Pytania pomocnicze - HAN.01

Należy porównać wymiary klienta z zakresami podanymi w tabeli. Wybiera się rozmiar, w którym mieszczą się wymagane obwody, np. pas i biodra przy spódnicy.

Spódnica dopasowuje się głównie do dolnej części sylwetki. Obwód klatki piersiowej nie ma znaczenia przy doborze tego rodzaju odzieży.

Obwód pasa 68 cm mieści się w zakresie 66–69 cm, a obwód bioder 93 cm w zakresie 92–95 cm. Oba zakresy odpowiadają rozmiarowi 36.

Należy uwzględnić krój odzieży, materiał oraz wygodę klienta. W praktyce często proponuje się przymierzenie obu rozmiarów lub wybór większego, jeśli mniejszy może ograniczać swobodę ruchu.

Sprzedawca powinien umieć odczytać tabelę rozmiarów, dobrać produkt do wymiarów klienta i zaproponować przymierzenie właściwego rozmiaru. Ważne jest także taktowne i profesjonalne doradztwo.

Towary handlowe w punktach obrotu detalicznego należy inwentaryzować jednokrotnie w roku. Wynika to z zasad ustawy o rachunkowości.

Inwentaryzacja to ustalenie rzeczywistego stanu towarów i porównanie go z ewidencją księgową lub magazynową. Pozwala wykryć niedobory, nadwyżki i błędy w dokumentacji.

Najczęściej stosuje się spis z natury, czyli fizyczne przeliczenie, zmierzenie lub zważenie towarów. Wyniki zapisuje się w arkuszach spisowych.

Termin raz na 2 lata dotyczy wybranych zapasów przechowywanych na strzeżonych składowiskach i objętych odpowiednią ewidencją. Punkt sprzedaży detalicznej ma inną zasadę — inwentaryzację raz w roku.

Ewidencja wartościowa pokazuje wartość towarów, a nie zawsze szczegółową ilość każdej sztuki według asortymentu. Jest często stosowana w handlu detalicznym.

Powstaje wynik inwentaryzacji. Może on wykazać zgodność, niedobór albo nadwyżkę towarów.

Inwentaryzacja pozwala kontrolować zapasy, ograniczać straty i prawidłowo ustalać wynik finansowy. Pomaga też wykrywać kradzieże, pomyłki i towary uszkodzone.

Gwarancja jakości to dobrowolne zobowiązanie gwaranta, że produkt będzie działał prawidłowo przez określony czas. W razie wady klient może skorzystać z uprawnień wskazanych w dokumencie gwarancyjnym.

Gwarancję przekazuje się przez wręczenie kupującemu dokumentu gwarancyjnego razem z towarem. Sam paragon nie jest dokumentem gwarancyjnym.

Paragon potwierdza dokonanie zakupu, czyli jest dowodem zakupu. Dokument gwarancyjny określa natomiast warunki gwarancji, czas jej trwania i obowiązki gwaranta.

Gwarantem może być np. producent, importer, dystrybutor albo sprzedawca. Jest to podmiot, który udziela gwarancji i odpowiada za jej wykonanie.

Powinien zawierać m.in. dane gwaranta, czas trwania gwarancji, zakres ochrony, sposób zgłaszania reklamacji oraz uprawnienia kupującego.

Gwarancja jest dobrowolna i wynika z oświadczenia gwaranta. Odpowiedzialność za niezgodność towaru z umową wynika z przepisów prawa i przysługuje konsumentowi niezależnie od gwarancji.

Towar pasuje do danego magazynu tylko wtedy, gdy spełnione są oba wymagania. Zgodność jednego parametru, np. samej wilgotności, nie wystarcza.

Por należy przechowywać w temperaturze 0°C i wilgotności od 90% do 98%. Warunki magazynu, czyli 0°C i 90%, mieszczą się w tych wymaganiach.

Papryka wymaga temperatury od 7°C do 10°C. Temperatura 0°C jest dla niej nieodpowiednia, dlatego nie spełnia warunków zadania.

