Pytania pomocnicze - HGT.02

Pieprz działa drażniąco na błonę śluzową przewodu pokarmowego i może nasilać dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Dlatego zalicza się go do przypraw ostrych niewskazanych w tej diecie.

Zaleca się przyprawy łagodne, np. majeranek, koper, natkę pietruszki, kminek, bazylię, tymianek i cynamon. Powinny być stosowane w umiarkowanych ilościach.

Nie, sól nie jest typowo zakazana w diecie łatwostrawnej, ale należy używać jej umiarkowanie. Ograniczenie soli jest szczególnie ważne w diecie niskosodowej.

Przyprawy łagodne poprawiają smak potraw bez silnego drażnienia przewodu pokarmowego. Przyprawy ostre, takie jak pieprz, chili czy ostra papryka, mogą pobudzać wydzielanie soków trawiennych i podrażniać żołądek.

Tak, cynamon jest przyprawą łagodną i może być stosowany np. do deserów, potraw mlecznych lub owocowych. Należy jednak zachować umiarkowanie.

Powinny być delikatne, niezbyt tłuste, niezbyt ostre i przygotowane metodami takimi jak gotowanie w wodzie, gotowanie na parze lub duszenie bez obsmażania. Unika się potraw smażonych i ciężkostrawnych.

Podczas obsmażania potrawa wchłania tłuszcz, co zwiększa jej wartość energetyczną. Tłuszcz dostarcza około 9 kcal z 1 g, więc szybko podnosi kaloryczność dania.

Najlepsze są metody bez dodatku tłuszczu lub z jego minimalną ilością: gotowanie w wodzie, gotowanie na parze, duszenie bez obsmażania, grillowanie i pieczenie bez tłuszczu.

Duszenie bez obsmażania pomija etap podsmażenia produktu na tłuszczu. Dzięki temu potrawa jest mniej kaloryczna i zwykle lżej strawna.

Tak, jeśli odbywa się bez dodatku dużej ilości tłuszczu. Grillowanie pozwala przygotować potrawę z mniejszą kalorycznością niż smażenie lub obsmażanie.

Gotowanie w wodzie nie wymaga dodatku tłuszczu, więc nie zwiększa znacząco wartości energetycznej potrawy. Jest to jedna z najprostszych metod przygotowania dań dietetycznych.

Należy wybierać chude mięso, usuwać widoczny tłuszcz i skórę oraz stosować gotowanie, duszenie bez obsmażania, pieczenie lub grillowanie zamiast smażenia.

Niewskazane są potrawy smażone, tłuste, ostro przyprawione, wzdymające i ciężko zalegające w żołądku. Przykładem jest placek węgierski.

Podczas smażenia potrawa chłonie tłuszcz, przez co staje się bardziej kaloryczna i trudniej strawna. Dodatkowo mogą powstawać substancje drażniące przewód pokarmowy.

Kasza manna jest drobna, delikatna i łatwo ulega trawieniu. Najczęściej podaje się ją gotowaną na wodzie lub mleku, bez smażenia.

Tak, jeśli jest gotowana i przygotowana z małą ilością tłuszczu oraz mąki. Gotowana marchew jest warzywem dobrze tolerowanym w diecie lekkostrawnej.

Rosół jarski przygotowuje się na wywarze warzywnym, bez mięsa. Jest zwykle lżejszy i mniej tłusty niż rosół gotowany na tłustych częściach mięsa.

Zaleca się gotowanie w wodzie, gotowanie na parze, duszenie bez wcześniejszego obsmażania oraz pieczenie w folii lub pergaminie. Unika się smażenia i tradycyjnego pieczenia z dużą ilością tłuszczu.

Recykling polega na ponownym wykorzystaniu odpadów jako surowców do produkcji nowych produktów. Dzięki temu zmniejsza się ilość śmieci i zużycie surowców naturalnych.

Magazynowanie to tylko czasowe przechowywanie odpadów. Recykling oznacza ich przetworzenie i ponowne wykorzystanie.

