Pytania pomocnicze - GIW.09

ŁPP oznacza obudowę łukową podatną podwyższoną. Jest to stalowa obudowa odrzwiowa stosowana do zabezpieczania wyrobisk korytarzowych.

Oznacza ono obudowę łukową podatną podwyższoną o wymiarze odrzwi 11, wykonaną z profilu V25, czteroelementową, z serii A.

V25 oznacza typ i wielkość stalowego kształtownika użytego do wykonania elementów obudowy. Profil wpływa na nośność i zastosowanie obudowy.

Odrzwia to pojedyncza rama obudowy ustawiona poprzecznie do osi wyrobiska. Kolejne odrzwia tworzą ciąg zabezpieczający strop i ociosy wyrobiska.

Liczba 4 informuje, że odrzwia obudowy składają się z czterech elementów stalowych.

Obudowa podatna może w kontrolowany sposób odkształcać się lub przesuwać w złączach pod wpływem nacisku górotworu. Zwiększa to jej zdolność do pracy w trudnych warunkach geologiczno-górniczych.

Trzeba kolejno odczytać rodzaj obudowy, wymiar odrzwi, profil, liczbę elementów i serię. Wszystkie te informacje muszą zgadzać się z opisem technicznym.

Wysokość pokładu decyduje, czy organy urabiające kombajnu obejmą całą wysokość ściany. Maszyna musi mieć odpowiedni zakres pracy wysokościowej.

Kombajn ścianowy służy do mechanicznego urabiania węgla w ścianie eksploatacyjnej oraz ładowania urobku na przenośnik ścianowy.

Właściwą maszyną jest KGE-750 F, ponieważ jest to kombajn ścianowy przystosowany do pracy w wysokiej ścianie.

Kombajn ścianowy urabia złoże wzdłuż długiego frontu ścianowego. Kombajn chodnikowy służy głównie do drążenia wyrobisk korytarzowych.

Kombajn ścianowy współpracuje przede wszystkim z obudową zmechanizowaną, przenośnikiem ścianowym oraz systemem odstawy urobku.

Należy sprawdzić przeznaczenie maszyny, jej symbol oraz parametry, szczególnie zakres wysokości urabiania i rodzaj wyrobiska.

Wyniki zapisują osoby nadzorujące ruch. Jest to czynność związana z formalnym nadzorem nad bezpieczeństwem i organizacją pracy.

Metaniarz wykonuje pomiary i kontrole stężenia metanu. Osoba nadzorująca ruch odpowiada za nadzór organizacyjny i wpisy wyników do raportowej książki.

Dokumentacja pozwala kontrolować zagrożenie metanowe, potwierdza wykonanie pomiarów i umożliwia podejmowanie decyzji dotyczących bezpieczeństwa pracy.

Nie. Przodowy kieruje pracą brygady w przodku, ale wpisy w raportowej książce wykonują osoby nadzorujące ruch.

Nie. Kombajnista obsługuje maszynę urabiającą, natomiast dokumentację wyników pomiarów prowadzą osoby nadzorujące ruch.

Umożliwia bieżące śledzenie wyników pomiarów i ocenę, czy atmosfera kopalniana jest bezpieczna. Jest też podstawą do działań w przypadku wzrostu stężenia metanu.

Taka załoga składa się z przodowego, górnika strzałowego, operatora zgarniarki oraz górnika.

Przodowy kieruje pracą załogi w przodku, organizuje wykonywanie robót i odpowiada za ich bezpieczny przebieg.

Ponieważ przy drążeniu chodnika często wykonuje się roboty strzałowe, a czynności związane z materiałami wybuchowymi może wykonywać uprawniony górnik strzałowy.

Operator zgarniarki obsługuje urządzenie zgarniakowe, które przemieszcza i ładuje urobek za pomocą zgarniaka oraz układu linowego.

W przypadku ładowarki zgarniakowej właściwa nazwa funkcji to operator zgarniarki. Egzamin sprawdza znajomość dokładnego składu załogi i poprawnego nazewnictwa.

Górnik wykonuje prace pomocnicze i zasadnicze w przodku, m.in. przy przygotowaniu stanowiska, obudowie, porządkowaniu i transporcie materiałów.

Metanomierz interferencyjny służy do pomiaru stężenia metanu CH4 oraz dwutlenku węgla CO2 w powietrzu kopalnianym.

Działanie przyrządu opiera się na interferencji światła i zmianie współczynnika załamania światła przez różne gazy.

Metan tworzy z powietrzem mieszaniny wybuchowe, dlatego jego stężenie musi być stale kontrolowane w wyrobiskach górniczych.

Dwutlenek węgla wypiera tlen i w większych stężeniach pogarsza warunki oddychania, dlatego jego obecność wpływa na bezpieczeństwo pracy.

Nie. Tlen mierzy się odpowiednimi tlenomierzami lub analizatorami gazów, a nie metanomierzem interferencyjnym.

Metanomierz interferencyjny jest przyrządem opartym na optycznej metodzie pomiaru i kojarzy się głównie z CH4 oraz CO2, natomiast detektory wielogazowe mogą mierzyć kilka różnych gazów, np. O2, CO, H2S czy CH4.

Najważniejszą cechą jest wysięgnik zakończony młotem hydraulicznym lub grotem udarowym. Taki osprzęt służy do rozbijania skał, a nie do wiercenia czy kotwienia.

Młot hydrauliczny służy do udarowego rozbijania skał i dużych brył urobku. Ułatwia dalszy transport, załadunek lub przeróbkę materiału.

