Pytania pomocnicze - INF.02

Kopia różnicowa zapisuje wszystkie zmiany od ostatniej kopii pełnej i pozostawia ślad archiwizacji. Kopia przyrostowa zapisuje tylko zmiany od ostatniej kopii pełnej lub przyrostowej i zwykle usuwa znacznik archiwizacji.

Każda kolejna kopia różnicowa zawiera wszystkie pliki zmienione od ostatniej kopii pełnej. Oznacza to, że powtarza część danych zapisanych już we wcześniejszych kopiach różnicowych.

Do odtworzenia danych potrzebna jest ostatnia kopia pełna oraz najnowsza kopia różnicowa. Nie trzeba odtwarzać wszystkich wcześniejszych kopii różnicowych.

Ślad archiwizacji oznacza pozostawienie informacji, że plik nadal ma być traktowany jako zmieniony i uwzględniany w kolejnych kopiach. W praktyce wiąże się to z atrybutem archiwalnym.

Kopię różnicową warto stosować, gdy zależy nam na szybszym odtwarzaniu danych niż przy kopiach przyrostowych. Jest dobrym kompromisem między czasem wykonywania kopii a prostotą odzyskiwania.

Kopia całkowita, nazywana też pełną, obejmuje wszystkie wskazane dane niezależnie od tego, czy były zmieniane. Stanowi bazę dla kopii różnicowych i przyrostowych.

Licencja OEM jest przypisana do konkretnego komputera lub jego istotnych komponentów, najczęściej płyty głównej. Zwykle jest dostarczana razem ze sprzętem.

Ponieważ treść pytania mówi o przypisaniu licencji do pojedynczego komputera lub jego komponentów. To typowa cecha licencji OEM.

OEM jest zwykle związana z jednym urządzeniem i trudna lub niemożliwa do przeniesienia. BOX jest kupowana osobno i zazwyczaj może być przeniesiona na inny komputer po odinstalowaniu z poprzedniego.

TRIAL to wersja próbna programu, dostępna przez określony czas lub z ograniczoną funkcjonalnością. Nie oznacza przypisania licencji do sprzętu.

Nie. AGPL to licencja wolnego oprogramowania dotycząca zasad używania, modyfikowania i udostępniania kodu źródłowego, szczególnie w aplikacjach sieciowych.

Najczęściej jest to płyta główna. Jej wymiana może zostać potraktowana jako zmiana komputera w kontekście licencji OEM.

Tak, licencje OEM są często tańsze, ponieważ mają większe ograniczenia, zwłaszcza dotyczące przenoszenia na inny komputer.

To możliwość obsługi wielu programów lub procesów w tym samym czasie. System przełącza czas procesora między zadaniami, aby sprawiały wrażenie działania równoległego.

Klasyczny DOS był projektowany głównie do uruchamiania jednego programu użytkownika naraz. Nie miał zaawansowanego mechanizmu zarządzania wieloma równoczesnymi procesami.

Wielozadaniowość obsługują m.in. Linux, Windows i UNIX. Są to systemy umożliwiające jednoczesną pracę wielu procesów.

Program to plik lub zestaw instrukcji zapisany na dysku. Proces to uruchomiony program, któremu system przydziela zasoby, np. pamięć i czas procesora.

Dzięki temu wiele aplikacji może działać pozornie jednocześnie. Mechanizm ten pozwala efektywnie wykorzystać procesor i zapewnić płynną pracę systemu.

Nie. System może mieć interfejs tekstowy i nadal obsługiwać wielozadaniowość, np. Linux lub UNIX w trybie terminalowym.

USB 3.0 umożliwia maksymalny teoretyczny transfer danych do 5 Gb/s, czyli 5 gigabitów na sekundę.

Gb/s oznacza gigabity na sekundę, a GB/s gigabajty na sekundę. 1 bajt to 8 bitów, więc 5 Gb/s to teoretycznie około 625 MB/s.

Podawana wartość jest przepustowością teoretyczną. W praktyce transfer obniżają narzuty protokołu, jakość przewodu, wydajność kontrolera i szybkość podłączonego urządzenia.

USB 3.0 było określane jako SuperSpeed USB. Nazwa ta odróżniała je od starszego Hi-Speed USB, czyli USB 2.0.

USB 2.0 oferuje do 480 Mb/s, natomiast USB 3.0 do 5 Gb/s. USB 3.0 jest więc ponad dziesięciokrotnie szybsze teoretycznie.

Tak, USB 3.0 jest wstecznie zgodne z USB 2.0. Po podłączeniu do starszego portu urządzenie będzie jednak działać z niższą prędkością właściwą dla tego standardu.

Polecenie `convert` służy m.in. do konwersji partycji FAT/FAT32 na NTFS bez formatowania i bez celowego usuwania danych.

Podstawowa składnia to `convert litera_dysku: /fs:ntfs`, np. `convert D: /fs:ntfs`.

`format` tworzy system plików od nowa i zwykle usuwa dane z partycji. Nie jest przeznaczone do bezstratnej konwersji FAT na NTFS.

Polecenie jest przeznaczone do konwersji bez utraty danych, ale przed operacją zaleca się wykonać kopię zapasową, ponieważ awaria zasilania lub błędy dysku mogą spowodować problemy.

Nie. `convert` w Windows obsługuje konwersję FAT/FAT32 do NTFS, ale powrót do FAT32 wymaga zwykle formatowania lub użycia specjalistycznych narzędzi.

NTFS obsługuje uprawnienia dostępu, szyfrowanie, kompresję, dziennikowanie oraz większe pliki niż FAT32, który ma limit pojedynczego pliku do 4 GB.

