Pytania pomocnicze - GIW.13

To dokument zawierający informacje o budowie, obsłudze, eksploatacji, konserwacji i naprawach maszyny lub urządzenia. Określa, jak bezpiecznie i prawidłowo z niego korzystać.

Ponieważ DTR określa dopuszczalne parametry pracy, zasady obsługi oraz wymagania bezpieczeństwa. Praca niezgodna z DTR może spowodować awarię lub wypadek.

W DTR znajdują się m.in. dane techniczne, instrukcja obsługi, harmonogram przeglądów, zasady smarowania, konserwacji i usuwania typowych usterek.

DTR dotyczy maszyny lub urządzenia oraz jego obsługi. Dokumentacja geologiczno-techniczna dotyczy warunków geologicznych i technicznych wykonania otworu wiertniczego.

Nie. Serwisowanie powinno być prowadzone zgodnie z zaleceniami producenta zawartymi w DTR oraz obowiązującymi przepisami BHP.

Może prowadzić do uszkodzenia maszyny, przestoju prac, utraty gwarancji, zagrożenia zdrowia pracowników oraz odpowiedzialności służbowej lub prawnej.

Należy pomnożyć wysokość masztu lub wieży przez 1,5 i porównać wynik z 30 m. Obowiązuje większa z tych wartości.

Jest to dolna granica bezpieczeństwa, która ma ograniczyć ryzyko porażenia prądem oraz niebezpiecznego zbliżenia urządzeń wiertniczych do przewodów.

1,5 × 36 m = 54 m. Dlatego otwór należy zlokalizować co najmniej 54 m od linii wysokiego napięcia.

Wtedy, gdy 1,5 wysokości masztu lub wieży daje wynik mniejszy niż 30 m. Przykładowo dla masztu 18 m: 1,5 × 18 = 27 m, więc stosuje się 30 m.

Oznacza minimalną dopuszczalną wartość. Odległość może być większa, ale nie może być mniejsza od wskazanej wartości.

Im wyższy maszt, tym większy zasięg potencjalnego zagrożenia w przypadku przechyłu, awarii lub pracy elementów urządzenia. Dlatego odległość bezpieczeństwa rośnie wraz z wysokością masztu.

Marsz wiertniczy to pojedynczy cykl pracy narzędzia w otworze, obejmujący wykonanie określonego odcinka wiercenia między kolejnymi operacjami technologicznymi.

Należy powiązać ją ze słowem „marsz”. Oznacza ona ilość metrów otworu wykonaną w czasie jednego marszu wiertniczego.

Marszowa odnosi się do jednego marszu wiertniczego, a średnia obejmuje dłuższy czas pracy lub większy odcinek wiercenia.

Chwilowa prędkość wiercenia opisuje tempo wiercenia w konkretnym momencie, a nie w całym marszu lub całym okresie pracy.

Służy do oceny efektywności konkretnego cyklu wiercenia, porównywania marszów oraz kontroli pracy narzędzia wiertniczego.

Wpływają na nią m.in. rodzaj skał, stan świdra lub koronki, parametry wiercenia, doświadczenie załogi oraz warunki techniczne otworu.

Ciężarowskaz służy do pomiaru obciążenia na haku. Umożliwia kontrolę ciężaru przewodu wiertniczego oraz nacisku wywieranego na świder.

Podczas wiercenia część ciężaru przewodu jest przenoszona na świder. Wahania wskazań wynikają z postępu wiercenia, pracy świdra, oporów w otworze i regulacji nacisku.

Wiercenie daje odcinek ciągłej pracy z wahaniami obciążenia związanymi z naciskiem na świder. Zapis zapuszczania przewodu ma zwykle bardziej powtarzalny charakter związany z opuszczaniem kolejnych odcinków przewodu.

Nacisk na świder to część ciężaru przewodu wiertniczego przekazywana na narzędzie urabiające skałę. Jest jednym z podstawowych parametrów wiercenia.

Pozwala ocenić, jaka operacja była wykonywana oraz czy przebiegała prawidłowo. Ma znaczenie dla bezpieczeństwa pracy i kontroli parametrów wiercenia.

Taki fragment najczęściej oznacza wiercenie. Wahania wynikają z pracy świdra na dnie otworu i zmiennego nacisku na przewód.

Od maksymalnego udźwigu na haku odejmuje się ciężar przewodu wiertniczego. Wynik oznacza dodatkową siłę, jaką można przyłożyć powyżej ciężaru przewodu.

Ponieważ pytanie dotyczy ciągnięcia przewodu przez układ wyciągowy. Bezpośrednim ograniczeniem jest udźwig na haku, a nie nośność podbudowy przy rurowaniu.

Oznacza dodatkową siłę naciągu ponad 75 t ciężaru własnego przewodu. Całkowite obciążenie haka wyniesie wtedy 116 t.

Ciężarowskaz pokazuje aktualne obciążenie haka i pozwala kontrolować nadciąg. Dzięki temu operator nie przekracza dopuszczalnych obciążeń urządzenia.

Może dojść do przeciążenia masztu, liny, haka lub wielokrążków, a także do zerwania przewodu. Jest to poważne zagrożenie techniczne i BHP.

Ciężar przewodu to obciążenie wynikające z jego masy. Maksymalna siła ciągnięcia powyżej ciężaru przewodu to różnica między udźwigiem na haku a ciężarem przewodu.