Zbyt niska wilgotność może powodować więdnięcie i utratę masy. Zbyt wysoka wilgotność może sprzyjać rozwojowi pleśni i gniciu, jeśli warzywo jej nie toleruje.

Niska temperatura spowalnia oddychanie warzyw, rozwój drobnoustrojów i procesy psucia. Dzięki temu wydłuża się ich trwałość handlowa.

Trzeba sprawdzić, czy podana wartość mieści się w przedziale, łącznie z jego granicami. Jeśli zakres wynosi od 90% do 98%, to 90% jest wartością prawidłową.

To rozbieżności między stanem rzeczywistym towarów ustalonym podczas inwentaryzacji a stanem wynikającym z ewidencji. Mogą mieć postać niedoborów lub nadwyżek.

Wniosek zwykle przygotowuje komisja inwentaryzacyjna w protokole weryfikacji różnic. Nie oznacza to jednak, że komisja podejmuje ostateczną decyzję.

Główny księgowy może opiniować sposób rozliczenia różnic i wskazywać skutki księgowe. Nie jest jednak osobą podejmującą ostateczną decyzję, jeśli instrukcja wskazuje kierownika jednostki.

Osoba materialnie odpowiedzialna może złożyć wyjaśnienia lub wniosek, ale jest stroną sprawy, ponieważ odpowiada za powierzone mienie. Decyzję podejmuje przełożony, najczęściej kierownik jednostki.

Kompensata polega na wzajemnym rozliczeniu niedoborów i nadwyżek dotyczących towarów podobnych. Może być zastosowana tylko wtedy, gdy spełnione są warunki określone w instrukcji inwentaryzacyjnej.

Trzeba odszukać zapis wskazujący osobę decyzyjną. W tym przypadku par. 23 mówi wprost, że decyzję podejmuje kierownik jednostki.

Konieczne jest wydanie towaru, pobranie należności oraz wydanie dokumentu sprzedaży. Te trzy czynności potwierdzają zakończenie transakcji.

Pożegnanie klienta jest elementem kultury obsługi, ale nie jest czynnością prawną ani dowodem sprzedaży. Nie potwierdza przekazania towaru, zapłaty ani wydania dokumentu.

Najczęściej jest to paragon fiskalny lub faktura. Dokument sprzedaży potwierdza dokonanie transakcji i może być podstawą reklamacji.

Prezentacja polega na pokazaniu cech produktu klientowi przed zakupem. Wydanie towaru oznacza faktyczne przekazanie go klientowi po dokonaniu sprzedaży.

W sprzedaży gotówkowej zapłata następuje od razu przy zakupie. Bez pobrania należności nie można mówić o zakończonej transakcji gotówkowej.

Nie. Pakowanie jest czynnością techniczną i pomocniczą. Umowa sprzedaży gotówkowej wymaga wydania towaru, przyjęcia zapłaty i wydania dokumentu sprzedaży.

W sprzedaży tradycyjnej klient jest obsługiwany przez sprzedawcę, który podaje żądany towar. Klient zwykle nie wybiera sam produktów z półki jak w samoobsłudze.

Typowy przebieg to: powitanie klienta, rozpoznanie potrzeb, wydanie żądanego towaru, pobranie zapłaty i pożegnanie. W prostych zakupach spożywczych nie zawsze występuje prezentacja produktu ani doradztwo.

W osiedlowym sklepie spożywczym przy sprzedaży tradycyjnej klient często prosi o konkretny towar, np. chleb, mleko lub ser. Sprzedawca wydaje wskazany produkt, zamiast prowadzić rozbudowaną prezentację.

Doradztwo jest potrzebne, gdy klient nie wie, jaki produkt wybrać, pyta o cechy towaru albo porównuje kilka możliwości. Nie jest obowiązkowym etapem każdej prostej sprzedaży tradycyjnej.

W sklepie detalicznym ceny są zazwyczaj ustalone i podane klientowi. Negocjowanie ceny nie należy do standardowej obsługi przy codziennych zakupach spożywczych.

