Pytania pomocnicze - INF.02

W tabeli podano, że drukarka obsługuje Ethernet. Do połączeń Ethernet w sieci przewodowej najczęściej używa się złącza RJ45.

Ethernet to standard komunikacji w sieci LAN, a RJ45 to fizyczne złącze używane zwykle do podłączenia kabla sieciowego.

Centronics było używane głównie jako złącze równoległe do starszych drukarek. Nie jest typowym złączem Ethernet.

Mini DIN kojarzy się między innymi z portem PS/2 używanym dawniej do klawiatur i myszy. Nie służy do połączeń Ethernet.

Tabela podaje trzy metody łączności: WiFi, Ethernet i USB. Spośród odpowiedzi egzaminacyjnych z Ethernetem odpowiada RJ45.

Tak, jeśli drukarka ma port USB i obsługuje taką metodę komunikacji. W tym pytaniu jednak wśród odpowiedzi nie ma USB, a poprawnym złączem dla Ethernetu jest RJ45.

GNU GPL zapewnia użytkownikowi dostęp do kodu źródłowego oraz możliwość jego analizowania, modyfikowania i ulepszania. Jest to jedna z najważniejszych licencji wolnego i otwartego oprogramowania.

GNU GPL pozwala korzystać z kodu źródłowego i go modyfikować. Licencja OEM jest zwykle związana ze sprzętem lub konkretnym urządzeniem i nie daje prawa do swobodnej modyfikacji kodu programu.

Nie. OLP i MOLP dotyczą komercyjnego, zwykle grupowego licencjonowania oprogramowania, głównie produktów Microsoft. Nie oznaczają dostępu do kodu źródłowego.

Oznacza możliwość wglądu w instrukcje programu napisane przez programistów. Dzięki temu można analizować działanie programu, poprawiać błędy i tworzyć własne modyfikacje, jeśli licencja na to pozwala.

W treści zwykle pojawiają się sformułowania takie jak: dostęp do kodu źródłowego, możliwość modyfikacji, ulepszania, rozpowszechniania zmian lub wolne oprogramowanie. Takie cechy wskazują najczęściej na GNU GPL.

Tak, GNU GPL nie zabrania sprzedaży programu. Trzeba jednak zachować warunki licencji, między innymi udostępnić kod źródłowy i nie odbierać kolejnym użytkownikom praw wynikających z GPL.

Oznacza nazwę jądra systemu operacyjnego. W systemach Linux najczęściej wynikiem będzie `Linux`.

`uname -s` pokazuje nazwę jądra, np. `Linux`. `uname -r` pokazuje wydanie, czyli konkretną wersję jądra systemu.

Służy do tego polecenie `uname -a`. Wyświetla ono zbiorczo między innymi nazwę jądra, nazwę hosta, wersję jądra i architekturę sprzętową.

Do sprawdzania pamięci RAM używa się polecenia `free`, najczęściej w formie `free -h`, gdzie `-h` oznacza czytelny format jednostek.

Do sprawdzania zajętości systemów plików służy polecenie `df`. Popularna forma to `df -h`, która pokazuje rozmiary w czytelnych jednostkach.

Najczęściej używa się polecenia `ip addr` lub skrótu `ip a`. Pokazuje ono interfejsy sieciowe, ich adresy IP oraz stan.

RAID 0 dzieli dane na bloki i zapisuje je równolegle na co najmniej dwóch dyskach. Zwiększa to wydajność odczytu i zapisu, ale nie zapewnia ochrony danych.

Ponieważ fragmenty plików są rozłożone między wszystkie dyski macierzy. Uszkodzenie jednego dysku oznacza brak części danych potrzebnych do odtworzenia całości.

Główną zaletą RAID 0 jest zwiększenie szybkości odczytu i zapisu danych w porównaniu z pojedynczym dyskiem.

Nie. RAID 0 nie tworzy kopii danych ani parzystości, więc nie chroni przed awarią dysku. Do ochrony danych potrzebna jest osobna kopia zapasowa.

Do utworzenia RAID 0 potrzebne są co najmniej dwa dyski. Pojemność macierzy jest zwykle sumą pojemności użytych dysków, przy założeniu podobnych parametrów.

RAID 0 zwiększa wydajność przez rozłożenie danych na dyskach, ale nie zapewnia odporności na awarie. RAID 1 zapisuje te same dane na dwóch dyskach, zapewniając replikację i większe bezpieczeństwo.

Polecenie `ls` służy do wyświetlania zawartości katalogu, czyli listy plików i podkatalogów.

`ls` pokazuje zawartość katalogu, a `cd` służy do przechodzenia między katalogami.

`pwd` wyświetla pełną ścieżkę bieżącego katalogu, w którym aktualnie znajduje się użytkownik.

Należy użyć polecenia `ls -l`, które pokazuje m.in. uprawnienia, właściciela, rozmiar i datę modyfikacji plików.

Pliki ukryte wyświetla polecenie `ls -a`. W Linuxie pliki ukryte zaczynają się od kropki, np. `.bashrc`.

`rpm` służy do zarządzania pakietami oprogramowania w dystrybucjach używających pakietów RPM, a nie do wyświetlania zawartości katalogu.

Sterownik urządzenia to program pośredniczący między systemem operacyjnym a sprzętem. Dzięki niemu system wie, jak poprawnie obsługiwać dane urządzenie.