Zawierają wartości graniczne, których nie wolno przekraczać podczas pracy. Na ich podstawie dobiera się bezpieczne obciążenia robocze.

To szybkość pogłębiania otworu podczas pracy narzędzia wiercącego. Najczęściej wyraża się ją w metrach na godzinę.

Większa prędkość obrotowa powoduje częstsze oddziaływanie elementów skrawających lub kruszących na skałę. Dzięki temu dno otworu może być urabiane szybciej.

Nie. Zbyt wysokie obroty mogą przyspieszać zużycie narzędzia, powodować drgania, przegrzewanie i pogorszenie efektywności wiercenia.

Im większa wytrzymałość skały na zgniatanie, tym trudniej ją urabiać. W praktyce powoduje to spadek prędkości mechanicznej wiercenia.

Płuczka chłodzi narzędzie, wynosi zwierciny i oczyszcza dno otworu. Jej niewłaściwe parametry mogą ograniczać prędkość wiercenia.

Prędkość mechaniczna dotyczy samego pogłębiania otworu. Prędkość marszowa odnosi się do zapuszczania lub wyciągania przewodu wiertniczego z otworu.

Marszowanie rozpoznaje się po pełnym cyklu działań z przewodem wiertniczym: przykręcenie narzędzia, zapuszczenie przewodu, wiercenie, płukanie, wyciągnięcie i odkręcenie narzędzia.

Ponieważ obejmuje także czynności pomocnicze, takie jak zapuszczanie i wyciąganie przewodu, płukanie otworu oraz montaż i demontaż narzędzia.

Płukanie usuwa zwierciny z dna otworu, chłodzi narzędzie wiertnicze i pomaga utrzymać drożność oraz stabilność otworu.

Przewiercanie dotyczy wykonywania otworu przez określoną warstwę lub odcinek, natomiast marszowanie obejmuje cały cykl operacji z przewodem i narzędziem.

Dowiercanie oznacza doprowadzenie otworu do założonej głębokości lub horyzontu, a marszowanie jest powtarzalnym cyklem technologicznym wykonywanym w trakcie prac.

Czas marszowania wpływa na całkowity czas wykonania otworu, koszty pracy wiertni oraz ocenę sprawności brygady i urządzenia wiertniczego.

Typowy cykl kończy się wyciągnięciem przewodu wiertniczego z otworu oraz odkręceniem narzędzia wiertniczego.

Mechaniczną prędkość wiercenia oblicza się ze wzoru: prędkość = przewiercona długość / czas wiercenia. Wynik najczęściej podaje się w m/h.

Najczęściej stosuje się metry na godzinę, czyli m/h. Długość otworu podaje się w metrach, a czas w godzinach.

Należy wykonać działanie 15,8 / 3,5 = 4,514..., czyli po zaokrągleniu 4,51 m/h.

Mechaniczna prędkość wiercenia uwzględnia sam czas rzeczywistego zwiercania skały. Marszowa prędkość wiercenia obejmuje szerszy czas robót, często razem z czynnościami pomocniczymi i przerwami technologicznymi.

Czas musi być wyrażony w godzinach, jeśli wynik ma być w m/h. Błędne przeliczenie minut lub części godziny prowadzi do nieprawidłowego wyniku.

Zależy między innymi od rodzaju i twardości skał, parametrów wiercenia, rodzaju świdra, nacisku na świder, prędkości obrotowej oraz skuteczności oczyszczania dna otworu.

Średnią prędkość wiercenia oblicza się ze wzoru: liczba uwierconych metrów podzielona przez czas wiercenia. Wynik podaje się najczęściej w m/h.

Ponieważ w tabeli ma największą średnią prędkość wiercenia: 10,18 m/h. To oznacza największy postęp wiercenia w jednostce czasu.

Nie zawsze. Liczba metrów pokazuje całkowity odcinek wykonany świdrem, ale postęp wiercenia jako efektywność pracy ocenia się zwykle przez prędkość wiercenia w m/h.

Świder PDC skrawa skałę elementami diamentowymi i nie ma ruchomych stożków. Świder gryzowy urabia skałę za pomocą obracających się gryzów z zębami lub wkładkami.

Najważniejsza jest kolumna „średnia prędkość wiercenia m/h”. Jeśli jej nie podano, trzeba ją obliczyć z liczby uwierconych metrów i czasu wiercenia.

Należy podzielić ilość uwierconych metrów przez czas wiercenia. Dla Halliburton PDC: 336 m ÷ 33 h = około 10,18 m/h.

Ten sam rozmiar świdra oznacza, że wykonują otwór o tej samej średnicy. Dzięki temu różnice w postępie można łatwiej wiązać z typem świdra i parametrami pracy.

Należy pomnożyć liczbę dni pracy przez liczbę godzin pracy w jednym dniu. Dla 10 dni po 8 godzin daje to 80 godzin pracy.

Podane zużycie 30 l/h dotyczy jednego silnika. Jeśli pracują dwa identyczne silniki, całkowite zużycie paliwa jest dwa razy większe.

Stosuje się wzór: zużycie paliwa = zużycie godzinowe × liczba godzin pracy × liczba urządzeń.

Jeden silnik zużyje 30 × 80 = 2400 litrów oleju napędowego.

Jednostka l/h oznacza liczbę litrów paliwa zużywanych w ciągu jednej godziny pracy silnika.

Wynik 2400 litrów powstaje wtedy, gdy obliczy się zużycie tylko dla jednego silnika i pominie fakt, że pracują dwa identyczne silniki.