Pytania pomocnicze - INF.02

Program `chkdsk` sprawdza system plików i dysk pod kątem błędów. Może także naprawiać wykryte problemy, np. po awaryjnym wyłączeniu komputera.

`fsck` służy do sprawdzania i naprawiania systemów plików w Linuxie. Jest używany m.in. przy podejrzeniu uszkodzenia partycji.

Odpowiednikiem programu `fsck` w systemie Windows jest `chkdsk`. Oba narzędzia służą do kontroli i naprawy systemu plików.

Warto je uruchomić po awaryjnym wyłączeniu komputera, błędach odczytu/zapisu, komunikatach o uszkodzeniu systemu plików lub problemach z dostępem do danych.

Sprawdzanie partycji zamontowanej do zapisu może spowodować niespójności lub dodatkowe uszkodzenia danych. Najbezpieczniej sprawdzać partycję po jej odmontowaniu.

Naprawa systemu plików przywraca jego spójność logiczną, ale nie gwarantuje odzyskania wszystkich plików. Odzyskiwanie danych skupia się na przywróceniu utraconych plików z uszkodzonego nośnika lub partycji.

Iloczyn logiczny to operacja AND. Wynik ma wartość 1 tylko wtedy, gdy wszystkie argumenty mają wartość 1.

Negacja, czyli NOT, odwraca wartość logiczną. Z 1 robi 0, a z 0 robi 1.

NAND wykonuje najpierw operację AND, a następnie neguje jej wynik. Dlatego zapisuje się go jako NOT(A AND B).

Wynik NAND jest równy 0 tylko wtedy, gdy oba wejścia mają wartość 1.

AND zwraca 1, gdy oba argumenty są równe 1. NAND zwraca wynik przeciwny, czyli w tej sytuacji daje 0.

Bramka NAND jest funkcjonalnie pełna. Oznacza to, że można z niej zbudować inne podstawowe bramki logiczne.

Oznacza, że urządzenie spełnia wymagania efektywności energetycznej i jest energooszczędne.

W pracowni działa wiele urządzeń jednocześnie, więc mniejszy pobór energii obniża koszty eksploatacji i ogranicza nagrzewanie pomieszczenia.

Nie. Energy Star to oznaczenie programu efektywności energetycznej, a nie marka producenta urządzeń.

Między innymi komputery, monitory, drukarki, skanery, urządzenia wielofunkcyjne i inny sprzęt biurowy.

Z energooszczędnością, niskim poborem energii i mniejszymi kosztami użytkowania urządzenia.

Mini USB ma niewielki, lekko trapezowy kształt. Jest większe od Micro USB, ale znacznie mniejsze od klasycznego USB-B.

Mini USB jest starsze, większe i grubsze. Micro USB jest cieńsze, bardziej płaskie i było powszechnie stosowane w starszych smartfonach.

Końcówkę USB-A podłącza się zwykle do komputera, laptopa lub ładowarki. Druga końcówka, Mini USB, trafia do urządzenia peryferyjnego.

Mini USB występowało w aparatach cyfrowych, kamerach, nawigacjach GPS, odtwarzaczach multimedialnych i niektórych skanerach przenośnych.

Różne skanery mogą mieć różne złącza, np. USB-B, Mini USB albo inne porty. Poprawną odpowiedź należy ustalić na podstawie wyglądu gniazda.

USB-B jest większe i ma kształt zbliżony do kwadratu ze ściętymi górnymi narożnikami. Nie należy go mylić z mniejszym Mini USB.

Oznacza ostrzeżenie przed niebezpiecznym napięciem. Informuje o ryzyku porażenia prądem elektrycznym.

W zasilaczu występują napięcia niebezpieczne dla życia. Dodatkowo kondensatory mogą być naładowane nawet po odłączeniu przewodu zasilającego.

Należy wyłączyć komputer, odłączyć przewód zasilający i upewnić się, że urządzenie nie jest pod napięciem. Warto także zabezpieczyć elementy przed ESD.

Porażenie prądem zagraża zdrowiu lub życiu człowieka. ESD, czyli wyładowanie elektrostatyczne, zagraża głównie podzespołom elektronicznym.

Uziemienie zmniejsza ryzyko porażenia prądem i pomaga odprowadzać niebezpieczne ładunki. Jest ważne szczególnie przy urządzeniach z metalową obudową.

Znak ostrzegający przed prądem zawiera błyskawicę. Znak zagrożenia radiacyjnego ma charakterystyczny symbol trójlistny, tzw. trefoil.

W monitorze CRT obraz jest rysowany przez wiązkę elektronów. Przy zbyt niskiej częstotliwości użytkownik widzi migotanie, co pogarsza stabilność obrazu.

Oznacza, że obraz jest odświeżany 85 razy na sekundę. W monitorach CRT taka wartość zwykle daje bardziej stabilny obraz niż 60 Hz.