Karta sieciowa wymaga sterownika, aby system operacyjny mógł wysyłać i odbierać dane przez sieć. Bez właściwego sterownika karta może nie działać lub działać niepoprawnie.

Sterownik karty sieciowej można sprawdzić w Menedżerze urządzeń. Karty sieciowe znajdują się zwykle w sekcji „Karty sieciowe”.

Urządzenie może nie zostać wykryte, działać niestabilnie albo nie uzyskać połączenia z siecią. W skrajnych przypadkach mogą pojawić się błędy systemowe.

Sterownik obsługuje komunikację systemu ze sprzętem, zwykle działając w tle. Aplikacja użytkowa służy bezpośrednio użytkownikowi, np. do pisania dokumentów lub przeglądania internetu.

Tak, aktualizacja sterownika może usunąć błędy, poprawić stabilność połączenia i dodać obsługę nowych funkcji. Należy jednak używać sterowników ze sprawdzonych źródeł.

Standardowe moduły DDR3 pracują zwykle z napięciem 1,5 V. Jest to wartość typowo wymagana w pytaniach egzaminacyjnych dotyczących DDR3.

DDR3 standardowo pracuje z napięciem 1,5 V, natomiast DDR3L jest wersją niskonapięciową i pracuje zwykle przy 1,35 V. DDR3L często stosuje się w laptopach i urządzeniach energooszczędnych.

Nieprawidłowe napięcie może powodować niestabilną pracę komputera albo brak uruchomienia systemu. Płyta główna i kontroler pamięci muszą obsługiwać dany typ modułu RAM.

Pamięć DDR2 pracuje najczęściej z napięciem 1,8 V. Jest to więcej niż w DDR3, ale mniej niż w starszych modułach DDR.

Pamięć DDR4 pracuje standardowo z napięciem 1,2 V. Jest więc bardziej energooszczędna od DDR3.

Nie. Moduły DDR3 i DDR4 mają inne złącza oraz inne położenie wcięcia, dlatego nie można ich zamiennie montować w tych samych slotach.

Napięcie do pamięci RAM jest dostarczane przez układy zasilania na płycie głównej. Zasilacz ATX dostarcza napięcia bazowe, a płyta główna przetwarza je na wartości wymagane przez podzespoły.

RAMDAC oznacza Random Access Memory Digital-to-Analog Converter. Jest to układ przetwarzający cyfrowe dane obrazu na analogowy sygnał wideo.

DAC zamienia sygnał cyfrowy na analogowy. RAMDAC jest odmianą takiego przetwornika używaną w torze wideo.

RAMDAC działa jak DAC, czyli konwertuje sygnał cyfrowy na analogowy. ADC wykonuje operację odwrotną: zamienia sygnał analogowy na cyfrowy.

Monitory CRT pracowały z sygnałem analogowym. Karta graficzna musiała więc zamienić cyfrowe dane obrazu na analogowe przebiegi sterujące kolorem i jasnością.

Typowy analogowy sygnał wideo wykorzystuje składowe RGB: czerwoną, zieloną i niebieską. Ich poziomy napięcia określają kolor punktu obrazu.

Nie w klasycznym sensie. Przy złączach cyfrowych obraz jest przesyłany cyfrowo, więc nie trzeba zamieniać go na analogowy sygnał VGA.

Port LPT służył głównie do podłączania drukarek, zwłaszcza starszych drukarek igłowych i laserowych. Umożliwiał transmisję równoległą.

W komputerach PC złącze DB-25 było typowym złączem portu LPT. Port ten przesyłał kilka bitów jednocześnie, czyli równolegle.

LPT przesyła dane równolegle, czyli wieloma liniami jednocześnie. COM przesyła dane szeregowo, bit po bicie.

VGA używa złącza DE-15, często potocznie nazywanego D-Sub 15-pin. Nie jest to DB-25.

Po stronie drukarki często stosowano złącze Centronics 36-pin. Kabel mógł mieć DB-25 od strony komputera i Centronics od strony drukarki.

Zostały zastąpione przez nowocześniejsze interfejsy, takie jak USB, Ethernet i Wi-Fi. Są szybsze, wygodniejsze i obsługiwane przez współczesne systemy.

Karta POST służy do diagnozowania problemów sprzętowych komputera podczas procedury POST. Wyświetla kody błędów informujące, na którym etapie uruchamiania wystąpił problem.

POST to procedura autotestu wykonywana po włączeniu komputera przez BIOS lub UEFI. Sprawdza podstawowe komponenty, takie jak procesor, pamięć RAM, karta graficzna i płyta główna.

Pozwala odczytać kod błędu nawet wtedy, gdy komputer nie wyświetla obrazu na monitorze. Dzięki temu serwisant może szybciej ustalić, który komponent powoduje problem.

Najczęściej montuje się ją w slocie PCI, PCI Express lub podłącza do złącza diagnostycznego, zależnie od modelu karty i płyty głównej.

Kody oznaczają etapy procedury startowej BIOS/UEFI lub wykryte błędy. Ich znaczenie należy sprawdzić w dokumentacji BIOS-u, płyty głównej albo instrukcji karty POST.

Nie w pełni. Multimetr pozwala sprawdzać napięcia, np. z zasilacza ATX, ale nie pokazuje kodów diagnostycznych procedury POST.

Brak obrazu, brak sygnałów dźwiękowych BIOS-u, zatrzymanie komputera podczas startu lub podejrzenie uszkodzenia płyty głównej, pamięci RAM albo procesora.