Pianka skutecznie usuwa zabrudzenia z tworzyw sztucznych i zwykle nie powoduje ich matowienia ani odbarwienia. Jest bezpieczniejsza niż agresywne rozpuszczalniki.

Płyn może spłynąć do szczelin obudowy i dostać się do elektroniki lub mechanizmów drukarki. Bezpieczniej nanieść preparat na ściereczkę.

Nie zawsze. Alkohol izopropylowy może uszkodzić niektóre powłoki ekranów lub zmatowić tworzywa, jeśli producent nie przewidział jego użycia.

Środek smarujący służy do zmniejszania tarcia elementów mechanicznych, a nie do czyszczenia powierzchni. Może zostawić tłustą warstwę i przyciągać kurz.

Należy użyć miękkiej, lekko wilgotnej ściereczki, najlepiej z mikrofibry. Nie wolno mocno naciskać ekranu ani używać szorstkich materiałów.

Nadmiar wilgoci może przedostać się do wnętrza urządzenia i spowodować zwarcie, korozję lub uszkodzenie elektroniki.

DisplayPort ma zwykle kształt zbliżony do prostokąta z jednym ściętym narożnikiem. To odróżnia je od HDMI, które jest bardziej symetryczne i trapezowe.

Oba złącza przesyłają cyfrowy obraz i dźwięk, ale mają inny kształt oraz inne typowe zastosowania. HDMI częściej występuje w telewizorach i sprzęcie multimedialnym, a DisplayPort w komputerach i monitorach komputerowych.

D-SUB, czyli VGA, przesyła sygnał analogowy, a DisplayPort sygnał cyfrowy. Do połączenia takich urządzeń zwykle potrzebny jest aktywny konwerter.

Tak, ale tylko wtedy, gdy dostępny jest odpowiedni adapter lub konwerter zgodny z wyjściem obrazu w komputerze. Należy sprawdzić kierunek działania adaptera, np. HDMI do DisplayPort lub DisplayPort do HDMI.

Do cyfrowych złączy obrazu należą między innymi DisplayPort, HDMI i DVI-D. VGA/D-SUB jest złączem analogowym.

Wiele pytań wymaga rozpoznania interfejsu na ilustracji. Znajomość kształtu gniazd pozwala szybko odróżnić DisplayPort, HDMI, DVI i D-SUB.

NIC oznacza Network Interface Card, czyli kartę sieciową. Komunikat NIC ERROR wskazuje problem z interfejsem sieciowym.

Karta sieciowa umożliwia komputerowi komunikację z innymi urządzeniami w sieci. Odpowiada za wysyłanie i odbieranie danych.

Można użyć Menedżera urządzeń i sprawdzić sekcję Karty sieciowe. Warto zwrócić uwagę na wykrzykniki, brak sterownika lub wyłączone urządzenie.

Przyczyną może być uszkodzona karta sieciowa, brak sterownika, wyłączony interfejs sieciowy, uszkodzony kabel lub problem z urządzeniem sieciowym.

Karta sieciowa łączy komputer z siecią lokalną, np. przez Ethernet lub Wi-Fi. Modem służy do połączenia z siecią operatora, np. internetem kablowym lub komórkowym.

Skrót NIC odnosi się wyłącznie do Network Interface Card. Karta graficzna byłaby opisywana innymi skrótami, np. GPU lub VGA.

W tabeli podano, że drukarka obsługuje Ethernet. Do połączeń Ethernet w sieci przewodowej najczęściej używa się złącza RJ45.

Ethernet to standard komunikacji w sieci LAN, a RJ45 to fizyczne złącze używane zwykle do podłączenia kabla sieciowego.

Centronics było używane głównie jako złącze równoległe do starszych drukarek. Nie jest typowym złączem Ethernet.

Mini DIN kojarzy się między innymi z portem PS/2 używanym dawniej do klawiatur i myszy. Nie służy do połączeń Ethernet.

Tabela podaje trzy metody łączności: WiFi, Ethernet i USB. Spośród odpowiedzi egzaminacyjnych z Ethernetem odpowiada RJ45.

Tak, jeśli drukarka ma port USB i obsługuje taką metodę komunikacji. W tym pytaniu jednak wśród odpowiedzi nie ma USB, a poprawnym złączem dla Ethernetu jest RJ45.

GNU GPL zapewnia użytkownikowi dostęp do kodu źródłowego oraz możliwość jego analizowania, modyfikowania i ulepszania. Jest to jedna z najważniejszych licencji wolnego i otwartego oprogramowania.

GNU GPL pozwala korzystać z kodu źródłowego i go modyfikować. Licencja OEM jest zwykle związana ze sprzętem lub konkretnym urządzeniem i nie daje prawa do swobodnej modyfikacji kodu programu.

Nie. OLP i MOLP dotyczą komercyjnego, zwykle grupowego licencjonowania oprogramowania, głównie produktów Microsoft. Nie oznaczają dostępu do kodu źródłowego.

Oznacza możliwość wglądu w instrukcje programu napisane przez programistów. Dzięki temu można analizować działanie programu, poprawiać błędy i tworzyć własne modyfikacje, jeśli licencja na to pozwala.

W treści zwykle pojawiają się sformułowania takie jak: dostęp do kodu źródłowego, możliwość modyfikacji, ulepszania, rozpowszechniania zmian lub wolne oprogramowanie. Takie cechy wskazują najczęściej na GNU GPL.

Tak, GNU GPL nie zabrania sprzedaży programu. Trzeba jednak zachować warunki licencji, między innymi udostępnić kod źródłowy i nie odbierać kolejnym użytkownikom praw wynikających z GPL.