Może powodować migotanie obrazu, zmęczenie oczu, ból głowy i wrażenie niestabilnego obrazu.

Nie. Czas reakcji dotyczy głównie monitorów LCD i opisuje szybkość zmiany stanu piksela.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli obrazu, np. 1920x1080. Częstotliwość odświeżania określa, ile razy na sekundę obraz jest aktualizowany.

Odwzorowanie kolorów dotyczy jakości i wierności barw. Nie decyduje bezpośrednio o migotaniu ani stabilności obrazu w monitorze CRT.

Służą do ustawiania sposobu wydruku dokumentów, np. orientacji strony, koloru, jakości druku, liczby stron na arkusz lub druku dwustronnego.

Preferencje dotyczą parametrów wydruku, natomiast właściwości drukarki obejmują m.in. porty, sterownik, udostępnianie, zabezpieczenia i ustawienia zaawansowane urządzenia.

Orientację wydruku zmienia się w opcji Preferencje drukowania dostępnej dla danej drukarki w Panelu sterowania lub w Ustawieniach systemu Windows.

Udostępnianie drukarki pozwala korzystać z niej innym komputerom lub użytkownikom w sieci lokalnej.

Zabezpieczenia określają uprawnienia użytkowników i grup, np. kto może drukować, zarządzać dokumentami lub zarządzać drukarką.

Tak. Program, z którego wykonywany jest wydruk, może mieć własne ustawienia wydruku i dla konkretnego zadania nadpisać ustawienia domyślne drukarki.

Polecenie `copy` służy głównie do kopiowania plików. Nie kopiuje wygodnie całych katalogów wraz z podfolderami, dlatego w tym przypadku należy użyć `xcopy`.

Przełącznik `/E` kopiuje katalogi i podkatalogi, w tym również puste foldery. Dzięki temu zachowana zostaje pełna struktura katalogów.

Pierwsza ścieżka po `xcopy` to źródło, a druga to miejsce docelowe. W poleceniu `xcopy c:\test f:\test /E` dane są kopiowane z dysku C: na dysk F:.

`/S` kopiuje podfoldery, ale pomija puste katalogi. `/E` kopiuje podfoldery razem z pustymi katalogami.

Można dodać przełącznik `/I`, np. `xcopy c:\test f:\test /E /I`. System przyjmie wtedy, że miejscem docelowym jest katalog.

Do bardziej zaawansowanego kopiowania katalogów można użyć `robocopy`. W pytaniach egzaminacyjnych dotyczących Windows 7 często jednak oczekiwaną odpowiedzią jest `xcopy`.

RAM to fizyczna, szybka pamięć operacyjna komputera. Pamięć wirtualna to mechanizm systemu, który wykorzystuje dysk jako wolniejsze rozszerzenie RAM.

Standardowym plikiem stronicowania w Windows jest `pagefile.sys`. Jest to plik ukryty i systemowy, zwykle znajdujący się na partycji systemowej.

Większa ilość RAM pozwala systemowi przechowywać więcej danych w szybkiej pamięci fizycznej. Dzięki temu system rzadziej korzysta z wolniejszego pliku stronicowania.

Samo dodanie dysku zwykle nie rozwiązuje problemu. Pamięć wirtualna może korzystać z miejsca na dysku, ale główną przyczyną komunikatów jest najczęściej zbyt mała ilość RAM lub złe ustawienia pliku stronicowania.

Można użyć Menedżera zadań Windows. W zakładkach „Procesy” i „Wydajność” widać wykorzystanie pamięci RAM oraz obciążenie systemu.

`virtualfile.sys` nie jest standardową nazwą pliku pamięci wirtualnej w Windows. Poprawna nazwa pliku stronicowania to `pagefile.sys`.

Polecenie `wf.msc` uruchamia konsolę Zapora systemu Windows z zabezpieczeniami zaawansowanymi. Umożliwia zarządzanie regułami ruchu sieciowego.

Podstawowa zapora pozwala głównie włączać lub wyłączać ochronę i dopuszczać aplikacje. Konsola zaawansowana umożliwia szczegółowe reguły dla portów, programów, protokołów i profili sieciowych.

Można wpisać `wf.msc` w wierszu poleceń albo w oknie Uruchom wywołanym skrótem `Win + R`.

Reguły przychodzące określają, jaki ruch z sieci może dotrzeć do komputera. Mogą zezwalać lub blokować połączenia na podstawie programu, portu albo protokołu.

Reguły wychodzące kontrolują ruch inicjowany przez komputer do sieci lub Internetu. Pozwalają ograniczyć aplikacjom możliwość nawiązywania połączeń.

Profile pozwalają stosować różne ustawienia zapory zależnie od typu sieci. Profil publiczny powinien być zwykle najbardziej restrykcyjny.

Pliki `.msc` uruchamiają konsole administracyjne Microsoft Management Console. Przykładami są `wf.msc`, `services.msc`, `perfmon.msc` i `compmgmt.msc`.