Pytania pomocnicze - HAN.01

Terms of trade oznacza relację między zmianami cen towarów eksportowanych a zmianami cen towarów importowanych. Wskaźnik pokazuje, czy wymiana międzynarodowa staje się dla kraju bardziej czy mniej korzystna.

Poprawa następuje wtedy, gdy ceny towarów eksportowanych rosną szybciej niż ceny towarów importowanych. Kraj może wtedy za eksport kupić więcej dóbr z importu.

Terms of trade pogarsza się, gdy ceny importu rosną szybciej niż ceny eksportu. Oznacza to mniej korzystne warunki wymiany zagranicznej.

Terms of trade dotyczy relacji cen eksportu i importu. Bilans handlowy pokazuje różnicę między wartością eksportu a wartością importu.

Wskaźnik informuje, czy kraj uzyskuje korzystniejsze warunki wymiany z zagranicą. Ma znaczenie dla opłacalności eksportu, kosztów importu i siły nabywczej kraju na rynku międzynarodowym.

Nie. Terms of trade zależy od relacji cen eksportu i importu, a nie wyłącznie od ilości lub wartości sprzedanych za granicę towarów.

Należy porównać wymiary klienta z zakresami podanymi w tabeli. Wybiera się rozmiar, w którego przedziale mieszczą się najważniejsze parametry, np. wzrost i obwód klatki piersiowej.

Kurtka musi dobrze leżeć w górnej części ciała i umożliwiać swobodne zapięcie. Zbyt mały obwód może powodować ucisk i ograniczać ruchy.

Najlepiej zaproponować przymiarkę. Jeśli nie jest możliwa, zwykle wybiera się rozmiar zapewniający większy komfort, szczególnie przy odzieży wierzchniej.

Wzrost 178 cm znajduje się w zakresie 178-179, a obwód klatki piersiowej 101 cm w zakresie 100-103. Oba parametry odpowiadają rozmiarowi L.

Rozmiar literowy, np. M lub L, jest oznaczeniem umownym. Wymiary w centymetrach dokładnie określają zakresy ciała lub produktu przypisane do danego rozmiaru.

Ergonomia oznacza dostosowanie produktu do człowieka tak, aby jego użytkowanie było wygodne, bezpieczne i łatwe.

Kształt pilota wpływa na to, czy dobrze leży w dłoni i czy można go wygodnie obsługiwać. Dotyczy więc komfortu użytkownika.

Cecha ergonomiczna dotyczy wygody użytkowania, a ekonomiczna kosztów, ceny lub opłacalności zakupu i eksploatacji.

O ergonomii mogą świadczyć m.in. kształt, masa, uchwyt, rozmieszczenie przycisków, czytelność oznaczeń i łatwość obsługi.

Cecha ekologiczna dotyczy wpływu produktu na środowisko, np. możliwości recyklingu, energooszczędności lub biodegradowalnego opakowania.

Cecha logistyczna dotyczy transportu, magazynowania i dystrybucji towaru, np. wymiarów opakowania, trwałości w transporcie lub łatwości składowania.

Na len wskazują: sztywność, łatwe czyszczenie, trudność farbowania oraz możliwość bielenia się po praniu lub wybielaniu.

Len pochodzi z rośliny lnu, dlatego należy do włókien naturalnych pochodzenia roślinnego.

Len jest zwykle sztywniejszy, bardziej podatny na gniecenie i trudniejszy do farbowania. Bawełna jest miększa i powszechnie stosowana w odzieży codziennej.

Len stosuje się m.in. do produkcji odzieży letniej, obrusów, serwet, pościeli, ścierek i tkanin dekoracyjnych.

Len jest przewiewny i dobrze chłonie wilgoć, dlatego zapewnia komfort w wysokiej temperaturze.

Wełna kojarzy się z ciepłem i pochodzeniem zwierzęcym, jedwab z delikatnością i połyskiem, a len ze sztywnością, przewiewnością i trudnym farbowaniem.

Oznacza ilość energii i składników odżywczych zawartych w 100 gramach produktu. Dzięki temu można porównywać produkty między sobą.

Ponieważ w podanej tabeli zawiera 30 g tłuszczu w 100 g produktu, czyli znacznie więcej niż białka i węglowodanów.

Najczęściej porównuje się wartość energetyczną, tłuszcz, węglowodany, białko, sól oraz czasem witaminy i składniki mineralne.

Ponieważ składniki mogą być podane w gramach lub miligramach. 1 gram to 1000 miligramów, więc jednostki mają duże znaczenie przy porównywaniu ilości.

Tak, wapń jest składnikiem mineralnym. Jednak w tym przykładzie nie jest składnikiem dominującym, bo występuje w ilości 86 mg, a tłuszcz w ilości 30 g.

Informuje, ile energii dostarcza produkt po spożyciu. Podaje się ją najczęściej w kilokaloriach, czyli kcal, oraz kilodżulach, czyli kJ.

Należy pomnożyć cenę zakupu przez procent marży. Przy cenie 15 zł i marży 10% marża wynosi 15 zł × 0,10 = 1,50 zł.

Do ceny zakupu netto należy doliczyć marżę. W tym zadaniu: 15,00 zł + 1,50 zł = 16,50 zł.

Rabat należy obliczyć od ceny hurtowej netto, czyli od 16,50 zł, a nie od ceny zakupu 15,00 zł.

Rabat 20% oznacza, że klient płaci 80% ceny wyjściowej. Dlatego należy pomnożyć cenę przez 0,80.