Spalanie polega na termicznym unieszkodliwianiu odpadów, a nie na ich ponownym wykorzystaniu jako surowca. Może służyć np. odzyskowi energii, ale nie jest klasycznym recyklingiem materiałowym.

Kompostowanie dotyczy głównie odpadów organicznych, które ulegają rozkładowi biologicznemu i tworzą kompost. Recykling obejmuje szersze przetwarzanie odpadów, np. papieru, szkła, metali i plastiku.

Do recyklingu mogą trafiać m.in. czyste opakowania papierowe, szklane, metalowe i z tworzyw sztucznych. Warunkiem jest ich właściwa segregacja.

Segregacja umożliwia oddzielenie surowców, które można ponownie przetworzyć. Zanieczyszczone lub źle posegregowane odpady często nie nadają się do recyklingu.

Należy pomnożyć zawartość składnika w 100 g przez masę porcji i podzielić przez 100. To zwykła proporcja stosowana przy obliczaniu wartości odżywczej.

W zadaniach egzaminacyjnych często przyjmuje się uproszczenie, że gęstość mleka jest zbliżona do wody, więc 1 ml waży około 1 g. Dlatego 250 ml mleka to w przybliżeniu 250 g.

Wapń oznacza się symbolem Ca. Potas to K, a sód to Na.

Szklanka 250 ml to około 250 g, czyli 2,5 razy więcej niż 100 g. Należy obliczyć: 118 mg × 2,5 = 295 mg wapnia.

Pytanie dotyczy wyłącznie wapnia, czyli Ca. Dane o K i Na są dodatkowymi informacjami i nie należy ich używać w obliczeniu.

Dobrym źródłem wapnia są mleko, jogurt, kefir, maślanka oraz sery. Szczególnie dużo wapnia zawierają sery podpuszczkowe.

Do typowych potraw kuchni angielskiej należą m.in. pudding, pie, zupa ogonowa, roast beef, fish and chips oraz English breakfast.

Pudding w kuchni angielskiej może być deserem lub potrawą wytrawną. Tradycyjne puddingi często przygotowuje się przez gotowanie na parze lub pieczenie.

Pie to zapiekanka lub ciasto nadziewane, najczęściej mięsem, warzywami albo owocami. W kuchni angielskiej popularne są np. meat pie i shepherd’s pie.

Zupa ogonowa, czyli oxtail soup, jest tradycyjną potrawą kuchni brytyjskiej. Przygotowuje się ją na bazie ogonów wołowych, warzyw i przypraw.

Kuchnia angielska jest sycąca, oparta na mięsie, ziemniakach, zapiekankach, zupach i deserach mleczno-mącznych. Często wykorzystuje pieczenie, duszenie i gotowanie.

Kuchnia angielska kojarzy się z puddingiem, pie, roast beef i fish and chips. Grecka częściej z fetą i oliwą, chińska z ryżem i sosem sojowym, a arabska z kuskusem, jagnięciną i przyprawami korzennymi.

Aby zapobiec rozsypywaniu odpadów, powstawaniu przykrych zapachów oraz namnażaniu drobnoustrojów. Pełny kosz zwiększa ryzyko zanieczyszczenia żywności i stanowiska pracy.

Kosze na odpady należy opróżniać, gdy są wypełnione do 2/3 objętości. Jest to zasada często sprawdzana w pytaniach egzaminacyjnych.

Powinien być szczelny, łatwy do mycia i dezynfekcji, mieć pokrywę oraz najlepiej otwieranie bezdotykowe, np. pedałem. Powinien być wyłożony workiem jednorazowym.

Nie należy ich ustawiać w sposób grożący zanieczyszczeniem żywności, naczyń, sprzętu lub powierzchni roboczych. Kosze powinny być dostępne, ale oddzielone od czystych stref pracy.

Nieusuwane odpady mogą być źródłem bakterii, pleśni, owadów i gryzoni. Mogą też powodować nieprzyjemny zapach i skażenie krzyżowe żywności.