Wóz wiertniczy ma wiertarkę i prowadnicę do wykonywania otworów strzałowych lub technologicznych. Wóz do kruszenia ma młot hydrauliczny przeznaczony do rozbijania skały.

Kruszenie polega na rozbijaniu skał lub brył urobku, najczęściej młotem hydraulicznym. Obrywka polega na usuwaniu luźnych, niebezpiecznych fragmentów ze stropu i ociosów wyrobiska.

Zbyt duże bryły mogą blokować przesypy, utrudniać załadunek i transport oraz powodować przestoje. Ich rozkruszenie pozwala utrzymać ciągłość pracy.

Główne zagrożenia to odpryski skał, hałas, drgania, zapylenie oraz ryzyko przebywania ludzi w strefie pracy wysięgnika. Konieczne jest zachowanie wyznaczonej strefy bezpieczeństwa.

Służy do badania wybranych cech mechanicznych skał, głównie ich oporu na wciskanie, twardości i zwięzłości.

Końcówka pomiarowa jest wciskana w skałę za pomocą układu hydraulicznego, a wynik określa opór stawiany przez badany materiał.

Ponieważ pytanie dotyczy badania cech mechanicznych skał, a właśnie do tego typu badań wykorzystuje się penetrometr.

Penetrometr bada właściwości mechaniczne skał, natomiast konwergometr mierzy zmiany odległości między punktami wyrobiska, czyli jego zaciskanie.

Wziernik peryskopowy służy do obserwacji miejsc trudno dostępnych, a nie do pomiaru cech mechanicznych skał.

Dynamometr hydrauliczny służy do pomiaru siły, np. naciągu lub obciążenia, ale nie jest podstawowym przyrządem do badania cech mechanicznych skał.

Charakterystyczne są trzaski i stuki w caliźnie, odpadanie węgla z ociosów i czoła przodka oraz wydmuchy zwiercin lub gazu z otworów badawczych.

Oznacza, że w caliźnie może występować gaz pod podwyższonym ciśnieniem. Jego nagłe uwolnienie może doprowadzić do wyrzutu gazów i skał.

Zagrożenie zawałowe dotyczy utraty stateczności stropu i obudowy, natomiast wyrzutowe wiąże się z gwałtownym wyrzuceniem gazu oraz mas skalnych lub węgla z calizny.

Mogą świadczyć o naprężeniach i pękaniu struktury węgla. W warunkach wysokiego nasycenia gazem może to poprzedzać wyrzut.

Im większa ilość gazu zawarta w węglu, tym większy potencjał gwałtownego uwolnienia gazu. Wysoka metanonośność może zwiększać ryzyko zjawisk gazodynamicznych.

Wiercenie badawcze pozwala ujawnić objawy ciśnienia gazu w caliźnie, np. wydmuchy zwiercin i gazu. To typowa przesłanka zagrożenia wyrzutami gazów i skał.

Długie wyrobisko przewietrzane lutniociągiem może stwarzać trudniejsze warunki ewakuacji i większe ryzyko pogorszenia atmosfery kopalnianej. Sprzęt izolujący pozwala oddychać niezależnie od składu powietrza w wyrobisku.

Sprzęt izolujący dostarcza użytkownikowi powietrze lub tlen niezależnie od atmosfery otoczenia. Pochłaniacz działa tylko przez oczyszczanie powietrza z określonych zanieczyszczeń i nie zabezpiecza przy niedoborze tlenu.

Oznacza doprowadzanie lub odprowadzanie powietrza z przodka za pomocą odrębnego układu, zwykle wentylatora lutniowego i lutniociągu. Stosuje się je głównie przy drążeniu wyrobisk.

Metanomierz służy do pomiaru stężenia metanu, ale nie chroni dróg oddechowych. Pytanie dotyczy wyposażenia osób w sprzęt umożliwiający bezpieczne oddychanie w razie zagrożenia.

Lutniociąg transportuje powietrze do przodka lub odprowadza z niego powietrze zanieczyszczone. Jest podstawowym elementem technicznym wentylacji oddzielnej.

Mogą wystąpić m.in. zagrożenie metanowe, pożarowe, pyłowe oraz niedobór tlenu lub obecność gazów szkodliwych. Dlatego wymagane są odpowiednie środki ochrony i kontrola atmosfery.

Drobny pył węglowy rozproszony w powietrzu może utworzyć mieszaninę wybuchową. Wystarczy odpowiednie stężenie pyłu, tlen i źródło zapłonu.

Zagrożenie to dzieli się na 2 kategorie. W pytaniach egzaminacyjnych należy zwrócić uwagę, że chodzi o kategorie, a nie poziomy, stopnie ani grupy.

Zagrożenie metanowe dotyczy wybuchowej mieszaniny metanu z powietrzem, a zagrożenie pyłem węglowym dotyczy rozproszonego pyłu węglowego. Oba zagrożenia mogą występować jednocześnie i wzajemnie zwiększać ryzyko.

Stosuje się m.in. zraszanie, odpylanie, usuwanie pyłu, opylanie pyłem kamiennym oraz zapory przeciwwybuchowe. Celem jest niedopuszczenie do powstania lub rozprzestrzenienia się wybuchu.

Zapory przeciwwybuchowe mają ograniczyć rozprzestrzenianie się wybuchu w wyrobisku. Mogą wykorzystywać pył kamienny lub wodę.

Nagromadzony pył może zostać poderwany przez podmuch, np. przy wybuchu metanu, i utworzyć obłok wybuchowy. Wtedy wybuch może rozwinąć się na znacznie większą skalę.