W sprzedaży tradycyjnej to sprzedawca podaje klientowi towar. W sprzedaży samoobsługowej klient sam wybiera produkty z sali sprzedażowej i zwykle płaci przy kasie.

Sprzedawca ustala, czego klient potrzebuje, np. jaki produkt, ilość, gramaturę lub rodzaj. Dzięki temu może wydać właściwy towar.

Towar jest niezgodny z umową, gdy nie ma cech, które powinien mieć, nie nadaje się do zwykłego użycia albo różni się od opisu, próbki lub zapewnień sprzedawcy.

Płaszcz jest odzieżą wierzchnią, więc powinien wytrzymywać typowe warunki użytkowania, w tym kontakt z deszczem. Odbarwienie może świadczyć o wadzie materiału.

Nie. Naturalne zużycie wynikające z normalnego korzystania z produktu nie jest traktowane jako wada ani niezgodność z umową.

Zwykle nie. Jeśli szkoda powstała z winy użytkownika, sprzedawca nie odpowiada za nią w ramach reklamacji z tytułu niezgodności towaru z umową.

Metka określa prawidłowy sposób prania i konserwacji. Jeśli klient nie zastosuje się do tych zaleceń, np. wypierze odzież w zbyt wysokiej temperaturze, reklamacja może zostać odrzucona.

Wada produktu wynika z cech towaru, np. złej jakości materiału. Uszkodzenie użytkowe powstaje po zakupie wskutek działania klienta, np. rozdarcia, przypalenia lub nieprawidłowego prania.

Są to artykuły suche, które mają podobne wymagania przechowywania. Nie wymagają chłodzenia i nie wydzielają intensywnego zapachu.

Ryby mają intensywny zapach i zwykle wymagają szczególnych warunków przechowywania. Mogłyby pogorszyć jakość produktów suchych.

Do takich towarów należą m.in. nabiał, mięso, wędliny, ryby oraz wyroby garmażeryjne. Nie powinny być ustawiane na zwykłych półkach z produktami suchymi.

Towary należy rozmieszczać tak, aby nie pogarszały wzajemnie swojej jakości, zapachu, smaku ani bezpieczeństwa zdrowotnego. Uwzględnia się też podobne warunki przechowywania.

Są to np. cukierki, herbatniki, wafle, batony, czekolady i inne słodycze niewymagające chłodzenia. Mogą być eksponowane przy produktach suchych.

Mięso i wędliny są produktami łatwo psującymi się i wymagają chłodzenia oraz odpowiednich warunków sanitarnych. Nie powinny sąsiadować z suchymi produktami spożywczymi.

Towar jest niezgodny z umową, gdy nie ma cech, jakości, ilości, funkcjonalności lub przydatności, których klient mógł rozsądnie oczekiwać albo które zostały uzgodnione przy zakupie.

Podstawowe żądania to naprawa towaru albo wymiana towaru na zgodny z umową. Zwrot pieniędzy nie zawsze przysługuje od razu.

Jeżeli sprzedawca oferuje wymianę reklamowanego towaru na taki sam, ale zgodny z umową, to realizuje reklamację prawidłowo. Klient nie ma wtedy automatycznego prawa do zwrotu gotówki.

Może to zrobić m.in. wtedy, gdy naprawa lub wymiana są niemożliwe, sprzedawca ich odmawia albo nie wykonuje ich w rozsądnym czasie.

Może zaproponować, ale klient nie musi się zgodzić na inny produkt. Wymiana powinna dotyczyć towaru zgodnego z umową, co do zasady takiego samego rodzaju.

Wymiana polega na przekazaniu klientowi towaru zgodnego z umową. Odstąpienie od umowy oznacza zwrot towaru sprzedawcy i zwrot pieniędzy klientowi.

Nie zawsze automatycznie, ale może być podstawą do dalszych roszczeń wobec sprzedawcy. Odpowiedzialnym wobec konsumenta jest sprzedawca, a nie sam punkt serwisowy.