Pytania pomocnicze - HAN.01

Polega na bezpośredniej obsłudze klienta przez sprzedawcę w fizycznym punkcie sprzedaży, najczęściej w sklepie stacjonarnym.

Ponieważ klient ma tam bezpośredni kontakt z towarem i sprzedawcą, który może produkt pokazać, omówić i doradzić jego wybór.

Sprzedawca przedstawia cechy, zalety i zastosowanie produktu oraz odpowiada na pytania klienta, pomagając mu podjąć decyzję zakupową.

W sprzedaży tradycyjnej klient ogląda produkt w sklepie i kontaktuje się bezpośrednio ze sprzedawcą. W sprzedaży internetowej prezentacja odbywa się zdalnie, np. przez opis, zdjęcia lub film.

Dobra ekspozycja ułatwia klientowi zauważenie produktu, ocenę jego cech i porównanie go z innymi towarami.

Liczba oznacza liczbę miesięcy, przez które produkt można używać po otwarciu. Przykład: 12M oznacza 12 miesięcy.

Okres liczy się od pierwszego otwarcia opakowania, a nie od daty zakupu produktu.

Po upływie zalecanego okresu kosmetyk może stracić właściwości, zmienić zapach lub konsystencję, a także stać się mniej bezpieczny dla skóry.

Symbol PAO określa czas używania po otwarciu, natomiast data minimalnej trwałości dotyczy produktu przed otwarciem.

Powinien poinformować, że krem należy zużyć w ciągu 12 miesięcy od momentu otwarcia opakowania.

Najpierw oblicza się wartość procentu od ceny wyjściowej, a następnie odejmuje ją od tej ceny. Można też od razu pomnożyć cenę przez pozostały procent, np. 80%.

Skoro koszt zakupu jest o 20% niższy od ceny detalicznej, to stanowi 100% - 20%, czyli 80% ceny detalicznej.

20% to 0,20, więc 30 zł × 0,20 = 6 zł. O tyle koszt zakupu jest niższy od ceny detalicznej.

Od ceny detalicznej 30 zł odejmujemy 20%, czyli 6 zł. 30 zł - 6 zł = 24 zł, więc wynik jest poprawny.

Cena detaliczna to cena sprzedaży towaru klientowi. Cena zakupu to kwota, za którą sklep nabywa towar od dostawcy.

To dokument potwierdzający, że sprzedawca i kupujący zawarli umowę sprzedaży. Może określać m.in. przedmiot sprzedaży, cenę, strony umowy i warunki płatności.

Ponieważ jest to typowa, prosta transakcja detaliczna: klient płaci od razu i od razu otrzymuje towar. Wystarczający jest zwykle dowód zakupu, np. paragon.

Nie zawsze. Paragon jest dowodem zakupu, natomiast pisemne potwierdzenie umowy może zawierać szersze warunki sprzedaży, np. dane stron, zasady płatności lub wydania towaru.

Przy transakcjach o większej wartości, sprzedaży ratalnej lub wtedy, gdy warunki sprzedaży są bardziej złożone niż zwykła zapłata gotówką przy odbiorze towaru.

Nie. Jeżeli konsument prosi o potwierdzenie, nie jest to okoliczność zwalniająca sprzedawcę, lecz przeciwnie — może uzasadniać konieczność wydania potwierdzenia.

Ponieważ zapłata jest rozłożona w czasie, a strony muszą jasno określić m.in. wysokość rat, terminy płatności i całkowitą kwotę do zapłaty.

Ponieważ towary znajdują się fizycznie w magazynie i można je bezpośrednio policzyć, zważyć lub zmierzyć. Ta metoda pozwala ustalić rzeczywisty stan zapasów.

Spis z natury polega na fizycznym ustaleniu ilości składników majątku, np. towarów, materiałów lub gotówki. Wyniki zapisuje się w arkuszach spisowych.

Spis z natury dotyczy składników, które można fizycznie sprawdzić, np. towarów. Uzgadnianie sald stosuje się głównie do rozrachunków, np. należności i zobowiązań.

Nie w pełni dowolnie. Dla towarów znajdujących się w magazynie właściwą metodą jest spis z natury, ponieważ wynika to z charakteru tych składników majątku.

Najczęściej sporządza się arkusze spisu z natury, zestawienia różnic inwentaryzacyjnych oraz dokumenty rozliczenia niedoborów i nadwyżek.

Może wykazać zgodność stanu faktycznego z ewidencją, ale także niedobory lub nadwyżki. Różnice trzeba wyjaśnić i odpowiednio rozliczyć.

Kwotę VAT oblicza się ze wzoru: VAT = wartość netto × stawka VAT. Dla stawki 22% i wartości netto 1 000 zł VAT wynosi 220 zł.

Wartość netto oblicza się ze wzoru: wartość netto = kwota VAT ÷ stawka VAT. W tym zadaniu: 220 zł ÷ 22% = 1 000 zł.

