Pytania pomocnicze - GIW.02

Stojak Valent służy do podpierania stropu jako element indywidualnej obudowy podporowej. Przenosi obciążenia górotworu na spąg.

Rozpieranie polega na doprowadzeniu stojaka do mocnego kontaktu ze stropem i spągiem oraz nadaniu mu wstępnej siły podporowej.

Najczęściej ma dźwignię, mechanizm zapadkowy lub zębaty oraz uchwyt obejmujący element stojaka. Służy do stopniowego zwiększania rozparcia.

Obudowa ŁP jest obudową łukową podatną, wykonywaną z łuków i strzemion. Stojak Valent jest indywidualnym stojakiem podporowym, więc stosuje się do niego inny osprzęt.

Prawidłowe rozparcie zapewnia skuteczne podparcie stropu i stabilność obudowy. Zbyt słabo rozparty stojak może nie spełniać swojej funkcji ochronnej.

Kombajn chodnikowy służy głównie do mechanicznego urabiania calizny oraz ładowania urobku na urządzenia odstawy. Stosuje się go przy drążeniu wyrobisk korytarzowych.

Urządzenie WUK 11 AU wspomaga prace związane z zabudową obudowy, między innymi podnoszenie stropnicy ŁP. Nie jest urządzeniem przeznaczonym do obrywki.

Stropnica to górny element łuku obudowy ŁP, podtrzymujący strop wyrobiska. Jest łączona ze stojakami tworzącymi boczne części obudowy.

Obrywka usuwa luźne i niebezpieczne fragmenty skał, które mogłyby odpaść. Jest istotna dla bezpieczeństwa ludzi i sprzętu pracujących w przodku.

Urabianie polega na celowym odspajaniu skały lub węgla od calizny w celu drążenia wyrobiska. Obrywka polega na usuwaniu już spękanych lub luźnych fragmentów, aby zabezpieczyć wyrobisko.

Urobek jest zgarniany przez mechanizm ładujący kombajnu, najczęściej łapy ładujące, a następnie kierowany na przenośnik kombajnowy i dalej do systemu odstawy.

Zabierka to część pokładu wybierana krótkim wyrobiskiem eksploatacyjnym. Ma określone wymiary, w tym szerokość, której nie wolno przekraczać ze względów bezpieczeństwa.

Szerokość zabierki nie powinna przekraczać 6,0 m. Jest to podstawowa wartość do zapamiętania przy systemie zabierkowym.

Ograniczenie szerokości zmniejsza ryzyko obwału stropu i poprawia stateczność wyrobiska. Ułatwia też prawidłowe zastosowanie obudowy.

W systemie zabierkowym pokład wybiera się krótkimi zabierkami, natomiast w systemie ścianowym eksploatacja odbywa się długim frontem ścianowym. System ścianowy jest zwykle bardziej wydajny.

Najważniejsze zagrożenia to utrata stateczności stropu, obwał skał, przeciążenie obudowy oraz zwiększone niebezpieczeństwo dla pracowników.

Obudowa zabezpiecza strop i ociosy wyrobiska, chroniąc ludzi oraz sprzęt przed skutkami ciśnienia górotworu i opadania skał.

Zapalniki elektryczne służą do zainicjowania detonacji ładunku materiału wybuchowego. Są uruchamiane impulsem elektrycznym z zapalarki lub obwodu strzałowego.

Oddzielne przenoszenie zmniejsza ryzyko przypadkowego zainicjowania materiału wybuchowego. Jest to podstawowa zasada bezpieczeństwa przy robotach strzałowych.

Materiał wybuchowy stanowi główny ładunek wykonujący pracę urabiania skały. Zapalnik jest środkiem inicjującym, który powoduje rozpoczęcie detonacji tego ładunku.

Zamknięcie chroni zapalniki przed wypadnięciem, uszkodzeniem mechanicznym, zanieczyszczeniem i wilgocią. Pomaga też kontrolować ich bezpieczne przenoszenie.

Nie. Jego zadaniem jest przenoszenie zapalników elektrycznych, a nie magazynowanie środków strzałowych w pobliżu przodka.

Mogą to być między innymi pojemniki na zapalniki, torby lub skrzynki na materiały wybuchowe, zapalarka, przewody strzałowe oraz sprzęt do wykonywania przybitki.

Teodolit służy do precyzyjnego pomiaru kątów i wyznaczania kierunku prowadzenia wyrobiska zgodnie z dokumentacją mierniczą.

Trzy piony pomagają wyznaczyć i kontrolować linię kierunkową w wyrobisku. Ułatwiają sprawdzenie, czy roboty są prowadzone zgodnie z założonym kierunkiem.

Niwelator i łata służą przede wszystkim do pomiarów wysokościowych, czyli do określania różnic poziomów, a nie do wyznaczania kierunku poziomego wyrobiska.

Kompas może być zakłócany przez elementy metalowe, urządzenia i lokalne anomalie magnetyczne. W miernictwie górniczym wymagana jest większa dokładność.

Prawidłowy kierunek zapewnia zgodność robót z projektem, umożliwia bezpieczne połączenie wyrobisk i ogranicza ryzyko błędów przestrzennych w kopalni.

Wyznaczanie kierunku dotyczy przebiegu wyrobiska w planie, czyli jego orientacji poziomej. Niwelacja dotyczy wysokości, spadków i różnic poziomów.

Zapora przeciwwybuchowa ogranicza rozprzestrzenianie się wybuchu pyłu węglowego lub mieszaniny gazowo-pyłowej. Działa przez rozproszenie pyłu kamiennego lub wody w strefie fali wybuchu.