Ponieważ wiąże się z kontaktem z odpadami, które mogą zawierać drobnoustroje i zanieczyszczenia. Po tej czynności należy umyć i zdezynfekować ręce oraz zachować zasady higieny.

Należy przeliczyć koszt zakupu na objętość porcji. Jeśli 1 litr kosztuje 2,50 zł, to porcja 200 ml kosztuje 2,50 zł × 0,2 = 0,50 zł.

Oznacza doliczenie do kosztu surowcowego wartości równej 150% tego kosztu. Przy koszcie 0,50 zł marża wynosi 0,75 zł, więc cena netto to 1,25 zł.

Najpierw oblicza się koszt porcji, potem dolicza marżę, a na końcu VAT. Dopiero końcowy wynik zaokrągla się zgodnie z poleceniem.

Cenę netto należy pomnożyć przez 1,22. Dla ceny netto 1,25 zł wynik wynosi 1,525 zł.

Koszt 200 ml soku to 0,50 zł. Po doliczeniu marży 150% cena netto wynosi 1,25 zł, a po doliczeniu VAT 22% otrzymuje się 1,525 zł, czyli po zaokrągleniu 1,5 zł.

Cena netto nie zawiera VAT, a cena brutto zawiera VAT. W gastronomii cena brutto jest ceną, którą płaci klient.

Zostawia się jedną cyfrę po przecinku, a kolejną cyfrę wykorzystuje do zaokrąglenia. Liczba 1,525 zł po zaokrągleniu do jednego miejsca po przecinku daje 1,5 zł.

Sortowanie pozwala usunąć grzyby zepsute, robaczywe, spleśniałe lub uszkodzone. Dzięki temu do dalszej obróbki trafia tylko surowiec odpowiedniej jakości.

Oczyszczanie polega na mechanicznym usunięciu ziemi, piasku, igliwia, liści i uszkodzonych części. Mycie to krótkie usunięcie pozostałych zanieczyszczeń wodą.

Grzyby łatwo chłoną wodę, przez co tracą smak i stają się wodniste. Może to pogorszyć jakość potrawy, zwłaszcza podczas smażenia lub duszenia.

Odrzuca się grzyby spleśniałe, śluzowate, robaczywe, nadpsute, o nieprzyjemnym zapachu oraz takie, których gatunek lub pochodzenie budzi wątpliwości.

Do oczyszczania stosuje się najczęściej nożyk, szczoteczkę, pędzelek lub wilgotną ściereczkę. Narzędzia powinny być czyste i przeznaczone do kontaktu z żywnością.

Tak. W pytaniach egzaminacyjnych liczy się prawidłowa kolejność: sortowanie, oczyszczenie, umycie. Zmiana kolejności może oznaczać błędną odpowiedź.

Mąka osusza powierzchnię mięsa i ułatwia przyczepienie się masy jajecznej. Dzięki temu panierka lepiej trzyma się kotleta podczas smażenia.

Masa jajeczna działa jak spoiwo między mąką a bułką tartą. Po zetknięciu z wysoką temperaturą białko jaja ścina się i utrwala panierkę.

Bułka tarta przykleja się do wilgotnej warstwy jajka i tworzy chrupiącą zewnętrzną powłokę. Gdyby użyć jej przed jajkiem, nie przylegałaby prawidłowo.

Panierka może odpadać, nierównomiernie się rumienić lub tworzyć grudki. Nieprawidłowa kolejność pogarsza wygląd i jakość gotowego kotleta.

Oprószanie to lekkie pokrycie produktu mąką, najczęściej jako etap przygotowawczy. Pełne panierowanie obejmuje zwykle mąkę, masę jajeczną i bułkę tartą.

Mięso należy rozbić, przyprawić i osuszyć. Zbyt wilgotna powierzchnia utrudnia przyczepianie się mąki i może powodować odpadanie panierki.

Długie przechowywanie panierowanych kotletów powoduje nasiąkanie panierki wilgocią. Przez to po usmażeniu może być mniej chrupiąca i bardziej podatna na odpadanie.