Obrót to wartość sprzedaży stanowiąca podstawę obliczenia podatku VAT. W typowych zadaniach egzaminacyjnych jest to wartość netto sprzedaży.

220 zł to kwota podatku VAT, a nie wartość sprzedaży, od której ten podatek został naliczony. Obrót musi być większy, ponieważ 220 zł stanowi tylko 22% tej wartości.

Wartość netto to cena bez podatku VAT. VAT to doliczony podatek, a wartość brutto to suma wartości netto i podatku VAT.

Należy obliczyć 22% z 1 000 zł: 1 000 zł × 0,22 = 220 zł. Wynik zgadza się z podaną kwotą podatku VAT.

Należy pomnożyć ilość towaru przez cenę jednostkową. W tym przypadku: 80 kg × 10 zł/kg = 800 zł.

Oznacza, że kwotę marży liczy się od wartości zakupu towaru. Jeśli marża wynosi 30%, to należy obliczyć 30% ceny zakupu.

Najpierw oblicza się łączną wartość zakupu, a następnie mnoży ją przez procent marży. Dla wartości 800 zł i marży 30%: 800 zł × 30% = 240 zł.

Cała partia słodyczy kosztowała 800 zł. Marża wynosi 30% tej kwoty, czyli 800 zł × 0,30 = 240 zł.

Kwota marży to tylko narzut doliczony do ceny zakupu. Cena sprzedaży obejmuje cenę zakupu oraz marżę, czyli w tym przykładzie 800 zł + 240 zł = 1040 zł.

Procent dzieli się przez 100. Marża 30% to 0,30, więc do obliczeń można użyć mnożenia: wartość zakupu × 0,30.

Kwotę mnoży się przez procent zapisany w postaci ułamka dziesiętnego. Na przykład 0,21% to 0,0021, więc 200 000 zł × 0,0021 = 420 zł.

Znak procent oznacza „na sto”, dlatego 0,21% = 0,21/100 = 0,0021. Natomiast 21% = 0,21, czyli wartość sto razy większa.

To brak towaru lub wartości, który powstał mimo prawidłowego postępowania pracowników. Może wynikać np. z naturalnego wysychania, parowania lub kruszenia się towaru.

Jeżeli pytanie dotyczy maksymalnej dopuszczalnej kwoty, należy wybrać odpowiedź, która nie przekracza obliczonego limitu. W tym zadaniu 420 zł nie ma w odpowiedziach, więc 400 zł jest bezpiecznym wyborem, a 440 zł przekracza limit.

Limit wynosi 420 zł, więc 440 zł przekracza dopuszczalną wartość niedoboru. Maksymalna kwota w ramach norm nie może być wyższa od obliczonego limitu.

Najczęściej są to towary spożywcze, np. pieczywo, mięso, warzywa, owoce, produkty sypkie i płyny. Ich masa lub ilość może zmieniać się podczas przechowywania albo sprzedaży.

Należy pomnożyć kwotę w euro przez kurs euro wyrażony w złotych. Dla 20 000 EUR i kursu 4,40 zł/EUR wynik to 88 000 zł.

Kurs 4,40 zł/EUR oznacza, że 1 EUR jest wart 4,40 zł. Skoro firma ma 20 000 EUR należności, trzeba obliczyć równowartość tej kwoty w złotych przez mnożenie.

Należy zastosować kurs podany w treści zadania, czyli średni kurs euro z dnia wystawienia faktury: 4,40 zł/EUR.

Jest to kwota, którą klient powinien zapłacić firmie za sprzedany towar lub wykonaną usługę. W tym zadaniu należność po przeliczeniu wynosi 88 000 zł.

Nie, dla obliczenia wystarczy znać kwotę w walucie i kurs. Informacja o Francji wyjaśnia jedynie, dlaczego transakcja jest podana w euro.

Kurs waluty może się zmienić, co w praktyce może powodować różnice kursowe. W tym zadaniu jednak należy użyć kursu z dnia wystawienia faktury, bo tak wskazuje treść.

Należy pomnożyć masę towaru przez cenę jednostkową, np. cenę za 1 kg. Wzór: wartość = masa × cena za kg.

Najpierw oblicza się wartość każdego produktu osobno, a następnie sumuje otrzymane kwoty. W tym zadaniu: 1 kg × 12,50 zł + 0,50 kg × 15,00 zł = 20,00 zł.

1 kg to 1000 g, więc 0,50 kg to 500 g. W obliczeniach cenowych można jednak od razu używać wartości 0,50 kg.

Ponieważ klient kupuje połowę kilograma, płaci połowę ceny za kilogram. Połowa z 15,00 zł to 7,50 zł.

Trzeba zwrócić uwagę na jednostkę ceny, masę produktu oraz poprawne mnożenie liczb dziesiętnych. Na końcu należy zsumować wartości wszystkich pozycji.