Mnoży się powierzchnię przekroju wyrobiska przez 200 kg/m². Dla przekroju 14 m² daje to 14 × 200 = 2800 kg.

Pył kamienny jest niepalny i zmniejsza zdolność pyłu węglowego do zapłonu oraz przenoszenia wybuchu. Rozproszony w powietrzu działa inertyzująco.

Jest to pole przekroju poprzecznego wyrobiska liczone w świetle obudowy, czyli wewnątrz obudowy. Ta wartość służy m.in. do obliczania wymaganej ilości pyłu na zaporze.

1400 kg odpowiadałoby przelicznikowi 100 kg/m². W tym przypadku należy zastosować 200 kg/m², więc poprawna masa to 2800 kg.

Oznacza minimalną wymaganą ilość zabezpieczenia. Na zaporze nie może być mniej pyłu kamiennego niż wynika z obliczeń.

Oznacza on zakres wysokości pracy obudowy od około 1,5 m do 3,2 m. Ściana o wysokości 3,0 m mieści się w tym zakresie.

Jej zakres wysokości kończy się na około 2,9 m, więc jest za niska dla ściany 3,0 m. Dodatkowo oznaczenie nie wskazuje właściwego przeznaczenia dla ściany podsadzkowej.

Trzeba sprawdzić, czy wysokość ściany mieści się w zakresie pracy obudowy oraz czy obudowa jest przeznaczona do ścian podsadzkowych.

Oznacza to, że przestrzeń po wybraniu kopaliny wypełnia się podsadzką. Wymaga to zastosowania obudowy dostosowanej do takiego sposobu prowadzenia eksploatacji.

Ponieważ sam zakres wysokości nie wystarcza. Obudowa musi mieć także właściwe przeznaczenie konstrukcyjne, np. do ściany podsadzkowej, a nie zawałowej.

Ma zakres pracy od około 1,5 m do 3,2 m, więc obejmuje wysokość 3,0 m. Oznaczenie Pp wskazuje przeznaczenie do ściany podsadzkowej.

Tąpnięcie to gwałtowne zniszczenie górotworu lub wyrobiska spowodowane nagłym rozładowaniem naprężeń w skałach. Może prowadzić do uszkodzenia obudowy i zagrożenia życia pracowników.

Wyciskanie spągu oznacza, że skały wokół wyrobiska są silnie obciążone i ulegają deformacji. Jest to typowy objaw zwiększonego ciśnienia górotworu.

Łamanie obudowy świadczy o tym, że nacisk górotworu przekracza wytrzymałość elementów obudowy. Może być sygnałem niebezpiecznego zaciskania wyrobiska.

Do objawów należą wyciskanie spągu, pękanie lub wyginanie obudowy, trzaski w górotworze, odpryski skał oraz zaciskanie wyrobiska.

Wydzielanie gazów wiąże się głównie z zagrożeniem metanowym lub wentylacją po robotach strzałowych. Tąpania dotyczą przede wszystkim naprężeń i deformacji górotworu.

Należy traktować takie objawy jako potencjalnie niebezpieczne, powiadomić osoby dozoru i postępować zgodnie z instrukcjami obowiązującymi w kopalni.

Określa, jakie minerały wchodzą w skład skały, np. kwarc, skalenie, kalcyt lub minerały ilaste. Pozwala ocenić właściwości skały wynikające z jej składu mineralnego.

Opisuje budowę skały, czyli jej strukturę, teksturę oraz sposób rozmieszczenia składników mineralnych. Pomaga rozpoznać typ skały i warunki jej powstania.

Struktura dotyczy cech składników skały, np. wielkości i kształtu ziaren. Tekstura opisuje sposób ich rozmieszczenia, np. warstwowanie, uporządkowanie lub bezładność.

Ponieważ pytanie dotyczy składu mineralnego, struktury i tekstury skały. To właśnie te cechy są przedmiotem analiz mineralogiczno-petrograficznych.

Analiza chemiczna określa skład chemiczny, np. zawartość pierwiastków lub związków. Analiza mineralogiczno-petrograficzna określa minerały oraz budowę skały.

Analiza stratygraficzna dotyczy następstwa, wieku i korelacji warstw skalnych. Petrograficzna skupia się na budowie i składnikach konkretnej skały.

Skład mineralny wpływa na twardość, zwięzłość, urabialność i ścieralność skały. Ma to znaczenie przy doborze technologii urabiania i ocenie warunków geologiczno-górniczych.

Instrukcja fabryczna jest opracowana przez producenta maszyny i zawiera wymagania właściwe dla danego typu kombajnu. Określa, co należy sprawdzić, jak często i w jaki sposób.

Instrukcja fabryczna dotyczy obsługi i eksploatacji konkretnej maszyny. Plan Ruchu opisuje ogólne zasady prowadzenia ruchu zakładu górniczego i organizacji robót.

Sprawdza się m.in. organ urabiający, noże, układy hydrauliczne i elektryczne, zabezpieczenia, zraszanie, smarowanie oraz elementy odstawy urobku.

Celem jest zapewnienie bezpiecznej i bezawaryjnej pracy maszyny. Przegląd pozwala wcześnie wykryć uszkodzenia lub nieprawidłowości.

Nie. Technologia drążenia opisuje sposób wykonywania wyrobiska, natomiast instrukcja fabryczna określa zasady obsługi i kontroli maszyny.

Powinni je znać pracownicy obsługujący kombajn, osoby dozoru oraz pracownicy odpowiedzialni za utrzymanie maszyny w sprawności technicznej.