Pytania pomocnicze - INF.02

Służy do aktualizacji zainstalowanych pakietów do nowszych wersji dostępnych w repozytoriach. Jest używane w systemach opartych na Debianie, takich jak Ubuntu.

`apt-get update` pobiera aktualne informacje o pakietach z repozytoriów, ale niczego nie instaluje. `apt-get upgrade` faktycznie aktualizuje zainstalowane pakiety.

System musi najpierw pobrać aktualną listę dostępnych pakietów i ich wersji. Bez tego może nie wiedzieć, że są dostępne nowsze aktualizacje.

Aktualizacja pakietów wymaga uprawnień administracyjnych. `sudo` pozwala zwykłemu użytkownikowi wykonać polecenie z uprawnieniami administratora.

`yum upgrade` jest charakterystyczne dla starszych systemów z rodziny Red Hat, np. CentOS lub Fedora. Nie jest typowym poleceniem aktualizacji Ubuntu.

Nie. Aktualizuje zainstalowane pakiety w ramach obecnej wersji systemu. Do aktualizacji Ubuntu do nowego wydania używa się zwykle narzędzia `do-release-upgrade`.

Drukarka igłowa tworzy znaki przez uderzanie stalowych igieł głowicy w taśmę barwiącą, która odbija ślad na papierze. Obraz powstaje z punktów.

Typowe głowice drukarek igłowych mają 9, 24 lub 48 igieł. W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć właśnie ten zestaw wartości.

Im więcej igieł w głowicy, tym większa gęstość punktów i lepsza jakość znaków oraz grafiki. Drukarki 24-igłowe dają wyraźniejszy wydruk niż 9-igłowe.

Taśma barwiąca przenosi barwnik na papier pod wpływem uderzeń igieł. Jest materiałem eksploatacyjnym, który zużywa się podczas drukowania.

Są odporne, tanie w eksploatacji i mogą drukować na papierze samokopiującym oraz formularzach wielowarstwowych. Dlatego spotyka się je np. w magazynach, kasach i systemach fakturowania.

Drukarka igłowa jest drukarką uderzeniową, ponieważ fizycznie uderza igłami w taśmę. Drukarki atramentowe nanoszą krople tuszu, a laserowe wykorzystują toner i bęben światłoczuły.

Windows 10 obsługuje DirectX 12, dlatego umożliwia uruchamianie gier korzystających z tej technologii. Starsze systemy z odpowiedzi, takie jak Windows XP, 8 i 8.1, nie są właściwym wyborem w tym pytaniu.

DirectX to zestaw bibliotek Microsoftu używanych głównie przez gry i multimedia. Ułatwia obsługę grafiki 2D/3D, dźwięku oraz urządzeń wejściowych.

Nie zawsze. Oprócz systemu operacyjnego potrzebna jest także karta graficzna i sterowniki obsługujące wymagany poziom DirectX.

Windows XP jest bardzo starym systemem i nie obsługuje DirectX 12. Obsługiwał głównie starsze wersje DirectX, np. DirectX 9.

Dostępna wersja DirectX zależy od systemu operacyjnego oraz jego wsparcia technicznego. Nie każdą wersję DirectX można zainstalować na dowolnym Windowsie.

To dostosowanie wyglądu i wybranych zachowań systemu do preferencji użytkownika, np. zmiana tapety, kolorów, motywu lub ustawień paska zadań.

Ponieważ dotyczy wyglądu interfejsu użytkownika i nie wpływa bezpośrednio na techniczne działanie systemu.

Tak, ponieważ użytkownik dostosowuje system do własnych preferencji, wskazując aplikację używaną domyślnie do otwierania stron WWW.

Jest to czynność związana z zarządzaniem pamięcią wirtualną i wydajnością systemu, a nie z wyglądem lub preferencjami użytkownika.

Personalizacja dotyczy głównie wyglądu i wygody pracy użytkownika, natomiast konfiguracja systemowa obejmuje ustawienia techniczne, administracyjne i wydajnościowe.

Najczęściej w aplikacji Ustawienia, szczególnie w sekcji Personalizacja, gdzie można zmieniać tło, kolory, motywy i pasek zadań.

Polecenie uname wyświetla informacje o systemie operacyjnym i jądrze Linux, np. nazwę systemu, wersję kernela, architekturę sprzętową.

Opcja -a oznacza all, czyli wyświetlenie wszystkich podstawowych informacji dostępnych przez uname w jednej linii.

Można odczytać m.in. nazwę systemu, nazwę hosta, wersję jądra, datę kompilacji kernela, architekturę procesora i typ systemu operacyjnego.

hostname wyświetla lub ustawia nazwę komputera w sieci, natomiast uname -a pokazuje szczegółowe informacje o systemie i jądrze Linux.

x86_64 oznacza 64-bitową architekturę procesora i systemu, zgodną z rodziną procesorów x86.

uptime pokazuje, jak długo system działa od ostatniego uruchomienia, a także obciążenie systemu i liczbę zalogowanych użytkowników.

Typowe objawy to migotanie, pasy na ekranie, zanikanie obrazu oraz zmiany obrazu podczas poruszania klapą laptopa. Często laptop działa poprawnie na monitorze zewnętrznym.