Cena hurtowa netto przed rabatem wynosi 16,50 zł. Po rabacie 20%: 16,50 zł × 0,80 = 13,20 zł.

Najczęstszy błąd to obliczenie rabatu od ceny zakupu zamiast od ceny hurtowej netto. Trzeba zawsze sprawdzić, jaka jest podstawa naliczenia rabatu.

Nie. W treści zadania występują ceny netto, a pytanie dotyczy ceny hurtowej netto po rabacie, więc VAT nie jest doliczany.

Marżę od sta oblicza się jako procent od ceny zakupu netto. Następnie dodaje się ją do ceny zakupu, aby otrzymać cenę sprzedaży netto.

Marża od sta jest liczona od ceny zakupu, a marża w stu od ceny sprzedaży. Dlatego przy tym samym procencie wyniki obliczeń będą inne.

VAT nalicza się od ceny sprzedaży netto, czyli od wartości towaru po doliczeniu marży handlowej. Dopiero wtedy otrzymuje się cenę brutto dla klienta.

Najpierw dolicza się marżę do ceny zakupu netto, uzyskując cenę sprzedaży netto. Następnie cenę sprzedaży netto powiększa się o VAT.

Cena zakupu netto to cena towaru bez podatku VAT, po której przedsiębiorca nabywa towar od dostawcy.

Najczęstszy błąd to naliczenie VAT od ceny zakupu netto zamiast od ceny sprzedaży netto. Drugim częstym błędem jest pomylenie marży od sta z marżą w stu.

Marża 10% od 100 zł wynosi 10 zł, więc cena sprzedaży netto to 110 zł. VAT 7% od 110 zł wynosi 7,70 zł, więc cena brutto to 117,70 zł.

Czek nie jest jeszcze fizyczną gotówką w kasie przedsiębiorstwa. Jest dokumentem uprawniającym do otrzymania gotówki, dlatego do momentu realizacji ujmuje się go jako inne środki pieniężne.

Dt, czyli debet lub Wn, to lewa strona konta księgowego. Na kontach aktywnych zapis po stronie Dt oznacza najczęściej zwiększenie stanu danego składnika majątku.

Ct, czyli credit lub Ma, to prawa strona konta księgowego. Na kontach aktywnych zapis po stronie Ct oznacza zwykle zmniejszenie danego składnika, np. zmniejszenie należności od odbiorcy.

Otrzymanie czeku oznacza, że klient uregulował należność. Należność od odbiorcy maleje, dlatego konto Rozrachunki z odbiorcami księguje się po stronie Ct.

Po otrzymaniu gotówki z banku zwiększa się konto Kasa, a zmniejsza konto Inne środki pieniężne. Typowy zapis to: Kasa Dt, Inne środki pieniężne Ct.

Należność powstaje, gdy klient ma obowiązek zapłacić firmie. Zapłata, np. gotówką, przelewem lub czekiem, powoduje zmniejszenie albo likwidację tej należności.

Należy ustalić, co się zwiększa i co się zmniejsza. Zwiększają się inne środki pieniężne, a zmniejszają rozrachunki z odbiorcami, więc poprawny zapis to: Inne środki pieniężne Dt, Rozrachunki z odbiorcami Ct.

Niedobór to różnica między stanem ewidencyjnym a rzeczywistym, gdy faktycznie jest mniej towarów, pieniędzy lub innych składników majątku niż wynika z dokumentacji.

Wartość niedoboru należy pomnożyć przez procent odpowiedzialności danej osoby. Na przykład 10% z 6 000 zł to 600 zł.

Ponieważ umowa wskazuje konkretne udziały procentowe: kierownik odpowiada za 10%, a każdy z trzech pracowników za 30% niedoboru.

Należy zsumować kwoty odpowiedzialności wszystkich osób. Suma powinna być równa całkowitej wartości niedoboru.

30% z 6 000 zł to 1 800 zł, ponieważ 6 000 zł × 0,30 = 1 800 zł.

10% z 6 000 zł to 600 zł, ponieważ 6 000 zł × 0,10 = 600 zł.

Oznacza to, że kilka osób odpowiada za to samo powierzone mienie, a w razie niedoboru każda z nich pokrywa część straty zgodnie z umową.

Należy dodać pozycje zwiększające wynik, np. zysk operacyjny i przychody finansowe, oraz odjąć pozycje zmniejszające wynik, np. straty nadzwyczajne. W tym przypadku: 24 500 zł + 4 000 zł - 3 400 zł = 25 100 zł.

Kwota 25 100 zł to wynik finansowy brutto, czyli podstawa do naliczenia podatku. Podatek stanowi dopiero określony procent tej kwoty.

Zastosowano stawkę 19%, typową dla podatku CIT w tego rodzaju zadaniach egzaminacyjnych. Obliczenie: 25 100 zł × 0,19 = 4 769 zł.

Przychody finansowe zwiększają wynik finansowy brutto. Dlatego w zadaniu kwotę 4 000 zł dodaje się do zysku z działalności operacyjnej.

Straty nadzwyczajne zmniejszają wynik finansowy brutto. W zadaniu od sumy zysku operacyjnego i przychodów finansowych odejmuje się 3 400 zł.

Wynik finansowy brutto jest ustalany przed naliczeniem podatku dochodowego. Wynik finansowy netto to kwota po odjęciu podatku od wyniku brutto.

Najpierw należy ustalić wynik brutto: 24 500 zł + 4 000 zł - 3 400 zł = 25 100 zł. Następnie obliczyć 19% tej kwoty: 25 100 zł × 0,19 = 4 769 zł.