietrzeniu układu, opróżnieniu zbiorników i potwierdzeniu braku ciśnienia w instalacji.

Kondensat może powodować korozję, zanieczyszczenie elementów pneumatycznych, zamarzanie przewodów oraz pogorszenie pracy zaworów i siłowników.

Odpowietrzenie sprężarki dotyczy usunięcia ciśnienia z samej sprężarki lub jej odcinka. Opróżnienie zbiorników oznacza spuszczenie sprężonego powietrza zgromadzonego w zasobnikach.

Czyszczenie przy obecności ciśnienia może być niebezpieczne i nieskuteczne. Najpierw trzeba usunąć energię zgromadzoną w sprężonym powietrzu.

Pilnik może usunąć warstwę ochronną styku, zmienić jego kształt i pozostawić opiłki metalu. Skutkiem może być większa rezystancja przejścia, grzanie się styku lub zwarcie.

Do typowych czynności należą usuwanie kurzu, czyszczenie radiatorów, kontrola połączeń elektrycznych, obserwacja pracy wentylatorów oraz sprawdzanie stanu elementów sterowania i zabezpieczeń.

Objawami są nadpalenia, przebarwienia, wżery, ślady łuku elektrycznego, niestabilna praca obwodu oraz nadmierne nagrzewanie się elementu.

Najczęściej stosuje się specjalne preparaty do czyszczenia styków, miękką niestrzępiącą się szmatkę lub przedmuchanie suchym powietrzem. Należy przestrzegać instrukcji producenta urządzenia.

Wentylatory odpowiadają za chłodzenie silnika, falownika lub szafy sterowniczej. Nietypowy hałas, brak obrotów albo drgania mogą wskazywać na uszkodzenie i ryzyko przegrzania.

Omomierz pozwala sprawdzić ciągłość połączeń oraz wykryć przerwy, luźne styki lub zbyt dużą rezystancję połączenia. Pomiar wykonuje się przy odłączonym zasilaniu.

Wymiana jest konieczna, gdy styki są nadpalone, zdeformowane, mają ubytki materiału lub nie zapewniają pewnego połączenia. Próby mechanicznego piłowania mogą tylko pogorszyć stan elementu.

Powietrze jest ściśliwe, więc część energii układu jest zużywana na jego sprężanie. Powoduje to opóźnienia, drgania, szarpanie i niestabilny ruch elementów wykonawczych.

Typowe objawy to szarpanie siłownika, nierównomierna praca napędu, hałas pompy, drgania przewodów, pienienie się oleju oraz wahania ciśnienia.

Powietrze może być zasysane przez nieszczelności po stronie ssawnej pompy, nieszczelne złącza, uszkodzone przewody lub przy zbyt niskim poziomie oleju w zbiorniku.

Należy usunąć nieszczelności, uzupełnić olej do właściwego poziomu i odpowietrzyć układ zgodnie z dokumentacją techniczną. Po odpowietrzeniu sprawdza się stabilność pracy i ciśnienie.

Tak, jeśli wyciek obniży poziom oleju lub spowoduje zasysanie powietrza przez nieszczelne miejsce. Jednak sam wyciek nie jest tak jednoznaczną przyczyną szarpania jak zapowietrzenie czynnika roboczego.

Zbyt wysoka lepkość utrudnia przepływ oleju, a zbyt niska może pogarszać smarowanie i szczelność wewnętrzną. Nie jest to jednak typowy bezpośredni objaw szarpania tak charakterystyczny jak zapowietrzenie.

Podczas demontażu przewodów, siłowników lub pompy do instalacji może dostać się powietrze. Bez odpowietrzenia układ może działać niestabilnie i szarpać.

Sprawdza się ją, aby potwierdzić, że metalowe części obudowy są skutecznie połączone z przewodem ochronnym PE. Ma to zapewnić ochronę użytkownika w przypadku uszkodzenia izolacji.

Pomiar wykonuje się między stykiem ochronnym wtyczki a dostępnymi metalowymi elementami obudowy urządzenia.

Styk fazowy L nie jest elementem obwodu ochronnego. Pomiar między fazą a obudową nie potwierdza ciągłości przewodu PE i mógłby być niebezpieczny.

Ma izolację podstawową oraz połączenie dostępnych części przewodzących z przewodem ochronnym PE. Wymaga sprawnego styku ochronnego i przewodu ochronnego.

Przewód PE odprowadza prąd uszkodzeniowy z metalowej obudowy do instalacji ochronnej. Dzięki temu zabezpieczenia mogą szybko odłączyć zasilanie.

W razie uszkodzenia izolacji metalowa obudowa może znaleźć się pod napięciem. Zwiększa to ryzyko porażenia prądem, ponieważ zabezpieczenie może nie zadziałać prawidłowo.

Zwykle nie, ponieważ urządzenia II klasy ochronności mają izolację podwójną lub wzmocnioną i nie wymagają przewodu ochronnego PE.