Jeżeli obraz na monitorze zewnętrznym jest prawidłowy, a problem występuje tylko na ekranie laptopa, bardziej prawdopodobna jest usterka matrycy, taśmy lub podświetlenia. Gdy zakłócenia są także na monitorze zewnętrznym, podejrzewa się układ graficzny lub sterownik.

Taśma matrycy przechodzi przez zawiasy i pracuje mechanicznie przy każdym otwieraniu laptopa. Jeśli obraz zmienia się przy poruszaniu klapą, może to oznaczać przerwę w taśmie albo luźne złącze.

Przy uszkodzonym podświetleniu obraz może być bardzo ciemny, ale nadal widoczny pod mocnym światłem. Przy uszkodzonej taśmie mogą pojawiać się pasy, migotanie, zniekształcenia lub całkowity zanik obrazu.

Nie. Martwe piksele dotyczą pojedynczych punktów obrazu i zwykle nie powodują zaniku całego obrazu ani szerokich zniekształceń.

Monitor zewnętrzny pozwala sprawdzić, czy układ graficzny generuje poprawny obraz. Jeśli zewnętrzny ekran działa prawidłowo, problem najczęściej dotyczy matrycy, taśmy lub podświetlenia laptopa.

Błędna rozdzielczość zwykle powoduje skalowanie, rozciągnięcie lub nieostrość obrazu. Nie powoduje losowych pasów, migotania ani zanikania obrazu zależnego od ustawienia klapy.

Widoczne są reguły przychodzące, profile sieciowe, protokoły TCP/UDP, porty oraz akcje typu zezwalaj lub blokuj. To typowe elementy konfiguracji zapory sieciowej.

Firewall kontroluje ruch sieciowy i blokuje niepożądane połączenia. Program antywirusowy wykrywa, blokuje lub usuwa złośliwe pliki i procesy.

Reguły przychodzące określają, jakie połączenia z innych komputerów mogą być kierowane do danego komputera. Są ważne np. dla usług serwerowych i aplikacji komunikacyjnych.

Reguły wychodzące określają, z jakimi adresami, portami lub usługami komputer może się łączyć. Mogą służyć do ograniczania dostępu aplikacji do Internetu.

Profile pozwalają stosować różne ustawienia zabezpieczeń zależnie od typu sieci. Sieć publiczna zwykle ma bardziej restrykcyjne reguły niż sieć prywatna lub domenowa.

Porty i protokoły określają rodzaj komunikacji sieciowej. Dzięki ich filtrowaniu firewall może dopuścić tylko potrzebne usługi, np. HTTP, HTTPS lub zdalny pulpit.

Symbol CE oznacza, że produkt spełnia wymagania przepisów Unii Europejskiej i może być legalnie wprowadzony do obrotu na rynku UE.

Nie. CE nie jest znakiem jakości, lecz deklaracją zgodności produktu z wymaganiami prawnymi UE.

Za oznakowanie CE odpowiada producent lub importer, który wprowadza produkt na rynek Unii Europejskiej.

Znak CE można spotkać m.in. na komputerach, monitorach, drukarkach, zasilaczach, ładowarkach, routerach i innych urządzeniach elektronicznych.

Pozwala to ocenić, czy sprzęt jest przeznaczony do legalnej sprzedaży w UE i czy powinien spełniać wymagania bezpieczeństwa oraz kompatybilności elektromagnetycznej.

CE dotyczy zgodności z wymaganiami prawnymi UE, natomiast TCO Certified jest dobrowolnym certyfikatem związanym m.in. z ergonomią, środowiskiem i warunkami produkcji sprzętu IT.

`userdel` służy do usuwania kont użytkowników z systemu Linux. Samo `userdel nazwa` usuwa konto, ale niekoniecznie usuwa katalog domowy użytkownika.

Opcja `-r` powoduje usunięcie konta użytkownika razem z jego katalogiem domowym i pocztą systemową, jeśli istnieje.

Usuwanie kont innych użytkowników wymaga uprawnień administratora. `sudo` uruchamia polecenie z podwyższonymi uprawnieniami.

`userdel nazwa_użytkownika` usuwa konto użytkownika, ale może pozostawić jego pliki. `userdel -r nazwa_użytkownika` usuwa konto razem z katalogiem domowym.

Nie. W kontekście `userdel` poprawną opcją do usunięcia katalogu domowego jest `-r`, a nie `-d`.

Można użyć polecenia `id nazwa_użytkownika` lub sprawdzić wpis w pliku `/etc/passwd`. Jeśli użytkownik istnieje, system zwróci jego identyfikatory UID i GID.

Ponieważ jego części, czyli 172, 16, 0 i 1, są zapisane cyframi od 0 do 9. To standardowy zapis dziesiętny adresu IPv4 z kropkami.

Nie. Komputer przetwarza dane binarnie, czyli w postaci zer i jedynek. Zapis dziesiętny jest stosowany głównie dla wygody człowieka.

Adres IPv4 składa się z czterech części, nazywanych oktetami. Każda część ma wartość od 0 do 255.

Zapis dziesiętny używa liczb takich jak 172, 16, 0 i 1. Zapis binarny przedstawia te same wartości za pomocą zer i jedynek, np. 172 jako 10101100.

Zapis szesnastkowy może zawierać cyfry 0-9 oraz litery A-F. Często poprzedza się go oznaczeniem 0x, np. 0xAC.

Każda część adresu IPv4 ma 8 bitów. Największa wartość możliwa do zapisania na 8 bitach to 255.