Pytania pomocnicze - GIW.13

Należy zsumować czasy wszystkich operacji należących do tej rubryki. W tym przypadku dodaje się czas wymiany świdra i czas dodania wszystkich rur płuczkowych.

Ponieważ podany czas dotyczy dodania jednej rury. Jeśli dodano pięć rur, czas jednostkowy trzeba pomnożyć przez pięć.

Obejmuje czas czynności związanych ze zmianą narzędzia wiertniczego, np. świdra, oraz z dołączaniem kolejnych elementów przewodu wiertniczego.

Najczęstszy błąd to dodanie czasu tylko jednej rury zamiast pomnożenia go przez liczbę dodanych rur. Błędne byłoby więc obliczenie 10 + 5 zamiast 10 + 5 × 5.

Raport dokumentuje przebieg prac, czas poszczególnych operacji i postęp wiercenia. Umożliwia kontrolę organizacji robót oraz rozliczenie czasu pracy urządzenia.

Najpierw oblicza się czas dodania rur: 5 rur × 5 min = 25 min. Następnie dodaje się czas wymiany świdra: 25 min + 10 min = 35 min.

Należy pomnożyć czas pracy silnika przez średnie zużycie paliwa na godzinę. W tym przypadku: 720 godz. × 30 l/godz. = 21600 l.

1 m³ = 1000 l, więc liczbę litrów należy podzielić przez 1000. Dla 21600 l otrzymujemy 21,6 m³.

21600 to wynik w litrach, a odpowiedzi podano w metrach sześciennych. Brak przeliczenia jednostek prowadzi do błędnej odpowiedzi.

Potrzebny jest całkowity czas pracy silników oraz średnie zużycie paliwa na jednostkę czasu, najczęściej w l/godz.

Warto zapisać działanie razem z jednostkami: godz. × l/godz. = l. Jeśli odpowiedzi są w m³, wynik w litrach trzeba dodatkowo przeliczyć.

Powstaje nieszczelność, przez którą część płuczki ucieka poza właściwą drogą przepływu. Układ hydrauliczny ma mniejszy opór, dlatego ciśnienie tłoczenia spada.

To ciśnienie wytwarzane przez pompę płuczkową, potrzebne do przetłoczenia płuczki przez przewód wiertniczy, świder i przestrzeń pierścieniową.

Przy wypłukaniu spada ciśnienie mimo niezmienionej pracy pompy. Zmniejszenie liczby skoków pompy jest zmianą parametru pracy urządzenia, a nie bezpośrednim objawem nieszczelności przewodu.

Przy wypłukaniu płuczka nadal może krążyć w otworze, ale część przepływu odbywa się przez nieszczelność. Najbardziej charakterystyczna jest zmiana ciśnienia, a niekoniecznie natychmiastowy spadek wypływu.

Należy przerwać normalne wiercenie, sprawdzić parametry pomp i ciśnienia, a następnie skontrolować przewód wiertniczy. Dalsza praca może powiększyć uszkodzenie.

Może dojść do powiększenia nieszczelności, utraty skutecznego obiegu płuczki, gorszego oczyszczania otworu, uszkodzenia narzędzi lub awarii przewodu.

Baryt zwiększa gęstość płuczki wiertniczej. Dzięki temu płuczka może wytwarzać większe ciśnienie hydrostatyczne w otworze.

Gęstość płuczki zwiększa się, aby zrównoważyć ciśnienie górotworu i zapobiec dopływowi płynów złożowych do otworu. Jest to ważne dla bezpieczeństwa wiercenia.

Baryt służy głównie do obciążania płuczki, czyli zwiększania jej gęstości. Bentonit poprawia właściwości zawiesinowe i lepkość płuczki.

Najpierw trzeba rozpoznać, który materiał jest obciążający. W tym przypadku jest to baryt, więc z tabeli odczytuje się jego zużycie.

W płuczce mogą występować m.in. bentonit, CMC, biopolimery, KCl i PHPA. Każdy z tych dodatków pełni inną funkcję technologiczną.

Plug tester umożliwia szczelne odizolowanie otworu od strony głowicy, aby można było wytworzyć ciśnienie próbne i sprawdzić szczelność prewentera oraz jego połączeń.

Plug tester osadza się w odpowiednim gnieździe głowicy i służy do prób zestawu prewenterowego. Cup tester wykorzystuje uszczelniające kielichy pracujące w rurach okładzinowych i nie jest właściwą odpowiedzią dla testu pełnych szczęk prewentera szczękowego.

Pełne szczęki służą do całkowitego zamknięcia przekroju otworu, zwykle wtedy, gdy w otworze nie znajduje się przewód wiertniczy.

Próby szczelności potwierdzają, że urządzenie utrzyma wymagane ciśnienie w sytuacji zagrożenia erupcyjnego. To podstawowy element kontroli bezpieczeństwa na wiertni.

Do zabezpieczenia przeciwerupcyjnego należą m.in. prewentery szczękowe, prewentery uniwersalne, głowice, zawory, kolektory dławienia i zabijania oraz przewody wysokociśnieniowe.

Pakery służą głównie do izolowania odcinków otworu lub rur w trakcie zabiegów technologicznych albo eksploatacji. Nie są standardowym narzędziem do próby szczelności prewentera szczękowego z pełnymi szczękami.

Rury osłonowe stabilizują ściany otworu, izolują poszczególne warstwy geologiczne i umożliwiają bezpieczne prowadzenie dalszych prac wiertniczych lub eksploatacyjnych.

Zapuszcza się ją, gdy napotkane warstwy skalne utrudniają wiercenie, np. powodują osypywanie ścian otworu, ucieczki płuczki lub zagrożenie zakleszczeniem przewodu.

Kolumna techniczna służy głównie do zabezpieczenia trudnych odcinków otworu w trakcie wiercenia. Kolumna eksploatacyjna jest związana z późniejszym udostępnieniem i eksploatacją złoża.

Kolumna prowadnikowa zabezpiecza najpłytszy odcinek otworu i ułatwia rozpoczęcie wiercenia oraz prawidłowe prowadzenie dalszych kolumn.

Kolumna wstępna zabezpiecza górną część otworu, izoluje płytkie warstwy wodonośne i wzmacnia konstrukcję otworu przed dalszym wierceniem.

Słowo „techniczna” kojarzy się z rozwiązaniem problemów technologicznych podczas wiercenia. Jeśli warstwy utrudniają wiercenie, stosuje się właśnie kolumnę techniczną.

To masa przypadająca na jeden metr długości rury. Wyraża się ją najczęściej w kg/m.

Należy podzielić masę całkowitą rury przez jej długość: q = m / l.

Ponieważ 236 kg to masa całej rury o długości 10 m. Masa jednego metra wynosi 236 / 10 = 23,6 kg/m.

Tak, jeśli są częścią rury, zwiększają jej masę całkowitą. Jeżeli masa podana w zadaniu obejmuje zworniki, nie dolicza się ich osobno.

Służy do obliczania masy przewodu wiertniczego, obciążenia haka, nadciągu oraz doboru urządzeń wiertniczych.

Dzieli się kilogramy przez metry, więc jednostką wyniku jest kg/m. Jeśli wynik ma być masą jednostkową, musi odnosić się do jednej jednostki długości.

Rury okładzinowe zabezpieczają ściany otworu przed osypywaniem, izolują przewiercone warstwy i umożliwiają bezpieczne prowadzenie dalszych prac wiertniczych oraz eksploatacyjnych.

Jest to ciśnienie zewnętrzne działające na rurę, które może spowodować jej zgniecenie lub deformację. Uwzględnia się je przy doborze rur do głębokości i warunków otworu.

Połączenia gwintowe przenoszą obciążenia między kolejnymi odcinkami rur. Ich uszkodzenie może doprowadzić do rozłączenia kolumny rur okładzinowych w otworze.

Na kolumnę działają m.in. ciężar własny rur, siły rozciągające, ciśnienie zewnętrzne, ciśnienie wewnętrzne oraz obciążenia powstające podczas zapuszczania i cementowania.

Ciśnienie zgniatające działa z zewnątrz i może spowodować zapadnięcie rury. Ciśnienie rozrywające działa od wewnątrz i może doprowadzić do rozerwania ścianki rury.

Podczas cementowania na zewnętrzną powierzchnię rur działa zaczyn cementowy i ciśnienia hydrostatyczne. Rury muszą zachować szczelność i wytrzymałość w tych warunkach.

Należy pomnożyć średnie zużycie paliwa w litrach na godzinę przez liczbę godzin pracy. W tym zadaniu: 30 l/h × 40 h = 1200 l.

Wynik dla jednego silnika należy pomnożyć przez liczbę silników. Dla 2 silników: 1200 l × 2 = 2400 l.

Liczbę dni roboczych mnoży się przez liczbę godzin pracy dziennie. W tym przypadku: 5 dni × 8 h = 40 h.

Jednostka l/h oznacza liczbę litrów paliwa zużywanych w ciągu jednej godziny pracy. Dzięki temu można łatwo obliczyć zużycie dla dowolnego czasu pracy.

Częstym błędem jest obliczenie zużycia tylko dla jednego silnika i pominięcie mnożenia przez liczbę silników. W tym zadaniu prowadziłoby to do błędnej odpowiedzi 1200 litrów zamiast 2400 litrów.

Głównym celem jest uzyskanie takiej prędkości płuczki w przestrzeni pierścieniowej, aby skutecznie wynosiła zwierciny z otworu wiertniczego.

To przestrzeń między zewnętrzną powierzchnią przewodu wiertniczego a ścianą otworu lub rurami okładzinowymi. Tą przestrzenią płuczka wraca z dna otworu na powierzchnię.

Nagromadzone zwierciny mogą utrudniać wiercenie, zwiększać opory ruchu przewodu i prowadzić do przychwycenia narzędzi w otworze.

Zależy między innymi od prędkości przepływu płuczki, jej lepkości, wydajności pomp, średnicy otworu, średnicy przewodu oraz rodzaju i ilości zwiercin.

Ciśnienie hydrostatyczne zależy głównie od gęstości płuczki i wysokości jej słupa, a nie bezpośrednio od wydajności tłoczenia pomp.

Nie. Przepływ płuczki do warstwy złożowej oznaczałby straty płuczki i może prowadzić do problemów technologicznych.

Prędkość płuczki w przestrzeni pierścieniowej może być niewystarczająca, przez co zwierciny nie będą skutecznie wynoszone z otworu.